"Bra" (Contén)

1. Separar os membros do corpo dun animal ou dunha persoa.

2. 1. Dividir unha cousa separando as partes que a forman.

   2. Separar unha parte dun todo ou dun conxunto.

3. 1. Dividirse unha cousa separando as partes que a forman.

   2. Separarse unha parte dun todo ou dun conxunto.

1. Quitar as vértebras a.

2. Desfacer as estruturas internas que mantiñan unido e daban estabilidade a algo.

GALICIA

Pintor. Coñecido como Ebra, diplomouse en Arquitectura Técnica pola Universidade da Coruña (1991). A súa obra, de carácter realista, reflicte paisaxes, o mundo mariño e bodegóns. Traballou, principalmente, ao óleo, ao acrílico e á pluma. Colaborou como debuxante no traballo de investigación Estudio da arquitectura popular e etnografía de Castro Caldelas da Xunta de Galicia (1993). Entre outras mostras colectivas, participou na Colectiva de Pintura da Junta Municipal de Moncloa (Madrid, 1996-1997), na Feira do Debuxo e do Gravado da Xunta de Galicia (1998-1999-2000), no I Salón Vigart de Artes Plásticas de Vigo (1998) e na Feria de Artes Plásticas Arte na Estación (Vigo, 1998-2000-2001). Foi seleccionado nos Premios Ejército del Aire de Pintura en 1996 coa obra 1927, Vuelo sobre Lalín, adquirida polo exército, e en 1997 con Teoría de Vuelo, e no III Premio de Pintura Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular (1999) con Herdanza. Realizou exposicións,...

1. 1. Parte dunha cousa que se dobra ou prega.

   2. Pregadura que se fai nos bordos dun tecido metendo unha parte da tea cara a adentro e coséndoa.

2. Composición poética e musical dun número variable de versos, entre dous e trece, e cunha mesma rima que se repite do mesmo xeito en cada unha das estrofas que a compoñen.

3. Ondulacións que sofren as rochas debido á presión exercida polas forzas laterais.

4. loro.

1. Nome que recibe o dobre de calquera moeda de ouro, especialmente as musulmanas e castelás.

2. Nome que lle daban os cristiáns á moeda de ouro almohade que se empezou a cuñar a finais do s XII, cun valor de dous dinares e cun peso de 4,60 g. Adoitaba levar un cadrado central coa lenda en diversas liñas.

3. Moeda castelá de ouro emitida no s XIII por Fernando III o Santo (1230-1252), de peso e lei (23 3/4 quilates), similar ao dinar almohade. Dende a súa aparición, converteuse na unidade básica do sistema monetario castelán durante os ss XIV e XV. En tempos de Xoán II (1406-1454) a súa lei rebaixouse. Baixo os reinados de Enrique IV e dos Reis Católicos, a moeda de ouro volveu ao peso e á lei iniciais. Recibiu tamén os nomes de enrique, castelán ou medio excelente.

PERSOEIRO

Escritor. Participou na resistencia contra os nazis e escribiu as novelas Listy Nikodema (Cartas de Nicodemo, 1952) e Kosciolw Chocholowie (A igrexa de Chocholowie, 1954), ademais de ensaio de influencia católica.

1. Aplícase á persoa, máquina ou aparato que dobra.

2. Persoa que dobra películas.

1. Acción e efecto de dobrar ou dobrarse.

2. Sinal que queda no lugar por onde algo foi dobrado.

1. Facer que algo aumente ata o dobre.

2. Aumentar algo de xeito significativo.

3. Ser o dobre de algo.

4. 1. Facer que unha parte de algo flexible quede sobre outra, repetindo esta acción unha ou máis veces.

   2. Torcer unha cousa poñéndoa curva.

5. 1. Substituír, nunha película, a voz orixinal dun actor pola doutro.

   2. Traducir alguén os diálogos dunha película a outra lingua diferente da orixinal.

   3. Substituír un actor especialista o principal en determinadas escenas dunha película, especialmente naquelas que implican certo risco.

6. ...

1. Substitución, nunha película, da voz orixinal dun actor pola doutro.

2. Tradución dos diálogos dunha película a outra lingua diferente da orixinal.

PERSOEIRO

Escultor e mestre de arquitectura; probablemente irmán de Xosé Domínguez Bugarín Muñoz. Activo en Santiago de Compostela entre 1708 e 1713. En 1711 fixo o arquivo da sala capitular da catedral de Tui. Para a igrexa do mosteiro de San Paio de Antealtares fabricou os retablos xemelgos do Rosario (1711) e de San Bieito (1713), decorados con columnas salomónicas e acios de froitas. Xunto con Miguel de Romai realizou, en 1712, o retablo maior de Santa María Salomé de Santiago de Compostela, trasladado posteriormente á igrexa de Santo André de Souto (A Estrada); e con Antonio de Afosín entallou en 1709 o retablo maior da parroquia de Santa Susana, segundo traza do arquitecto Domingos de Andrade, os retablos da igrexa de Santa Clara de Tui en 1711 e o retablo de San Marcos da igrexa de Santiago de Betanzos (1712).