"ALE" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á antiga Caledonia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante da antiga Caledonia.

1. Acción e efecto de producir calor ou de quentar un local.

2. 1. Conxunto de aparellos ou dispositivos destinados a quentar un local ou a producir calor nun proceso industrial. Os sistemas tradicionais de calefacción por combustión de leña ou de carbón (lareiras, chemineas, estufas) son coñecidos dende a Antigüidade. Modernamente, a calor foi producida empregando combustibles diversos, como carbón, petróleo, butano, etc, e tamén pola transformación dunha corrente eléctrica en calor ao pasar por unha resistencia (efecto Joule) ou por medio de certos cambios termodinámicos, como na bomba de calor.

   2. calefacción central

      Calefacción na que unha fonte única de calor quenta unha caldeira na que hai un fluído que, por uns canos, se distribúe polas diferentes pezas a quentar, nas que a calor é cedida ao aire por medio de radiadores, convectores ou outros dispositivos, e volve ao mesmo punto de saída por outros canos, establecendo así un circuíto pechado. Os fluídos máis empregados son a auga e o vapor de auga. A circulación da auga está orixinada por medio dunha bomba ou por un termosifón e a do vapor de auga pola presión da caldeira. Ás veces, o fluído empregado é o aire, que se quenta nunha cámara de calefacción e se conduce por uns condutos adecuados ata as pezas a quentar.

   3. calefacción industrial

      Sistema de calefacción no que o vapor de auga é conducido aos intercambiadores de calor, aos recipientes, ao rolo ou cámaras a quentar nun proceso industrial determinado. Nalgúns casos, en lugar de vapor, pódense facer circular líquidos que permitan o seu quentamento a altas temperaturas (200-300°C) sen grandes aumentos da tensión de vapor. Na calefacción ao aire libre tense empregado a calor radiada por un emisor de raios infravermellos.

   4. calefacción por radiación

      Calefacción na que a emisión de calor se efectúa a partir de grandes superficies quentadas a baixa temperatura (50-60°C), xa sexa por unha resistencia eléctrica longa ou por un serpentín de tubo por onde circula auga quente procedente dunha caldeira, dun quentador ou dun sistema de captadores solares. Tanto o fío coma o serpentín de tubo están embutidos no teito (teito radiante) ou no chan (chan radiante).

   5. calefacción solar

      Calefacción que utiliza a calor que irradia o Sol para quentar a auga que, impulsada por unha bomba, circula a través dunha batería de captadores solares instalados no exterior do edificio e que, unha vez quente, é enviada a radiadores de baixa temperatura ou ao serpentín dun chan radiante. Xeralmente, funcionan de xeito combinado cun sistema de calefacción convencional capaz de suplir os captadores, aínda que só parcialmente, en períodos de ausencia de insolación, e cuns depósitos de acumulación que permiten almacenar a enerxía producida nos períodos de máxima insolación.

1. Persoa que constrúe, instala ou amaña aparatos de calefacción.

2. Aparello produtor de calor destinado á calefacción dun determinado lugar.

PERSOEIRO

Compositor e organista italiano. De gran sona no seu tempo, foi autor de obras escénicas, cantatas, oratorios e pezas sacras de grande éxito. Na súa produción destaca a peza escénica Deucalione e Pirra (1781) e varios tratados de harmonía.

PUNTA

Punta do litoral da parroquia de San Martiño de Xubia (concello de Narón), na beira setentrional da ría de Ferrol.

1. Táboa labrada polo medio formando unha especie de canle pola que sae a auga nunha fonte.

2. Canle que se coloca na beira das tellas para recoller e verter a auga da chuvia.

3. Parte cóncava das tellas.

4. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros que corresponde á voz ‘anaco’.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vilanova de Arousa baixo a advocación de santa María.

1. Persoa que fabrica ou vende cal.

2. Lugar onde se obtén o cal.

3. Forno onde se queima a pedra caliza.

1. Camiño estreito e fondo que hai entre dúas casas ou entre elevacións do terreo.

2. Canle pola que baixa o gran desde a moega cara á moa onde se moe o millo.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona (8 Km2; 11.687 h [1996]). Cidade da costa mediterránea que contou cunha importante industria en xéneros de punto durante o s XIX. A súa economía baséase na agricultura (froitas e verduras) e no sector téxtil, ademais de ter un papel relevante o turismo, principalmente do N de Europa. Destaca a igrexa neoclásica de Santa Maria (s XVIII), as casas Galceran e Sivilla (s XVI) e a torre e a capela de Sant Elm (s XV).

1. Carreiro angosto, pedregoso e de difícil acceso que se formou polo paso frecuente de certos animais.

2. Tira estreita e fonda de terreo entre dúas casas contiguas ou entre valados.

3. 1. Depresión ou fosa entre montañas.

   2. calello prelitoral

      Depresión ou fosa entre unha liña montañosa e a liña da costa.

TERRITORIOS

Territorio do Sacro Imperio pertencente ao círculo da Baixa Saxonia. Permaneceu sempre ligado ás ramas da familia güelfa dos duques de Brunswick, agás un curto período no s XV.