"To" (Contén)

GALICIA

Xurista. Licenciado en Dereito, preside o Consello Consultivo de Galicia e a Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación. Membro fundador do Instituto Español de Derecho Foral, fundador e numerario do Seminario de Estudios Galegos e do Instituto José Cornide de Estudios Coruñeses, foi vogal do Consejo General del Poder Judicial e vicepresidente do Consello da Cultura Galega. Recibiu, entre outros galardóns, a Cruz Distinguida e a Gran Cruz de San Raimundo de Peñafort, a Medalla Castelao (1992) e o nomeamento de académico de honra da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación.

GALICIA

Escritor. Estudiou farmacia en Santiago de Compostela. Colaborador nos xornais El Cabe e El Valle de Lemos, publicou El bosque de la muerte (1881).

GALICIA

Sacerdote e erudito. Doutorado en Sagrada Teoloxía pola Universidade Gregoriana de Roma, foi profesor de arqueoloxía e paleografía latina no seminario de Lugo. Colaborou en numerosos xornais e revistas especializadas, como o Boletín da Comisión de Monumentos de Lugo, e entre as súas obras destacan, Las funciones benéfico docentes del Seminario de Lugo (1916). Foi membro da xunta do Museo Provincial de Lugo e da Real Academia Galega.

GALICIA

Pintor, fillo de Xoán Antonio García de Bouzas. Formouse co seu pai, co que colaborou, entre outras obras, na igrexa dos xesuítas de Pontevedra e no retablo maior de San Paio de Antealtares. Instalouse en Lugo cara a 1735. Traballou na catedral nos retablos de Santiago e santo Uxío e no dourado da custodia da capela de Nosa Señora dos Ollos Grandes. Realizou, entre outras obras, o pintado do retablo de Santa María das Viñas en Betanzos (1738) e o dourado e pintado dos colaterais de San Pantaleón das Viñas (1746).

GALICIA

Pintor. Formouse en Madrid con Lucas Jordán. Dende 1707 estivo vinculado á catedral compostelá, da que foi nomeado mestre pintor en 1726. A súa primeira obra na catedral foi unha representación da Verónica para o retablo da Soidade realizada en 1707, época na que tamén puido realizar a Visión de Storta, no retablo de Santo Ignacio na igrexa da Compañía, obra os dous retablos de Domingos de Andrade. A comezos do s XVIII realizou unha serie dedicada á vida de san Francisco de Asís por encargo do bispo frei Damián Cornejo para o convento de San Francisco de Ourense, que mostra a influencia do seu mestre no emprego das luces douradas, das gamas cromáticas frías e da pincelada rápida. Cara a 1716 pintou o altar e o pedestal da capela catedralicia das Ánimas, con Francisco Sánchez, e en 1719 comezou a colaborar con Fernando de Casas na capela do Pilar, onde ademais de pintar os elementos e estruturas arquitectónicas realizou A aparición da Virxe a Santiago Apóstolo e aos...

GALICIA

Escritor. Presidiu o Patronato da Cultura Galega de Montevideo e foi director de Sempre en Galicia e colaborador do Diario Español de Montevideo. Prologou diversos libros e escribiu Unha historia de Carballo. Recibiu, entre outros galardóns, o Primeiro Premio das Festas de San Xoán de Carballo (1975), o Primeiro Premio de Narrativa Ciudad de Vigo (1977), o Primeiro Premio Xogos Frorais do Centro Galego de Montevideo (1979) e Honra á Galeguidade Alma Galega (1983) e a Vieira de Prata (1999).

PERSOEIRO

Político. Estudiou Maxisterio e traballou como inspector de primeiro ensino. Foi deputado polo distritos de Xinzo (1865-1866 e 1872-1873), Bande (1871-1872) e Verín (1879-1881) e pola provincia de Ourense (1876-1877), e senador por esta provincia nas lexislaturas 1884-1888 e 1891-1893.

