"Est" (Contén)

1. Alteración da sensibilidade, en xeral, por unha percepción diminuída, aumentada ou inadecuada.

2. Anomalía da sensibilidade pola que se percibe como dolorosa unha sensación que non debería selo.

3. Sensación anómala na pel en forma de aguilloadas ou proído.

1. Proceso complexo, mecánico e enzimático, que ten como finalidade transformar os alimentos inxeridos en moléculas capaces de ser absorbidas pola mucosa intestinal para seren incorporadas á materia viva ou seren empregadas como fonte enerxética. Os enzimas que empregan os animais son: proteases, que degradan as proteínas ata aminoácidos; lipases, que degradan os lípidos ata ácidos grasos e alcohois; e carbohidrases, que hidrolizan os azucres de cadea longa a disacáridos ou monosacáridos. Nos animais celomados a dixestión abrangue tres sectores claramente definidos: bucal, gástrico e intestinal. Na dixestión bucal intervén a disgregación mecánica da mastigación conxuntamente coa secreción salivar, que contén os enzimas que inician a hidrólise dos alimentos. No estómago ten lugar a dixestión gástrica: o bolo alimenticio é sometido á acción dos enzimas catepsina e pepsina en presenza do ácido clorhídrico. A función primordial da dixestión gástrica é a preparación dos alimentos pola hidrólise...

2. Operación de farmacotecnia que consiste na extracción dos principios activos dunha droga mediante un solvente. Realízase por maceración, con axitación a unha temperatura de 35 a 45 °C.

3. Contacto prolongado de dúas substancias para producir unha transformación química. A dixestión emprégase na depuración de augas residuais, na fabricación de papel ou no tratamento e depuración da biomasa. Neste último caso, cómpre distinguir entre a aeróbica, que dá un produto de notable valor fertilizante (compost), e a anaeróbica, que produce unha mestura de gases combustibles ou biogás, e tamén un efluente máis rico en nitróxeno ca o compost.

4. Transformación e incorporación total ou parcial dunha rocha noutra cando esta está a temperatura elevada e se pon en contacto coa outra. É un dos efectos do metamorfismo de contacto.

1. Relativo ou pertencente á dixestión.

2. Aplícase ao que axuda a facer a dixestión.

3. Conxunto dos órganos que participan na dixestión. O aparato dixestivo é un tubo que normalmente ten dúas aberturas, unha para a entrada de alimentos e outra para a saída dos residuos non dixeridos. Durante a evolución, o tubo dixestivo sufriu unha diferenciación en rexións anatómicas e fisiolóxicas ben particularizadas. Deste xeito, nalgúns invertebrados e en todos os vertebrados, o aparato dixestivo consiste nun tubo con dous extremos, boca e ano, mentres que noutros invertebrados só presentan unha cavidade gastrular e un orificio único. Nos vertebrados, o aparato dixestivo ten unha estrutura constante na que se distinguen as seguintes rexións: boca, farinxe, esófago, estómago, intestino delgado e intestino groso, que remata no ano. A rexión con máis variabilidade morfolóxica é o estómago, que ten función dixestiva grazas á síntese de zumes gástricos. Nas aves, o estómago está dividido en proventrículos e moegas. Entre os mamíferos o estómago máis destacable como complicado é o dos ruminantes,...

4. Conxunto de órganos que dixiren e absorben os alimentos.

1. Recompilación de regras e decisións xurídicas.

2. ersión resumida dunha obra publicada previamente na que se eliminan as partes que carecen de interese ou que se consideran inapropiadas. A redución pode producirse tamén para aforrar espacio e facilitar a difusión dos seus contidos máis relevantes.

RIOS

Río de Moldavia e de Ucraína, cunha lonxitude de 1.411 km. Nace na ladeira N dos Cárpatos, preto de Dorogobuž, segue unha dirección NO-SL e desemboca no Mar Negro nun amplo esteiro ao S de Odessa.

XACEMENTOS

Xacemento do Paleolítico superior fóra de covas, en forma de grupos de habitacións, descuberto en 1947 ao NL de Hustopeče, na rexión de Brno. Dátase entre o 28000 e o 26000 a C. Ao carón localizouse un gran depósito de ósos de mamut e o sepulcro dunha muller co cadáver en posición fetal. Tamén se atoparon figuras animais de terra cocida.

PERSOEIRO

Arquitecto (1881) e doutor en Ciencias Exactas. Foi catedrático de Xeodesia (1888) e de Xeometría Descritiva (1895) na Universitat de Barcelona. Empregou elementos modificados dos estilos clásicos e creou un estilo propio ben aceptado polos ambientes oficiais. Entre as súas obras destacan os edificios da Acadèmia de Ciències (1893), o Palau de Justícia (1885-1908) con Enric Sagnier, a Presó Model (1904) con Salvador Vinyals, o Observatori Fabra (1906), a sede de Catalana de Gas (1908) e o convento das carmelitas, todos eles en Barcelona. Presidiu a Acadèmia de Ciències i Arts e escribiu Tratado de geometría descriptiva e El modernismo arquitectónico (1911).

1. Acción e efecto de domesticar.

2. Paso do estado salvaxe ao estado doméstico dalgúns animais pola acción do home. Este proceso veu dado polos intereses humanos de obter especies domésticas para alimento, servicio, compañía, vestimenta, etc, e comezou polo menos hai once mil anos. As diferentes razas dunha especie doméstica proveñen sempre dunha ou de varias especies salvaxes.

1. Facer un animal apto para convivir co home.

2. Facer tratable a alguén ao lle moderar a aspereza do seu carácter.

1. Relativo ou pertencente á casa ou ao fogar.

2. Aplícase ao animal que se cría a carón do home.

3. Criado que serve nunha casa.

4. Membro dun equipo ciclista que, nas carreiras de fondo en estrada, ten a misión de auxiliar os compoñentes máis destacados do seu grupo para incrementar as súas posibilidades de vitoria.

5. Eclesiástico ao servizo persoal do papa ou que recibe este nome como título honorífico.