"CIA" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á cadeira.

2. Rama terminal do plexo sacrolumbar. Sae da pelve pola parte inferior do escote ciático maior, descende entre a tuberosidade do isquio e o trocánter maior do fémur, e sitúase na parte posterior da coxa por debaixo da porción longa do bíceps crural. Ao chegar ao oco poplíteo bifúrcase e fórmanse os nervios ciático poplíteo externo e interno, que se distribúen pola perna. Os nervios ciáticos teñen unha función mixta sensitiva e motora.

PERSOEIRO

Rei dos medas (624-584 a C). Durante a dominación do reino polos escitas, adestrou o seu exército nas súas técnicas guerreiras. Conseguiu expulsar os escitas e expandiu o reino ata as montañas de Anatolia e o lago Van. Marchou contra os asirios e, coa axuda do rei de Babilonia, destruíu a capital do Imperio, Nínive, no 612 a C. Continuou a súa expansión á costa dos reinos de Lidia e Urartu.

GALICIA

Escritor e xornalista. Colaborou en diversas publicacións periódicas e dirixiu os xornais El Progreso, La Opinión Liberal e Álbum Literario. Publicou, entre outras obras: Leyendas, tradiciones y episodios históricos de Galicia (1891), El mejor juez es Dios (1887) e Biografía del insigne poeta gallego Manuel Curros Enríquez (1908). Editou tamén os traballos Tradición del tributo de las cien doncellas (1886) e Memoria sobre la crisis que en la actualidad sufre la industria pecuaria (1887).

GALICIA

Poetisa. Realizou estudios en Madrid e publicou En esta oscura marcha (1972).

1. 1. Sistema ou conxunto de coñecementos obxectivos sobre a natureza e os seus fenómenos, elaborados a partir da observación, experimentación e utilización de teorías. Aspira a formular, se é posible coa linguaxe matemática, as leis que rexen os fenómenos. Nun sentido amplo, tamén estudia a sociedade, o ser humano e o seu pensamento. En xeral, asóciase a un tipo singular de saber profundo, que é rigoroso e metódico, teórico pero susceptible de aplicación práctica e de axuda ás necesidades humanas. Caracterízase, formalmente, pola capacidade de facer previsións (exactas) sobre unha parte da realidade. É unha actividade complexa que inclúe labores de investigación, actividades institucionais, proxectos gobernamentais, unha tradición acumulativa de coñecementos, unha notable participación no mantemento e desenvolvemento da produción, un material de uso divulgativo, publicitario, etc. A actividade científica ocupa un lugar básico e cotián na estrutura económica e cultural da sociedade, influíndo...

   2. ciencias aplicadas

      Ciencias que empregan os resultados científicos ao servizo das aplicacións técnicas. Utilizan o mesmo método xeral das ciencias puras e algúns métodos especiais. As ciencias aplicadas teñen como obxectivo resolver problemas prácticos e, polo tanto, céntranse máis nos problemas prácticos xerais no ámbito dunha sociedade en desenvolvemento ca nos propios dominios da ciencia.

   3. ciencias exactas

      matemática.

   4. ciencias humanas

      Expresión nacida e empregada principalmente dentro do ámbito cultural francés que designa aquelas disciplinas que teñen como obxecto de estudo o home tanto na súa dimensión individual coma social. Denominadas tamén ciencias do home, inclúen as ciencias sociais, a filosofía, a historia e tamén o dereito e a psicoloxía individual.

   5. ciencias naturais

      Denominación tradicional que reciben o conxunto de ciencias que teñen por obxecto o estudo da natureza nas súas distintas facetas e que engloba a física, a química, a bioloxía e a xeoloxía.

   6. ciencias puras

      Denominación que fai referencia á parte do saber científico que unicamente ten por obxecto o coñecemento da realidade, sen ter en conta a utilidade ou a aplicación práctica destes coñecementos. Engloba basicamente a lóxica e a matemática.

   7. ciencias sociais

      Conxunto de disciplinas que teñen como obxecto de estudo as estruturas e procesos sociais, económicos e políticos. Considéranse principalmente como ciencias sociais a economía, a demografía, a antropoloxía social e cultural, a etnoloxía, a socioloxía, a psicoloxía social, as ciencias políticas, a ciencia da educación e a sociolingüística.

2. Cada póla ou departamento de coñecementos sistematizados considerado como campo de investigación ou obxecto de estudio.

3. Conxunto de coñecementos dunha persoa. Ex: Non estudiou, pero todos estes anos traballando coa fotografía déronlle moita ciencia no seu oficio.

4. ...

REXIÓNS

Rexión do S de Anatolia, na costa situada entre a serra do Tauro e o Mar Mediterráneo. É unha chaira fértil, chave de paso do altiplano de Anatolia aos grandes vales mesopotámicos e do Levante, polo porto do centro do Tauro, coñecido como as portas de Cilicia ou a porta de Ferro. Está situada entre os iller de Içel e Adana, en Turquía. A abertura cara a Siria e Mesopotamia favoreceu unha rápida expansión das novidades económicas neolíticas. A rexión costeira foi invadida durante o Eneolítico por grupos de inmigrantes chegados desde Occidente. No s XVI a C a rexión oriental estaba ocupada polo Reino de Kizzuwatna, que asinou un tratado cos hititas, co que se converteu nun protectorado que mantivo certa independencia. Incluída dentro da órbita asiria no s IX a C, foi anexionada por Sargón II. Os cimerios invadiron a rexión, que caeu baixo o dominio persa, e Ciro o Grande incorporouna ao seu Imperio, na satrapía de Capadocia. A presenza de colonias...

1. Aplícase á persoa recta, firme e decidida no cumprimento dos seus deberes e obrigas.

2. Aplícase ao tecido, corda ou material semellante que se mantén estirado e firme sen posibilidade de dobrarse ou rachar.

3. Aplícase á persoa animosa e decidida.

4. Que funciona con normalidade.

1. Liña curva e cerrada que une todos os puntos dun plano, situados á mesma distancia dun punto dado (centro). Esta distancia entre o centro e cada punto da circunferencia é constante e denomínase radio. Nunha referencia cartesiana normal, a ecuación da circunferencia de centro (a,b) e radio r é (x-a) 2 +(y-b) 2 -r 2 =0. A súa lonxitude vale 2πr.

2. Obxecto que ten forma de circunferencia.

1. 1. Situación ou condición que acompaña un feito nun momento determinado e que pode intervir no xeito de desenvolverse.

   2. Situación na que se encontra unha persoa ou cousa. Ex: Nas circunstancias en que nos atopabamos obramos correctamente.

2. Motivo que, ao concorrer nun feito delituoso, anula ou modifica o grao de responsabilidade orixinal e, en consecuencia, a penalidade. Pode tratarse dunha circunstancia eximente, cando libera de culpa, atenuante, se diminúe a pena, ou agravante, se a aumenta.

3. Situación, medio ou horizonte no que se coloca o individuo, en tanto que son constitutivos da súa propia realidade, segundo a filosofía de Ortega y Gasset, e que pode resumirse na máxima: “Eu son eu e a miña circunstancia”.

4. Produto literario que xorde vinculado a unhas circunstancias históricas determinadas, ben para proclamar a súa adhesión a elas, nas composicións laudatorias, ben para opoñerse a elas, nas de denuncia. Adoita predominar o ton crítico. Na literatura galega hai múltiples textos ligados a diversos momentos históricos, como a invasión francesa, a Guerra Civil española e a posterior ditadura franquista.