PERSOEIRO

Cantante e compositor. Coñecido como Alberto Cortez, en Bélxica gravou os seus primeiros discos e logo estableceuse en España. Interpretou cancións do folclore popular e outras baseadas en textos de grandes poetas, como Antonio Machado, o Marqués de Santillana ou Lope de Vega. Deu recitais por Europa, Latinoamérica e EE UU, e como compositor é autor de éxitos como El abuelo, Castillos en el aire, Mi árbol y yo, En un rincón del alma e Cuando un amigo se va. Da súa discografía destaca Mr. Sucu Sucu (1963), El compositor, el cantante (1969), Distancia (1970), Equipaje (1972), A mis amigos (1975), A partir de mañana (1979), Castillos en el Aire (1980), Sueños y quimeras (1986), Coincidencias (1990), Fe (1998), Cortezías y Cabralidades (1998), En un rincón del alma (2001) e Después del amor (2002).

PERSOEIRO

Dramaturgo. O éxito do seu drama El trovador (1836) marcou un fito no desenvolvemento do drama romántico castelán e o tema da ópera de Verdi de 1853. Non obstante non tivo continuidade nas súas obras sucesivas: El rey monje (1837) ou Simón Bocanegra (1843), entre outras. Venganza catalana (1864) e Juan Lorenzo (1865) superaron defectos das anteriores e acadaron novos éxitos.

GALICIA

Escritor. Pertencente ás Irmandades da Fala, dirixiu publicacións como Azul y blanco e Heraldo de Villalba. A súa poesía foi recollida postumamente en Charetas (1973).

PERSOEIRO

Pedagogo. Catedrático de Pedagoxía en Madrid (1944), foi director do Instituto de Pedagogía San José de Calasanz e do seu órgano, a Revista Española de Pedagogía. Introduciu métodos experimentais e deu un novo acento á dimensión espiritual. Escribiu Pedagogía de lucha ascética (1944), Formulario y tablas de estadística aplicada a la pedagogía (1944), Normas elementales de pedagogía empírica (1946), Principios de pedagogía sistemática (1960), La educación personalizada (1971), La educación en la España del siglo XX (1980), Principios de pedagogía sistemática (1981), Organización y gobierno de Centros Educativos (1986), La práctica de la Educación personalizada (1988), La Educación del estudante en la familia (1990), Educación de la sexualidad (1990) e, conxuntamente con outros autores, La Educación en el nivel primario (1993).

GALICIA

Ensaísta. Foi profesor na Academia de Ingenieros de Montes de Salamanca. Entre outras obras publicou Los bosques (1886), Los montes y la emigración (1916), Estudio en la invasión de los montes de Salamanca del insecto llamado vulgarmente lagarta y medios más adecuados para evitar sus estragos (1885) e Las ideas filosóficas y políticas de Jovellanos (1892).

PERSOEIRO

Escritor e sociólogo. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Viaxou a París e Bruxelas para estudar socioloxía e interesouse por diversos campos de estudio, como o ensaio, a filosofía e a literatura. Colaborou en publicacións como Noticiero de Vigo e El Liberal, onde asinaba os seus artigos co pseudónimo de El Duque de Él. Escribiu Del mundo interior (1911), Caracteres de la vida social y mundana (1921), Lugares de belleza y devoción. Impresiones de Galicia (1922), La voluntad y el destino (1942), España (1946), La vida no es sueño (1949) e Tres narraciones gallegas (1950). Membro da Real Academia Española, foi académico de honra da Real Academia Galega e secretario do Ateneo de Madrid.

GALICIA

Escritor. Colaborou en diversas publicacións, ás veces co pseudónimo de o Guedelliñas. Da súa produción destaca Cancións do lume novo (1956), Romance fondo e longo (en nove cantos) de lendas da Terra Cha, Terra Cha, meu amor, Contos e lendas da Terra Cha (1971), Poemas de min pra vós (1972-1973) e Poemas pra Helena.

PERSOEIRO

Poeta. Fundador e director da revista Garcilaso que reuniu o grupo literario Juventud Creadora. Da súa produción destacan Vísperas hacia ti (1940), Del campo y soledad (1946), Tregua (1951), Geografía es amor (1957), La hora undécima (1963), Taller de arte menor y cincuenta sonetos (1973), Galiana (1986), Carta a la madre (1988) e Mar viviente (1989). Membro da Real Academia Española (1982) e presidente do Círculo de Bellas Artes (1982), recibiu, entre outros galardóns, o Premio Nacional de Literatura en 1951 e 1957 e o Premio Cervantes en 1996.

