"Lac" (Contén)

GALICIA

Eclesiástico. Formouse no Seminario de Ourense e ordenouse sacerdote en 1922. Foi ecónomo da parroquia de Santiago de Campobecerros en Castrelo do Val (1922-1923) e coadxutor na parroquia de Santa Eufemia a Real do Norte en Ourense (1923-1925). Doutorouse en Teoloxía na Universidade Pontificia de Santiago (1925) e licenciouse en Sagradas Escrituras no Pontificio Istituto Biblico de Roma (1928). Durante a súa estancia en Ourense, foi ecónomo da parroquia de Santa María de Razamonde (Cenlle), profesor e director espiritual do seminario, ecónomo e despois párroco de Santa Eufemia a Real do Norte e consiliario da Acción Católica. Formou parte dos movementos culturais galeguistas xunto con V. Risco, F. L. Cuevillas, R. Otero Pedrayo, X. Lourenzo e X. Ferro Couselo. Co pseudónimo de F. Pazos publicou varios artigos en galego na revista Logos. Fundou a folla Verdad y Vida, de temátiva relixiosa, escrita en castelán pero con entradas en galego. Foi cóengo lectoral da catedral de Valladolid...

1. Relativo ou pertencente ás ranunculáceas.

2. Planta da familia das ranunculáceas.

3. Familia de ranunculais constituída por plantas xeralmente herbáceas e perennes de follas alternas, sen estípulas, a miúdo divididas, de flores coloreadas, hermafroditas, xeralmente actinomorfas, poliandrias, e de xineceo súpero apocárpico, e de froitos e folículo, en núcula ou en baga. Son propias case exclusivamente do hemisferio norte.

1. Acción e efecto de recapitular.

2. Termo usado na Epístola aos Efesios para indicar o misterio de Xesús Cristo como cabeza de todo, onde se reúnen de novo todas as cousas do Ceo e da Terra.

3. Teoría proposta en 1783 por Kelmeyer, que foi adoptada no s XIX por outros homes de ciencia, como Haeckel, quen a impulsou novamente e lle deu o nome de lei bioxenética fundamental, postulando que a ontoxénese reproducía a filoxénese.

1. Acción e efecto de regular ou regularse.

2. Modo de funcionamento dun aparato que consiste en comparar a magnitude que se regula e a magnitude da diferenza para que os dous valores sexan canto máis aproximados mellor. A regulación pode ser manual ou automática; esta última lévase a cabo mediante un regulador.

3. Propiedade xeral dos óvulos animais e dos embrións novos para resolver deficiencias ou integrar células excedentes.

4. 1. Capacidade dunha célula, dun tecido ou dun organismo para reaccionar ante diversos estímulos, con tendencia a limitar as perturbacións que se puidesen derivar e en manter o equilibrio fisiolóxico dentro duns límites de tolerancia.

   2. regulación celular

      Mecanismo de control do metabolismo da célula que ten a función de poñer en marcha e deter a produción de proteínas, enzimas e produtos de secreción para que non se desprenda enerxía na síntese de moléculas mentres non sexa necesario facelo.

5. Conxunto de obras fluviais, como por exemplo espigóns, diques, canalizacións ou pequenas presas, feitas para evitar as inundacións ou manter o réxime dun curso de auga dentro duns límites.

6. Operación encamiñada a deixar no estado e na posición orixinal ou normal todas as pezas dunha máquina ou dun mecanismo que tenden a variar as súas posicións relativas co funcionamento prolongado.

7. 1. Corrección ou axuste do funcionamento dun aparato, dunha máquina, dun mecanismo ou da marcha dun proceso para obter un resultado determinado ou o máximo rendemento.

   2. ...

1. 1. ínculo real ou imaxinario que se establece entre dúas ou máis cousas.

   2. ínculo que existe ou que se supón que existe entre dúas ou máis cousas, conceptos ou xuízos, de forma que establecido un deles hai que pensar á vez no outro ou nos outros, e viceversa. Para Aristóteles era unha categoría e definiuna como a referencia dunha cousa a outra. Entre os escolásticos abranguía un campo moito máis amplo de modalidades e subdivisións. Nesta liña Eduard von Hartmann fixo da relación unha categoría fundamental (Urkategorie) que incluía as outras. Hai que destacar a distinción tradicional entre a relación lóxica e a ontolóxica ou real, onde a escolástica distinguiu entre relación increada e creada, e entre relación transcendental, a que non constitúe a cousa senón que segue a esencia da cousa en que se inclúe, e predicamental, refencia real dunha cousa a outra. A clásica comprensión metafísico-ontolóxica da relación cedeu lugar, en Kant, a unha concepción prioritariamente gnoseolóxica daquela. Polo...

