"An" (Contén)

PERSOEIRO

Director cinematográfico. En 1948 estableceuse en París e dedicouse ás curtametraxes e documentais, onde mesturou as técnicas pitóricas e cinematográficas. Entre as súas películas destacan: Blanche (1971), La Bête (A besta, 1975), Interieur d’un couvent (Interior dun convento, 1978) e L’art d’aimer (A arte de amar, 1983).

PERSOEIRO

Prateiro. Traballou na diocese de Tui no segundo terzo do s XVIII. Consérvanse unha custodia dourada e un cáliz en Santiago de Covelo (Mondariz), e unha cruz na parroquia de Páramos (Tui).

1. Trazo, deseño ou debuxo mal feito.

2. Mancha producida por unha gota de tinta que cae sobre o papel no que se está a escribir ou risco que se fai sobre algo escrito.

3. Escrito cheo de riscos ou de letras que non se entenden, especialmente o que fan os nenos nos seus primeiros exercicios caligráficos.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Agolada. Do primitivo templo románico, construído a finais do s XII e reconstruído en 1705, só resta unha porta situada na fachada principal e parte dos muros da nave. No interior, a nave presenta dous pares de columnas entregas con capiteis de follas, unha das bases está decorada con arquiños de ferradura e de medio punto. A portada conta cunha dobre arquivolta, decorada con bólas, que se sostén sobre catro columnas con capiteis vexetais con mazás. O tímpano decórase co relevo dunha cruz grega rodeada por un semicírculo de arquiños de ferradura.

PERSOEIRO

Político e escritor liberal. Compañeiro de Riego no pronunciamento de 1820 e unido a el durante o Trienio Constitucional, militou posteriormente no partido moderado. Entre as súas obras cómpre destacar De la organización de los partidos en España (1855) e La cuestión social (1881).

PERSOEIRO

Pintora e poetisa cubana. Foi directora de cultura do ministerio de Educación e membro da Academia Nacional de Artes y Letras. A súa obra máis importante é Horas de mi vida (1912). Tamén publicou El matrimonio en Cuba (1914) e Poesías (1916). Recibiu en 1914 o Premio do Centenario de Gertrudis de Avellaneda.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cesuras baixo a advocación de san Pedro.

PERSOEIRO

Ceramista e pintor. Relacionouse nun principio cos futuristas. Picasso considerouno, dentro das artes do lume, como o mestre da súa xeración.

PERSOEIRO

Militar, xeógrafo e naturalista. Participou na expedición científica do capitán Nicholas Baudin á Nova Holanda (actual Australia) e percorreu as illas do Océano Índico. Exiliado de Francia durante catro anos, publicou unha Géographie de la péninsule ibérique (Xeografía da Península Ibérica, 1818). En 1829 foi o encargado da dirección dunha expedición científica francesa a Morea e en 1839 participou nunha expedición a Alxeria.

PERSOEIRO

Escritor francés. Escribiu novelas nas que reflectiu e analizou os problemas da súa época, como en: Mon village à l’heure allemande (A miña vila na hora alemana, 1945), Premio Goncourt.

PERSOEIRO

Actor e realizador cinematográfico norteamericano. Foi un dos mellores estilistas do decenio 1925-1935. Conxugando realismo e lirismo, abordou as relacións e a intimidade amorosas en filmes como A farewell to arms (Adeus ás armas, 1932), baseado no libro de Ernest Hemingway, Secrets (Segredos, 1933) e The mortal storm (Tempestades da alma, 1940). Dirixiu amais, as películas: Seven sweethearts (As sete noivas, 1942), Spanish main (O mar das Antillas, 1945) e The big fisherman (O gran pescador, 1959).

PERSOEIRO

Filósofo. Destacado idealista británico de inspiración hegeliana, no campo da Lóxica (The Essentials of Logic, 1895), a súa orientación foi máis ben ética, Psychology of Moral Life (Psicoloxía da vida moral, 1897). Colaborou na London Ethical Society e na Charity Organization Society.

PERSOEIRO

Pintor holandés. Baseándose na escola francesa de Barbizon e na tradición holandesa, contra o 1885 iniciou a escola da Haia, orixe do renacemento artístico holandés. Pintou paisaxes con reminiscencias románticas e, sobre todo, interiores de igrexas.

PERSOEIRO

Novelista holandesa. É autora de Gideon Florensz (1854-1855).

PERSOEIRO

Poeta. Dende 1514 serviu nas cortes de Fernando o Católico e de Carlos V, facendo amizade con Garcilaso de la Vega. As súas obras publicáronse en 1543 xunto coas de Garcilaso de la Vega nun volume dividido en catro libros. O primeiro libro recolle composicións dentro das formas da poesía castelá do s XV; o segundo contén sonetos e cancións ao xeito italiano; o terceiro inclúe o poema clásico Hero y Leandro, unha elexía e dúas epístolas en tercetos, e un longo poema en oitavas reais; o cuarto reúne as obras de Garcilaso. Aínda que de xeito moi desigual, introduciu na Península Ibérica a métrica italiana.

PERSOEIRO

Naturalista e médico. Foi practicamente o iniciador dos estudios herpetolóxicos na Península Ibérica, autor de Catalogue des reptiles et des anphibiens de la Péninsule Ibérique et des îles Baléares (Catálogo dos réptiles e dos anfibios da Península Ibérica e das Illes Balears, 1878). En 1879 visitou o sueste de Galicia e citou numerosas especies nunha publicación dese mesmo ano. Foi catedrático de Historia Natural na Universitat de València, onde reuniu un museo con máis de 43.000 mostras.

PERSOEIRO

Político e escritor dominicano. De nai galega e pai catalán, en 1939 fundou na clandestinidade o Partido Revolucionario Dominicano. Oposto á ditadura de Trujillo, viviu durante 24 anos no exilio. Foi elixido Presidente da República Dominicana (1963) e, deposto por un golpe militar, antes dun ano marchou da illa. Volveu máis tarde, sendo derrotado nas eleccións de 1966 polo conservador Joaquín Balaguer. De novo abandonou a illa ata 1970. En 1973 creou o Partido da Liberación Dominicana e nos anos 1974, 1986, 1990 e 1994 foi derrotado sucesivamente por Joaquín Balaguer nas eleccións presidenciais. Destacou como contista de temas rurais: Camino real (1933), La muchacha de la Guaira (1955). Escribiu novela (La mañosa, 1936), biografías (Hostos, el sembrador, 1943) e ensaios políticos (Bolívar y la guerra social, 1966; De Cristóbal Colón a Fidel Castro, 1970).