"ARE" (Contén)

PERSOEIRO

Enxeñeiro, arquitecto e militar. Foi capitán xeneral do Reino de Galicia. Antes de chegar á Coruña, realizou algúns proxectos arquitectónicos e urbanísticos en Catalunya, como os planos da igrexa de Sant Miquel del Port, na Barceloneta (1753), e os da catedral nova de Lleida (1760). Entre 1776 e 1778 completou a urbanización da Rambla de Barcelona. En 1799 proxectou as Casas de Paredes na Coruña, onde tamén realizou o edificio do Consulado, que despois foi sede do Museo de Belas Artes. Foi membro de mérito en arquitectura da Real Academia de San Fernando de Cádiz (1768), consiliario da mesma institución (1770) e membro da Academia de Arquitectura (1774).

PERSOEIRO

Escritor croata. Membro do Partido Comunista, loitou na Guerra Civil española. Fundou a revista Zaštita Čovjeka (1928). Da súa extensa obra literaria, política e social, cómpre destacar Stihovi (Poemas, 1919) e a novela Slatan Mladič (O mozo de ouro, 1928).

1. Relativo ou pertencente ao César ou aos césares romanos.

2. Pertencente ao Imperio ou á maxestade imperial.

3. Aplícase ao tratamento dado a Carlos I de España desde que foi elixido emperador no 1519 (Carlos V), habitualmente baixo a forma de cesárea maxestade.

PERSOEIRO

Bispo de Arles (502-542). Monxe do mosteiro bieito de Lérins, foi en 503 abade dunha comunidade no illote do Ródano, preto de Arles. O Papa Símaco concedeulle a primacía na Galia e en Hispania co título de vicario apostólico. Convocou diversos sínodos, entre eles o de Arles (524) e o Concilio II de Orange (529). Posteriormente, foi arcebispo de Arles e distinguiuse polos seus sermóns contra o paganismo, polas súas medidas a prol da corrección do clero, pola súa loita na defensa dos cativos, polo seu esforzo en guiar os fieis na disciplina eclesiástica e por introducir na Igrexa a práctica do canto de himnos, salmos e antífonas polos segrares. Fundou varios mosterios de homes e un de monxas. Na iconografía leva un báculo pastoral (símbolo de bispo) e, como atributos, unha espada cravada nun libro que sostén na súa man dereita; ás veces, aparece sobre o libro un guante inflado de aire (referencia ao episodio no que o santo tentara encerrar un vento marítimo nun guante e despois ceibalo no...

RIOS

Río da rexión de Poitou-Charentes, Francia, que deu nome aos departamentos que atravesa, Charente e Charente-Maritime. Desemboca no Océano Atlántico, no golfo de Bizkaia, diante da illa de Oloron, logo de 360 km de percorrido.

DEPARTAMENTOS

Departamento da rexión de Poitou-Charentes, Francia (5.956 km2; 341.200 h [estim 1995]). A capital é Angulema. A súa economía baséase na gandería vacúa e na agricultura, principalmente a viña. Distínguense dúas rexións agrícolas importantes: a Grande Champagne (na marxe dereita do río Charente) e a Petite Champagne (na marxe esquerda do mesmo río). Neste departamento está a rexión viñateira de Cognac.

DEPARTAMENTOS

Departamento da rexión de Poitou-Charentes, Francia (6.864 km2; 540.700 h [estim 1995]). A agricultura perdeu importancia en favor da gandería, especialmente a vacúa. A súa capital, La Rochelle, é o principal porto pesqueiro e centro industrial, sobre todo químico e mecánico.

PERSOEIRO

Erudito francés. Foi catedrático de Literatura Comparada no Collège de France. Da súa produción destaca a obra Études de la littérature comparée (Estudios da literatura comparada, 1846-1875).

PERSOEIRO

Historiador da arte portugués. Especialista na arte gótica, foi catedrático de Estética e de Historia da Arte na Universidade de Lisboa e director do Museu de Évora. Participou no Dicionário da Pintura Universal (1973). Da súa produción destaca A arquitectura gótica em Portugal (1981) e A arquitectura religiosa do Alto Alentejo na segunda metade do século XVI e nos séculos XVII e XVIII (1982), en colaboración con H. Reis.