"RAF" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto. Traballou no estudo de F. J. Sáenz de Oiza e con Jorn Utzon en Dinamarca e alcanzou o grao de chairman do Departamento de Arquitectura da Graduate School of Design de Harvard. Das súas obras destacan o edificio Bankinter de Madrid (1972-1976), con R. Bescos, o Museo de Arte Romano de Mérida (1980-1986), a estación de Atocha en Madrid (1984-1992), o Auditorio de Barcelona (1993), o Auditorio Kursaal de Donostia (1999) e a catedral de Los Angeles (2000). Posteriormente proxectou os museos de arte moderno e arquitectura de Estocolmo e a ampliación do Museo del Prado. Recibiu o Premio Pritzker (1996), o Premio da UE Mies van der Rohe polo Kursaal (2001) e a medalla de ouro do Círculo de Bellas Artes de Madrid (2001).

PERSOEIRO

Pintor. Foi piloto náutico e comezou pintando mariñas. En Bruges, foi discípulo de Paulus Clays e formouse tamén como gravador. Volveu en 1868 e foi discípulo de Carlos de Haes e Rafael Montesinos. Destacan as súas escenas de tempestades e de naufraxios de raíces románticas. Foi restaurador do Museo Naval de Madrid e dedicouse á copia e reconstrución de maquetas navais e pinturas de barcos. Escribiu unha Historia gráfica de la navegación e Restauración hipotética de las carabelas de Cristóbal Colón (1891).

1. Relativo ou pertencente á monografía.

2. Que ou o que trata dun aspecto concreto de calquera disciplina humanística ou científica xeral.

GALICIA

Historiador. Catedrático de Historia da Arte Antiga e Medieval na Universidade de Santiago de Compostela e catedrático de Arte Medieval na Harvard University ata 1997, as súas investigacións centráronse na arte medieval, na escultura románica e gótica, na iconografía e na arte do Camiño de Santiago. Foi membro do comité para a elaboración do corpus da pintura mural románica española. Da súa obra destacan La primitiva fachada norte de la catedral de Santiago (1969), Escultura gótica en Galicia (1200-1350) (1975) e o libro homenaxe Patrimonio artístico de Galicia y otros estudios (2004).

PERSOEIRO

Filólogo e escritor. Fillo de galego, é profesor de Lingua e Cultura Galegas no Instituto de Estudios Avanzados da Universidad de Santiago de Chile, onde creou o Programa de Estudios Gallegos, así como unha cátedra de Lingua e Cultura Galegas na Universidad Santo Tomás (2001). Foi presidente da Sociedad de Escritores de Chile (1988-1989) e director cultural do Lar Gallego de Santiago de Chile (1985-2004). Articulista e escritor, colaborou en diversas publicacións, como Galicia en el Mundo, e ten publicado ensaios, como Galicia y Chiloé, confines míticos (1997) e Palabras de Sur a Norte (2004); novelas La voz de la casa (1985) e Memorial del Ultimo Reino (2001); poesía, como Ciudad Crepuscular (1981), Rebeca (1986), Entresiglos y quimeras (1994) e relatos, Gente de la Tierra (1987), e reeditou as crónicas Chile a la vista (2003), de E. Blanco Amor.

PERSOEIRO

Poeta. Coñecido como Gabriel Celaya, conviviu con Luis Buñuel, Salvador Dalí, F. García Lorca, J. R. Jiménez e Ortega y Gasset na Residencia de Estudiantes. Tras a Guerra Civil, onde combateu como republicano, militou no Partido Comunista de España. Considerado un dos máximos expoñentes da poesía social española, despois dunha longa paréntese escribiu unha obra abondosa, primeiro realista e despois experimental. Desta época destacan Marea del silencio (1935), asinada como Rafael Múgica; La soledad cerrada (1936, Premio del Centenario Bécquer), Tentativas (1946), Lo demás es silencio (1952), Paz y concierto (1953), Vía muerta (1954), Cantos iberos (1955), Poesía y verdad (1959), Versos de otoño (1963, Premio Altaya) e Poesías completas (1969). Máis tarde empregou a poesía como medio para unha toma de conciencia colectiva encamiñada cara a unha transformación da sociedade, como en La voz de los niños (1972), Buenos días, buenas noches (1976) ou Parte de guerra (1977). Tamén é autor de ensaios,...

PERSOEIRO

Novelista mexicano. Preocupado pola revolución, a figura de Pancho Villa inspirou unha gran parte da súa obra, da que destaca Memorias de Pancho Villa (1923), El feroz cabecilla (1928) e Se llevaron el cañón para Bachimba (1941).

PERSOEIRO

Militar paquistaní. Participou nas guerras indo-paquistanís e en 1998 nomeárono xefe do exército paquistaní. Dirixiu un golpe de estado en 1999 e converteuse no presidente dunha xunta militar. Asumiu os cargos de comandante en xefe das forzas armadas e xefe do executivo e en 2001 autoproclamouse presidente do país. Aínda que se celebraron eleccións lexislativas en 2002 mantén importantes poderes, entre outros, destituír o presidente e disolver a Asemblea Nacional.