"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Escritora. En 1846 publicou un libro de versos baixo o pseudónimo de Acton Bell e as novelas Agnes Grey (1847) e The Tenant of Wildfell Hall (A arrendataria de Wildfell Hall, 1848).

PERSOEIRO

Mariscal británico e primeiro vizconde de Alanbrooke. Na Segunda Guerra Mundial comandou o segundo exército británico en Francia e distinguiuse en Dunkerque. Foi xefe do estado maior imperial entre 1941 e 1946, conselleiro militar de Churchill e influíu na estratexia aliada durante a guerra.

MONTAÑA

Aliñación montañosa do norte de Alasca, contraforte noroccidental das montañas Rochosas, duns 1.000 km de lonxitude e duns 150 a 200 km de anchura. A altitude máxima está nos Endicott Mountains, no pico Doonerak, que acada os 3.050 m.

PERSOEIRO

Crítico literario norteamericano. Seguidor do New Criticism, a súa obra The well-wrought urn (1947) segue a ser un dos mellores instrumentos para achegarse á poesía dos clásicos ingleses. É autor tamén de A shaping Joy: Studies of the Writer’s Craft (1971) e de tres importantes estudios sobre William Faulkner.

PERSOEIRO

Xurista e político. Catedrático de Dereito Mercantil da Universitat de València. Foi senador pola Unión de Centro Democrático (UCD), vicepresidente da Comisión Mixta de Transferencias ao Consello do País Valenciano e secretario de estado para as Autonomías. Morreu víctima dun atentado de Euskadi ta Askatasuna (ETA).

PERSOEIRO

Actor cinematográfico irlandés. Foi premiado como mellor actor de teatro en Londres e na BBC Television. Continuou a súa carreira protagonizando a serie televisiva Remington Steele. Obtivo unha enorme popularidade protagonizando o papel James Bond, o sonado axente secreto, nos filmes Goldeneye (Ollo de ouro, 1995) e World is no Never Enough (O mundo nunca é suficiente, 1999). Entre as súas películas destacan: The Long Good Friday (O longo Venres Santo, 1980), The Lawnmower Man (O cortador de céspede, 1991) e Tomorrow Never Dies (O mañá nunca morre, 1998).

PERSOEIRO

Poeta e dramaturgo. Foi un dos fundadores da revista Dau al Set (1948). Tivo unha grande influencia nos grupos vangardistas de Barcelona e colaborou con pintores, escultores, músicos e cineastas como Joan Miró, Pere Portabella ou Antoni Tàpies. No 1950 publicou o poemario Em va fer Joan Brossa e en 1951 estreou as pezas teatrais Farsa com si els espectadors miressin l’ escenari a vista d’ocell e Nocturns encontres. Reuniu a súa obra en Poesia i prosa (1994) e Teatre (1996). Recibiu o Premi Lletra d’Or (1981) e de Artes Plàstiques (1991).

PERSOEIRO

Médico militar francés, profesor na Universidade de París. Sostivo que as enfermidades eran secundarias a unha inflamación de aparello dixestivo, e elaborou unha teoría (broussaismo) segundo a que practicamente o único tratamento efectivo eran as sangrías.

PERSOEIRO

Matemático e filósofo neerlandés. Foi profesor na Universidade de Amsterdam (1912-1955), un dos fundadores da topoloxía moderna e o principal representante da escola matemática intuicionista, que se opón ás escolas axiomática de D. Hilbert, e loxicista, de G. Frege, G. Peano e B. Russell. A postura intuicionista négase a aceptar a existencia do infinito actual e o principio lóxico do terceiro excluído, e só considera como entes matemáticos os que se poden obter construtivamente. Os seus traballos básicos desenvolvéronse no campo da epistemoloxía e da fundamentación das matemáticas. É autor de Intuitionism and Formalism (Intuicionismo e formalismo, 1914), Zur Begründung der intuitionistischen Mathematik (Fundamentación da matemática intuicionista, 1924-1927) e Consciousness, Philosophy and Mathematics (Consciencia, filosofía e matemáticas, 1948).

PERSOEIRO

Cantante, compositor de cancións e escritor. Traballou no cabaré Chat-Noir de París, cidade onde posteriormente instalou un propio, o Mirliton (1885). Fundou o xornal Le Mirliton (1885-1894) e La Lanterne de Bruant (1897-1899). Publicou as novelas Les bas-fonds de Paris (Os baixos fondos de París, (1897) e Les amours de la Pouliche (Os amores da Pouliche, 1911), e un dicionario titulado L´argot au XXème siècle (O argot no século XX, 1901).

PERSOEIRO

Arquitecto. Membro dunha familia de arquitectos. Desenvolveu a súa actividade no reinado de Luís XIV. Realizou o Hospital dos Inválidos e a súa igrexa (1670-1676), na que despois traballou Jules Hardouin Mansart, e a igrexa de San Luís no asilo de Salpetriére (1670?). Nas súas construcións predominan as estruturas sobre a decoración.

PERSOEIRO

Compositor e organista austríaco. Realizou estudios musicais no mosteiro de Sankt Florian, onde posteriormente exerceu a docencia e foi organista. En 1855 foi nomeado organista da catedral de Linz, en 1868 foi profesor do Conservatorio de Viena e dende 1875 da Universidade de Viena. Influído por Wagner e Beethoven, destacou como sinfonista e compuxo, ademais, música vogal sacra (misas, salmos, cantatas) e profana (cantatas e cancións).

PERSOEIRO

Lingüista alemán. En 1876 publicou un artigo sobre as nasais silábicas indoeuropeas que revolucionou as concepcións ata entón admitidas e abriu unha polémica da que naceu o grupo Junggrammatiker (Neogramáticos) e o debate sobre a regularidade das leis fonéticas.

PERSOEIRO

Exiptólogo. Foi profesor en Göttingen en 1868 e, entre 1870 e 1879, director da Escola de Exiptoloxía do Cairo. A súa obra, moi vasta, orientouse preferentemente cara aos estudios demóticos e xeográficos: Grammaire démotique (Gramática demótica, 1855), Ditionnaire hiéroglyphique et démotique (Dicionario xeroglífico e demótico, 1867-1882), Geographische Inschriften altägyotischer Denkmäler (Inscricións xeográficas dos monumentos do Antigo Exipto, 1857-1860), Ditionnaire géographique de l’ancienne Egypte (Dicionario xeográfico do Antigo Exipto, 1879). En 1863 fundou a revista Zeitschrift für ägyptische Sprache und Altertumskunde (Revista de lingua e arqueoloxía exipcia).

GALICIA

Músico. Pola súa precaria situación familiar non puido chegar a recibir estudios superiores de música, se ben o seu talento levouno a unha ampla preparación autodidacta coa que pasou á historia da música teórica. Entre as súas obras destacan: Arte del canto llano para uso de los eclesiásticos, Secretos del arte musical, Obligaciones del maestro de música y deberes del discípulo.

PERSOEIRO

Poeta cubano. Perfeccionista na forma, utilizou poeticamente palabras sen sentido (jitanjáfora). Publicou, entre outras obras, Solo de rosas (1941) e Tiempo en pena (1950).

PERSOEIRO

Dramaturgo noruegués. Foi bispo de Bergen. Escribiu en danés e despois en noruegués, lingua na que creou Einer Tambeskilver (1772), drama nacional de Noruega.