"Omo" (Contén)

PERSOEIRO

Eclesiástico de orixe xudía. Foi rabí de Burgos e converteuse ao cristianismo, adoptando o nome de Pablo García de Santa María. Anulado o seu matrimonio xudeu, ordenouse sacerdote e estudou teoloxía en Francia, onde se relacionou co futuro Benedito XIII, por cuxa mediación foi nomeado bispo de Cartagena (1403). En 1415 obtivo a sé de Burgos, onde lle sucedeu o seu segundo fillo Alonso de Cartagena.

PERSOEIRO

Teólogo alemán. Opúxose ao pietismo pola súa teoloxía racional. Aplicou o método crítico-histórico á Biblia, o que lle abriu o camiño á libre interpretación.

CIDADES

Cidade do estado de Lagos, Nixeria, situada ao N de Lagos, onde constitúe un suburbio residencial (133.700 h [1992]).

PERSOEIRO

Poeta grego. Consagrouse como autor do Himno á liberdade (1823), que se converteu en himno nacional grego. Tamén publicou Epigrama pola catástrofe de Psara.

PERSOEIRO

Político, marqués de La Ensenada. De familia nobre, ingresou na mariña. Despois de ocupar os cargos de comisario de mariña de Cádiz (1728) e de Ferrol (1732), tivo un papel fundamental na política italiana de Filipe V. Pola súa colaboración na conquista de Nápoles, Carlos VII de Nápoles concedeulle en 1736 o marquesado. En 1753, Filipe V confioulle as secretarías de Facenda, Guerra, Mariña e Indias. Continuou á fronte da política española con Fernando VI, desde 1746. En política interior fomentou a modernización da mariña, impulsou a mellora das comunicacións, favoreceu a ciencia, protexeu a cultura ilustrada e intentou facilitar o comercio e a industria. Entre 1750 e 1754 elaborou un censo demográfico e fiscal coñecido como Catastro do marqués de La Ensenada. En 1766 foi acusado de ser, xunto cos xesuítas, un dos principais inspiradores do Motín de Esquilache e exiliouse en Medina del Campo.

1. Nome común que reciben os individuos da familia dos podicipédidos, que non presentan diferenzas morfolóxicas externas entre machos e femias, teñen o rabo curto e son acuáticas mergulladoras.

2. Ave de aproximadamente 43 cm de lonxitude, con diferenzas entre a plumaxe estival e invernal. Esta última caracterízase porque é de cor cinsenta no dorso e nas costas, e branca sucia no ventre, mentres que no estío a plumaxe é máis colorida, xa que o pescozo é arrubiado pola parte ventral e as fazulas son máis brancas. Viven en zonas de lagoas e pantanos, e aliméntanse de peixes e pequenos invertebrados. Distribúese principalmente por Europa do centro e L, polo que é moi raro atopala en Galicia.

3. Ave de entre 47 e 56 cm de lonxitude, que se caracteriza por presentar unha crista no curuto. Durante a plumaxe estival ten o dorso acastañado e o ventre branco; das fazulas sáelle un conxunto de plumas máis longas que chegan ata a gorxa, que forman unha especie de colar de cor parda vermella coas puntas negras. Durante a plumaxe invernal carecen deste especie de colar, e son de cor cinsenta no dorso e abrancazada no ventre. Vive en zonas de pantanos e lagoas con vexetación, que lle proporciona protección, alimentándose de peixes, cágados, pequenos crustáceos e insectos. Distribúese por toda Europa, e en Galicia está presente como invernante. Pódense observar en zonas costeiras ou no SL da rexión.

4. Ave de aproximadamente 30 cm de lonxitude coa plumaxe estival, negra no dorso, cabeza e pescozo, costas pardas acastañadas, ventre abrancazado e cun penacho de plumas douradas en forma de abano que lle sae da base do ollo cara a atrás. Durante o inverno o dorso é negro e o ventre branco. Vive en rías, lagoas e zonas litorais, e aliméntase de peixes, crustáceos, moluscos e insectos. Pode atoparse en case todos os continentes, e en Galicia aparece como invernante nas zonas costeiras, entre os meses de decembro e marzo.

5. Ave e 26 cm de lonxitude coa plumaxe estival de cor parda escura no dorso, coas fazulas e gorxa avermelladas, e a invernal de cor parda polo dorso e máis clara polo ventre. Vive en zonas próximas a desembocaduras de ríos, e en lagoas, entre a zona de vexetación. Aliméntase de crustáceos, moluscos, insectos, pequenos peixes e algunha materia vexetal. Atópase nas zonas temperadas de Eurasia e África; en Galicia é sedentaria e distribúese de forma irregular por todo o territorio.

6. Ave de aproximadamente 32 cm de lonxitude coa plumaxe estival parda escura en costas e dorso, o ventre branco e cabeza negra cunha franxa dourada que vai desde a base do pico ata a caluga, onde remata formando un penacho. Durante o inverno, a plumaxe é parda escura pola zona dorsal do corpo e abrancazada pola ventral. Vive en augas calmas, preto da costa, como desembocaduras de ríos, rías ou encoros e aliméntase de peixes pequenos, crustáceos, moluscos e insectos. Distribúese polo N de Europa, e na Península Ibérica e en Galicia é invernante, pero aínda que raro, pode verse entre outubro e novembro en zonas costeiras.

PRAIAS

Praia do litoral atlántico, situada na ribeira dereita da ría de Muros e Noia, na parroquia de Esteiro (Muros).

MACIZO

Macizo do Sistema Central que acada os 2.129 m de altitude e separa a conca do Duero da do Tajo. Está formado de rochas paleozoicas, que contrastan coas eruptivas do SO e coas mesozoicas do NL. O límite O é o porto de Somosierra, de 1.404 m.