"Ea" (Contén)

GALICIA

Historiador da Arte. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela (1948) e doutor pola Universidad Central de Madrid (1957). Foi axudante de cátedra de Historia da Arte na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela (1949-1951). Obtivo a diplomatura en Museoloxía pola Escola do Louvre (1951-1952) e exerceu como axudante da cátedra de Historia da Arte da Idade Media na Universidade da Sorbonne ata 1957. Nese ano defendeu a súa tese Arquitectura en Galicia durante el siglo XVII, obtendo o Premio Nacional Menéndez Pelayo, o que lle valeu a súa publicación polo Centro Superior de Investigaciones Científicas (CSIC) en 1965. Foi axudante de Historia Xeral da Arte da Faculdad de Filosofía e Letras de Madrid (1957-1959), investigador do Instituto Diego Velázquez do CSIS (1963-1965), profesor interino no Instituto Cardenal Cisneros de Madrid (1957-1959), profesor adxunto á cátedra de Historia da Arte na Universidad Central (1959-1962)...

GALICIA

Pintora. Autodidacta de formación, a súa obra caracterízase polo forte cromatismo en temas de tradición folclórica e paisaxística. Realizou a súa primeira mostra individual no Círculo de Bellas Artes de Madrid (1960). Ten obra no Museo de Lugo.

GALICIA

Arquitecto. Profesor na Escola de Arquitectura de Madrid, mantén unha relación continuada coa arquitectura galega. Iniciou a súa actividade profesional en Catalunya nos anos setenta: casa Ibarz (Girona 1972), vila Jane (Girona 1975), vila Durán (Barcelona, 1976), vila Esplugues (Barcelona, 1972). Participou co grupo de arquitectos cataláns que promoveron a revista 2C Construción de la ciudad. Na década dos oitenta instalouse en Madrid, onde alternou a tarefa docente e construtiva (Casa azul de Berrocal Matalpino, Madrid). Ata 1995 non construíu nada en Galicia, en concreto fai a reforma da xoiería Noroeste de Santiago de Compostela. Ten publicado diversos traballos de divulgación ou reflexión sobre a Arquitectura, entre os que salientan: La arquitectura del humo (1994) e De la literatura al arte, recuerdos para una biografía (1994).

GALICIA

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e doutor pola Universidad Complutense de Madrid, en ambos casos con premio extraordinario. É profesor emérito da cátedra de Dereito Civil da Facultade de Dereito do Centro Universitario Luis Vives (CEU). Entre 1956 e 1957 foi profesor de Dereito Civil na Universidade de Santiago de Compostela, onde fundou un Seminario de Dereito Civil Galego. Ampliou estudios nas universidades de Roma (1952), París (1954) e Bonn (1953-1957). En 1957 ingresou no Cuerpo de Investigadores Científicos do Centro Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), no Instituto Nacional de Estudios Jurídicos, en 1971 foi profesor de investigación e director do centro ata 1989. Foi secretario xeral do Istituto Giuridico Spagnolo di Roma (1964-1967), membro da Association Henri Capitant de París (1969), da International Law Association de Londres (1974), da European Science Foundation de Estrasburgo e do Internationales Institut für Rechts-und Vermaltungssprache...

1. Relativo ou pertencente a Georges Boole ou á súa álxebra.

2. Aplícase ao sistema de busca de textos nun ordenador ou nunha rede informática empregando unha aplicación na que se combinan termos como AND, OR e NOT, cos que se indican coa máxima precisión posible que é o que desexamos atopar, limitando os resultados a aqueles que teñan máis posibilidades de achegarse ao obxecto da busca.

1. Acción de abrir a boca para inspirar, especialmente a aspiración forte que precede á morte.

2. Abertura involuntaria da boca con inspiración profunda e seguida dunha prolongada expiración, xeralmente ruidosa.

1. Abrir a boca para coller aire, especialmente quen está a piques de morrer.

2. Abrir a boca involuntariamente, xeralmente facendo ruído, a causa da fame, do sono ou do aburrimento.

3. Estar algunha cousa a punto de rematar.

PERSOEIRO

Mariño militar e matemático. Atopou un método astronómico para calcular a situación dos barcos e deu a coñecer un círculo de reflexión que leva o seu nome. Participou na medida do grao do meridiano entre Dunquerque e Barcelona. Escribiu, entre outras obras, Mémoires sur le mouvement des projectiles (Memoria sobre o movemento dos proxectís, 1756) e Descriptions et usage du cercle à reflexion (Descricións e emprego do círculo de reflexión, 1778).

1. Estar situado polo bordo dunha cousa ou ao seu redor.

2. Ir polo bordo ou proximidades de algo.

3. Dar bordadas.

PERSOEIRO

Escritor francés. Escribiu biografías - Villiers de l’ Isle-Adam (1891) - e, sobre todo, novelas, onde defendeu a integridade da familia, as tradicións e a relixión.

PERSOEIRO

Médico e microbiólogo belga. Discípulo de Metchnikoff en París, foi iniciador e director, durante corenta anos, do Instituto Pasteur de Bruxelas e profesor de Bacterioloxía na Universidade de Bruxelas (1907-1935). É o autor de traballos básicos sobre a inmunidade e as hemólises bacterianas, e dunha descrición dos bacilos causantes da difteria das aves de curral e da tose ferina humana (Bordetella pertussis), xunto con Octave Gengou no 1909. Descubriu a reacción de fixación de complemento. Recibiu o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía no ano 1919. Entre as súas obras destaca Traité de l’immunité dans les maladies infectieuses (Tratado sobre a inmunidade nas enfermidades infecciosas, 1920).

1. Cada unha das divindades aladas nacidas de Bóreas, concretamente Cálais e Zetas. Como seu pai, eran deuses dos ventos, e a súa característica principal era a velocidade. Segundo uns autores tiñan ás nos talóns, e segundo outros no lombo. Tomaron parte na expedición dos argonautas loitando contra as harpías, que perseguían o Rei Fineo. Parece que morreron a mans de Heracles.

2. Relativo ou pertencente aos boréades ou ás boréades.

1. Do norte, relativo ou pertencente ao setentrión.

2. Aplícase a todo o que se atopa no norte da esfera terrestre ou próximo ao Polo Norte, á rexión ártica.

3. Para algúns fitoxeógrafos, territorio da taiga.