"An" (Contén)

PERSOEIRO

Conde de Montizón e segundo fillo do infante Carlos María Isidro. Pretendente carlista ao trono de España. Despois da renuncia á coroa feita polo seu irmán Carlos Luís, conde de Montemolín (1860), erixiuse en xefe dos carlistas e propuxo ás cortes o establecemento dun réxime máis liberal, distinto ao de Isabel II. Despois, o seu irmán anulou a renuncia e, ao morrer este en 1861, sucedeulle nas pretensións ao trono. Os seus dereitos pasaron a seu fillo Carlos María das Dores.

PERSOEIRO

Infante de España, fillo de Carlos III. Foi presidente da Xunta Suprema establecida en 1808 durante a viaxe de Fernando VII a Baiona.

PERSOEIRO

Rei consorte de España (1848-1868) polo seu matrimonio con Isabel II. Interveu en política influenciado polo padre Fulgencio e sor Patrocinio; destituíu o goberno de Narváez en 1849. Trala Revolución de 1868 exiliouse a Francia coa Raíña, da que se separou pouco tempo despois.

PERSOEIRO

Duque de Angulema. Fillo de Carlos X de Francia, casou con María Teresa Carlota, filla de Luís XVI. Foi tenente xeneral do Reino, pero non puido vencer a Napoleón en 1815. Encabezou os Cen Mil Fillos de San Luís que invadiron España en 1823. Trala Revolución de 1830 exiliouse a Austria.

PERSOEIRO

Nobre francés, duque de Enghien. Fillo único do príncipe de Condé, Luís Enrique Xosé de Borbón-Condé. Partiu ao exilio por mor da Revolución Francesa e combateu no exército dos emigrados. Despois da disolución deste exército (1801) retirouse a Ettenheim, gran ducado de Baden, país neutral. Napoleón Bonaparte, sospeitando que conspiraba contra el, fíxoo raptar (violando o dereito internacional), xulgar por un consello de guerra e executar o mesmo día da súa chegada.

PERSOEIRO

Nobre. Segundo príncipe de Conti. Sobriño de Luís II de Borbón-Condé. Combateu nos Países Baixos a partir de 1690. Foi pretendente á coroa de Polonia, renunciando ante a candidatura de Augusto II. Foi comandante en xefe en Flandres e gobernador do Languedoc.

PERSOEIRO

Escritor alemán. É autor do drama Draussen vor der Tür (Na entrada, 1947), onde reflectiu a traxedia da guerra no seu país. O conxunto da súa produción publicouse postumamente en 1949.

PERSOEIRO

Mariño militar e matemático. Atopou un método astronómico para calcular a situación dos barcos e deu a coñecer un círculo de reflexión que leva o seu nome. Participou na medida do grao do meridiano entre Dunquerque e Barcelona. Escribiu, entre outras obras, Mémoires sur le mouvement des projectiles (Memoria sobre o movemento dos proxectís, 1756) e Descriptions et usage du cercle à reflexion (Descricións e emprego do círculo de reflexión, 1778).

PERSOEIRO

Pintor. Denominado como Columbano, foi discípulo en París de Carolus Duran. Pertenceu ao Grupo do Leão, escola naturalista que reaccionaba contra a arte oficial. Na súa obra o empastamento domina sobre o debuxo. Abrangueu toda unha época da arte portuguesa. Dos seus retratos salientan os de Antero de Quental, Guerra Junqueiro e Eça de Queirós. Cultivou tamén a pintura de xénero e os grandes murais.

PERSOEIRO

Broncista francés. Viviu en Santiago de Compostela, na parroquia da Corticela. Realizou en 1659 as portas laterais da catedral de Ourense, por encargo do seu cabido.

PERSOEIRO

Xeólogo e prehistoriador francés. Profesor de Prehistoria na Universidade de Bordeos e director de Antigüidades Prehistóricas da circunscrición bordelesa. Foi un defensor do método científico en Arqueoloxía e creou a tipoloxía empírica, baseada nas técnicas de talla, para clasificar as industrias líticas do Paleolítico inferior e medio. Escavou nos xacementos de La Micoque, Laugerie Haute e Pech de l’Azè. Publicou, entre outras obras, Limons quaternairies du bassin de la Seine (Limos cuaternarios da conca do Sena, 1953), Typologie du Paléolithique ancien et moyen (Tipoloxia do Paleolítico antigo e moderno, 1961) e Le Paléolithique dans le monde (O Paleolítico no mundo, 1968). Escribiu tamén obras de ciencia ficción baixo o pseudónimo de Francis Carsac.

PERSOEIRO

Médico e microbiólogo belga. Discípulo de Metchnikoff en París, foi iniciador e director, durante corenta anos, do Instituto Pasteur de Bruxelas e profesor de Bacterioloxía na Universidade de Bruxelas (1907-1935). É o autor de traballos básicos sobre a inmunidade e as hemólises bacterianas, e dunha descrición dos bacilos causantes da difteria das aves de curral e da tose ferina humana (Bordetella pertussis), xunto con Octave Gengou no 1909. Descubriu a reacción de fixación de complemento. Recibiu o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía no ano 1919. Entre as súas obras destaca Traité de l’immunité dans les maladies infectieuses (Tratado sobre a inmunidade nas enfermidades infecciosas, 1920).

PERSOEIRO

Poeta dinamarqués. Postumamente, publicóuselle Poëtiske Skrifter (1735).

1. Relativo ou pertencente a Borel ou a un ente matemático que leva o seu nome.

2. Elemento dunha tribo de Borel ou, ás veces, a tribo propiamente dita.

3. Aplicación entre dous espacios topolóxicos X e Y, de tal xeito que a antiimaxe dun boreliano de Y é un boreliano de X.

4. Espacio que se pode medir.

5. Tribo de Borel.

PERSOEIRO

Matemático, físico e médico. Condiscípulo de Torricelli, profesor de Matemáticas en Messina e en Pisa, creou, en Medicina, a escola iatromecánica. Na súa obra fundamental De motu animalium (Sobre o movemento dos animais, 1680-1681), intentou por primeira vez aplicar métodos matemáticos ao estudo dos problemas da mecánica do movemento dos animais.

1. Rexión boreal do Mediterráneo.

2. Provincia boreal da rexión mediterránea que corresponde sobre todo ao dominio climático dos aciñeirais.

PERSOEIRO

Pintor. Membro da escola de París. Cultivou unha pintura derivada do Cubismo e da independencia fauve entre a liña e a cor. En 1922 formou parte en Madrid do grupo ultraísta. En 1925 instalouse en París. A partir de 1929 achegouse ás buscas do Surrealismo. Evolucionou posteriormente cara a unha dicción sintética e elíptica.