   3. ínculo entre varios elementos dun conxunto. Para precisar esta idea intuitiva, defínese a relación (R) como calquera subconxunto dun produto cartesiano de dous conxuntos A e B. O tipo de relación máis frecuente é aquela en que n = 2, chamada relación binaria, que é un subconxunto de A×A. Unha relación binaria é chamada simétrica se cada vez que a R b, tamén se cumpre b R a; é antisimétrica se nunca se cumpre a R b e b R a á vez; é reflexiva se sempre é a R a; e é transitiva se cada vez que a R b e b R c resulta que a R c. Unha relación que é á vez reflexiva, simétrica e transitiva é unha relación de equivalencia, mentres que se é á vez reflexiva, antisimétrica e transitiva é unha relación de orde. Defínese tamén o concepto de relación inversa.

   4. relación de transformación

      Relación entre as tensións alta e baixa (ou entre as correntes correspondentes aos circuítos de tensión baixa e alta) nun transformador.

   5. relación xurídica

      ínculo de dereito existente entre dúas ou máis persoas (sociedade) ou unha ou máis persoas cunha cousa ou máis.

2. 1. Feito de establecer un vínculo de coñecemento, actividade ou interese entre dúas ou máis persoas, entidades ou grupos sociais.

   2. relacións de produción

      ínculos das persoas arredor do proceso de produción de bens materiais. Baixo esta interpretación, presente na análise de Karl H. Marx, as relacións de produción establécense no proceso de traballo, é dicir, no proceso de acción do home sobre a natureza, e modélanse segundo o nivel histórico das forzas produtivas. As relacións sociais de produción refírense ás formas de propiedade dos medios de produción, á situación que no proceso de produción ocupan as clases e os grupos sociais, ás relacións mutuas establecidas entre eles e ás formas de distribución do que se produce.

   3. relacións diplomáticas

      Relación oficial que dous estados ou gobernos establecen ou manteñen entre eles mediante os seus representantes diplomáticos. Os órganos centrais desta relación son os xefes de estado e os ministros de Asuntos Exteriores, e os órganos periféricos son os axentes diplomáticos e os cónsules. Están reguladas polos convenios de Viena de 1961 e 1963, ratificados por España.

   4. ...

1. Establecer unha relación entre dúas ou máis persoas ou cousas.

2. Facer relación dun feito.

3. Manter unha relación con algo ou alguén.

1. Acción e efecto de revelar ou revelarse.

2. Descubrimento de algo que se mantiña en segredo.

3. Cousa descuberta.

4. Persoa, animal ou cousa que demostra nun determinado momento calidades excepcionais.

5. 1. Acto polo que Deus se manifesta aos homes e lles descubre o seu designio de salvación. Na tradición xudeocristiá, Deus faise presente primeiro en toda a historia do pobo de Israel por medio de acontecementos e signos cuxo significado vén dado polos profetas; tamén se revela directamente, por medio de visións e soños, aos profetas, ou ben polas reflexións de sabios inspirados; e finalmente, por medio do seu fillo, Xesús Cristo, revélase a través da súa morte e resurrección, cuxo significado é dado pola ensinanza de Xesús e dos apóstolos.

   2. Contido da manifestación divina.

GALICIA

Relixioso. Ordenado sacerdote (1890), ingresou na orde beneditina para despois profesar como franciscano (1892). Director de El Eco Franciscano, foi administrador apostólico de Jaén, bispo de Lugo (1920-1927) e senador pola provincia eclesiática de Santiago de Compostela (1921-1922). Escribiu Instruciones breves sobre la Regla de la Venerable Orden Tercera de San Francisco (1897), Instituciones Philosophiae Christianae, El Terciario Franciscano 1872-1897 (1893), La Armonía entre la ciencia y la fe, personificada en el angélico doctor Santo Tomás de Aquino: sermón (...) (1897), Historia del culto eucarístico en la Diócesis de Compostela (1897), La vida orgánica en sí misma y en sus manifestaciones (1901) e Instrución pastoral sobre la sagrada predicación (1918). Foi académico correspondente da Real Academia Galega.

PERSOEIRO

Novelista. Cultivador de múltiples xéneros literarios, destacou como autor de novelas de folletín, e considérase, xunto con Roa Bárcena, o creador do conto mexicano. Os seus relatos foron reunidos postumamente en Los cuentos del general (1896). Escribiu tamén Tradiciones y leyendas mexicanas, en colaboración con Juan de Dios Peza, e a novela histórica e de costumes Calvario y Tabor (1923).