"ISM" (Contén)

Conxunto de movementos do nivel mariño provocados pola fusión ou a solidificación da auga mariña, que predominaron durante o Plistoceno. O eustatismo glacial pódese confundir con determinados movementos tectónicos ou epiroxenéticos motivados por un reaxuste isostático; estes movementos son, normalmente, locais ou limítanse a certas rexións, mentres que os movementos eustáticos pódense estender ao longo de centos de quilómetros, con independencia de unidades tectónicas ou estratigráficas. A elevación do nivel mariño como consecuencia da fusión de todo o xeo existente estimouse en 40-60 m, polo que as liñas de costa situadas a máis altura hai que atribuílas a deformacións tectónicas.

Culto esotérico ao coñecemento divino, síntese do cristianismo, da filosofía grega e das doutrinas herméticas mediterráneas, así como de sectas persas como o zoroastrismo. Chegou ao seu apoxeo nos ss II e III, rivalizando co cristianismo primitivo, sobre o que influíu poderosamente malia o rexeitamento que, desde un primeiro momento, vai amosar a ortodoxia cristiá, posto que os gnósticos escribiron evanxeos apócrifos nos que mantiñan ideas como que Cristo, o espírito divino, encarnou en Xesús, pero que non morreu na cruz. Rexeitaban tamén a idea da resurrección da carne, e algúns sacramentos, como a eucaristía e o bautismo, adquirían un significado de rito iniciático á gnose. As primeiras formacións gnósticas apareceron no seo do xudaísmo helenístico (Simón Mag, Cerinto, Dositeo, Menandro). O principal centro do gnosticismo cristián do s II foi Alexandría, cos grandes mestres Basilides, Carpocrato e Valentín. A escola valentiniana desenvolveuse nunha corrente oriental (Teódoto, Marción)...

Actitude política que apoia e defende o goberno.

Tendencia ou actitude favorable dalgúns sectores sociais, especialmente o militar, ao golpe de estado.

Movemento calvinista dos seguidores de Frans Gomar (Bruxas 1563-Groningen 1641), que defendía unha concepción moi rigorosa da predestinación, en contra das doutrinas de Arminius.

Corrente literaria castelá do s XVII. É unha concreción do culteranismo teorizada a partir dos escritos de Luis de Góngora, que para Dámaso Alonso presenta unha carga ornamental e sensorial ao lado dunha complicación conceptual.

Calidade de gonocórico.

Movemento literario romántico sueco que, a través de Iduna -órgano da Liga gótica (Gotiska Förbundet)-, propugnaba o renacemento do sentimento nacional nórdico, entroncándoo coa primitiva mitoloxía indíxena considerada paralela á clasica. Entre os autores máis representativos destacaron Erik Gustaf Geijer e Arvid August Afzelius, quen fixo unha valiosa recolleita das baladas populares tradicionais.

Especialidade das artes gráficas na que se atende dunha maneira particular ás técnicas e á composición de elementos gráficos que interveñen na páxina impresa e en todos os procesos de reprodución e estampación directamente relacionados. Ten a súa orixe no debuxo litográfico, o retoque e a ilustración publicitaria. No eido das belas artes aplícase ao predominio da liña e do ton sobre a cor nos debuxos e nos distintos tipos de estampas gravadas. Despois do cubismo, foron o construtivismo, o dadaísmo, De Stijl, a Bauhaus e a escola de Basilea os movementos que, entre 1920 e 1930, fixeron triunfar un novo grafismo caracterizado polas composicións macizas, as letras en pau seco, a revalorización dos espacios brancos e a manipulación fotográfica da ilustración. En EE UU naceu unha corrente gráfica en que a fotografía e a ilustración acadan o primeiro termo. Tamén se denomina deseño gráfico.

Subordinación esaxerada ás regras da gramática.

helenismo.

Calidade de gregario.

Tropismo onde o factor estimulante é o contacto cun corpo sólido. É característico dos gabiáns que, cando tocan un sólido, se achegan a el.

Movemento ultrarrelixioso, derivado da cábala, xurdido dentro do xudaísmo en 1740 en Ucraína. Os adeptos, denominados ḥ asidīm, ‘os piadosos’, viven baixo a autoridade dun rebbes; o primeiro deles foi o fundador Israel ben Eliezer, tamén coñecido como Ba’al Šem Ṭ ōb.

Doutrina filosófica que identifica o ben co pracer. Os preceptos éticos considéranse unicamente regras empíricas, mediante as que o home se defende dos sentimentos de desgusto e queda aberto ás alegrías da vida. Entre os hedonistas destacaron Aristipo de Cirene e Epicuro de Samos.