"RC" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos cercopitécidos.

2. Mamífero da familia dos cercopitécidos.

3. Familia de primates catarríneos integrada por individuos de dimensións variables, arborícolas, rubideiros ou camiñantes. En xeral, os membros anteriores e posteriores acadan igual lonxitude; o rabo, non prénsil e máis ou menos desenvolvido, pode faltar nalgún xénero. O pelo é de coloración verdosa ou gris acastañada. Ten calosidades isquiáticas sen pelo e normalmente de cor vermella viva. Son omnívoros, pero aliméntanse principalmente de vexetais, e gregarios, pois viven en grupos familiares polígamos. Esténdense dende Xibraltar a todas as rexións temperadas, subtropicais e tropicais de África e Asia. Pertence a este familia o mandril.

1. Relativo ou pertencente aos cercopitecoideos.

2. Mono da superfamilia dos cercopitecoideos.

3. Superfamilia de monos, propios do continente americano, de orificios nasais próximos, colas non prénsiles que poden opor o polgar ao resto dos dedos. Pertencen a esta superfamilia o mandril, o macaco e o narigudo.

PERSOEIRO

Enxeñeiro, arquitecto e militar. Foi capitán xeneral do Reino de Galicia. Antes de chegar á Coruña, realizou algúns proxectos arquitectónicos e urbanísticos en Catalunya, como os planos da igrexa de Sant Miquel del Port, na Barceloneta (1753), e os da catedral nova de Lleida (1760). Entre 1776 e 1778 completou a urbanización da Rambla de Barcelona. En 1799 proxectou as Casas de Paredes na Coruña, onde tamén realizou o edificio do Consulado, que despois foi sede do Museo de Belas Artes. Foi membro de mérito en arquitectura da Real Academia de San Fernando de Cádiz (1768), consiliario da mesma institución (1770) e membro da Academia de Arquitectura (1774).

GALICIA

Escultor e canteiro. Coñecido polo nome de Pepe da Pena, traballou na restauración da escaleira de caracol do convento de San Domingos en Santiago de Compostela. Realizou o cruceiro de Hío, onde relatou a historia humana desde a Creación ata a Redención, nun estilo cheo de barroquismo, teatralidade e ordenado movemento. Traballou tamén noutras igrexas de Cangas, Cotobade, Beariz e Viascón, e na capela do pazo de Montero Ríos en Lourizán (Pontevedra). Realizou ademais a fonte da Fama (Ponteareas) e a de Santiago (Cangas). As súas obras correspóndense con numerosos retablos, cruceiros e panteóns de Pontedeume, Gataxe e O Carballiño.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Discípulo de Carissimi, foi mestre de capela en Florencia (1646), tenor da capela pontificia (1660) e segundo mestre de capela de Leopoldo I en Viena (1666-1669). Distínguese, principalmente, como compositor de óperas, entre as que destacan Orontea (1649) e Il pomo d’oro (1668). O equilibrio entre arias e recitativos, iniciado por Monteverdi e mantido por Cavalli, rematou con el a prol das arias, nas que se concentra todo o interese musical. Compuxo, ademais, numerosos motetes e cantatas.

PERSOEIRO

Pintor. De familia xudía, formouse en Vitebsk no estudo de Jehuda Pluma. En 1907 trasladouse a San Petersburgo para asistir á Escola Imperial, onde estudiou baixo a dirección de Leon Bakst. No 1910 viaxou a París e coñeceu entre outros a Apollinaire, Max Jacob, Léger e Modigliani. En 1911 participou no Salon d’Automne e no Salon des Indépendants. Tres anos despois expuxo na galería Der Sturm de Berlín e regresou a Vitebsk, onde fundou unha academia de arte en 1917. Coa revolución foi nomeado comisario de Belas Artes en Vitebsk en 1918, pero a súa obra, de carácter fantástico, chocou coas premisas oficiais que procuraban unha arte realista que comunicase unha mensaxe social. En 1920 trasladouse a Moscova e realizou os decorados do Teatro Xudeu, pero axiña viaxou a Berlín en 1922 e a París en 1923, onde se estableceu e ilustrou obras para Vollard, como as Fábulas de Apollinaire. En 1926 expuxo por primeira vez en Nova York e, ao estalar a Segunda Guerra Mundial, estableceuse nos...

GALICIA

Comarca do centro da Comunidade Autónoma de Galicia, constituída segundo a Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia de 1996. Neste espazo comarcal concorda de xeito claro o espazo natural, ben diferenciado do resto do territorio circundante, co núcleo funcional, Chantada. Non obstante , tradicionalmente, mantivéronse vinculados a esta vila os concellos do S da Ulloa (Antas de Ulla e Monterroso) e o de Portomarín, que quedan fóra dos límites comarcais. Esta comarca toma a súa denominación do principal núcleo, Chantada. Esténdese aproximadamente entre os 42° 27’ e os 42° 47’ de latitude N e os 7° 39’ e os 7° 56’ de lonxitude O. Limita ao N coas comarcas da Ulloa (concello de Monterroso) e Lugo (Portomarín), ao S coa de Ourense (Vilamarín e A Peroxa), ao L coa Terra de Lemos (concellos do Saviñao e Pantón) e Sarria (Paradela), e ao O coas da Ulloa (Antas de Ulla), Deza (Rodeiro) e O Carballiño (San Cristovo de Cea). Abrangue unha superficie de 462,2 km2, nos que acolle unha poboación...

MONTES

Monte situado no límite entre os municipios de Folgoso do Courel (concretamente a parroquia de Visuña) e Barjas (da comarca do Bierzo). O seu cumio acada os 1.551 m de altitude.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pereiro de Aguiar baixo a advocación de santa Ana.