GALICIA

Militar, pintor e escultor. A súa obra pitórica, caracterízase por unha importante vertente literaria, cun constante cambio de temas e formatos; o seu debuxo é esquemático. A súa produción evolucinou dende unha etapa caracterizada polo emprego dos trazos negros moi marcados ata outra influenciada polo puntillismo, aínda que nunca perdeu a referencia aos vestixios históricos e o carácter expresionista. Ilustrou as Cantigas de Amigo (1999) e Los Milagros del Apóstol Santiago (1999). Realizou exposicións en diversas cidades españolas e en Dinamarca, EE UU, Mónaco e Suíza. Recibiu o premio de debuxo Joan Miró (1971). A súa obra está presente nas coleccións Caixanova e Caixa Galicia e no Parlamento e na Xunta de Galicia.

PERSOEIRO

Avogado e político. En 1888 foi elixido deputado polo distrito de Astorga e en 1893 por Santiago de Compostela. Membro do Partido Liberal, participou no goberno presidido polo seu sogro, E. Montero Ríos, como ministro de Gobernación (1905). En sucesivos gobernos ocupou as carteiras de Gracia e Xustiza (1905-1906) Fomento (1906) e Estado (1910-1912), ministerio desde o que tramitou os tratados que posibilitaron o establecemento do protectorado español sobre Marrocos e que lle valeron a concesión do marquesado de Alhucemas. Ao morrer Canalejas (1912), ocupou interinamente o goberno durante dous días pero non contou co apoio de Romanones para continuar no cargo, feito que deu lugar á escisión do Partido Liberal; os seus partidarios constituirían o Partido Liberal Democrático. Presidiu o consello de ministros en diversas ocasións (1917, 1918 e 1922) e ocupou a carteira de Gobernación (1918), no goberno Maura. Aceptou a carteira de Gracia e Xustiza (1931) no último goberno da monarquía, presidido...

PERSOEIRO

Dirixente socialista. Participou na fundación do PSOE (1879) e da UGT (1888), organización sindical da que foi o primeiro presidente. Durante a Primeira Guerra Mundial opúxose ás posicións aliadófilas dos dirixentes socialistas e en 1921 abandonou o PSOE para formar parte da comisión organizadora do Partido Comunista.

PERSOEIRO

Escritor nicaraguano. Coñecido polo pseudónimo Rubén Darío, exerceu o xornalismo e a carreira diplomática. Colaborador en distintos xornais, foi correspondente de La Nación en España. En París estivo en contacto con parnasianos e simbolistas. Inspirador e pontífice da revolución modernista, a súa obra caracterízase pola riqueza verbal, a musicalidade, o predominio das imaxes exóticas, o enriquecemento da métrica, e pola calidade e cantidade das súas invencións formais. Autor de poemas e obras en prosa, da súa obra destaca Azul (1888), Prosas profanas (1896), Los raros (1896), Peregrinaciones (1901), Tierras solares (1904), Cantos de vida y esperanza (1905), Canto errante (1907), Poema de otoño (1910) e Canto a la Argentina (1910).

GALICIA

Escritor e mestre. Colaborou en diversas publicacións literarias e pedagóxicas e especializouse en literatura infantil e xuvenil, tanto como crítico como autor. Codirixiu o programa radiofónico de música e poesía Os sons do silencio. Autor de obras didácticas, poesía e narrativa da súa produción destaca Celso E. Ferreiro para nenos (1988), A chave dos soños (1988), Fantasía en Re Maior (1991), Versos de agua (1991), Volando por las palabras (1992), Sempre quenta o sol (1994), Lueiro de papel (1995), Na fogueira dos versos (Premio Merlín 1996), Coplas (1998), En voz baixa (1998), Aloumiños (1998), Os nosos versos (1998), Caderno de fume (1999), Palabras envoltas en cancións (2000), O que ven os ollos dos nenos (2000), Aire sonoro (2001), Na agonía dos outonos en silencio (2002) e Trala liña do horizonte (2002). Recibiu o Premio...