"Jos" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. En 1594 adoptou o nome de Atrevimiento. Foi, moi probablemente, o autor da Segunda Parte de la vida del pícaro Guzmán de Alfarache (1602), co pseudónimo de Mateo Luján de Saavedra, antes de que Mateo Alemán publicara a segunda parte (1604).

PERSOEIRO

Relixioso. Foi cóengo da catedral de Salamanca, arcebispo de Santiago de Cuba (1875-1889) e de Santiago de Compostela (1889-1922), e, desde 1897, cardeal (1897). Celebrou un Congreso Católico Nacional (1902).

GALICIA

Futbolista e adestrador. Coñecido como Cheché Martín, xogou no R.C. Deportivo de La Coruña, FC Barcelona, C. Atlético de Madrid e Valencia C.F. Obtivo dúas ligas, tres Copas de España e foi dúas veces internacional. Como adestrador dirixiu o R.C. Deportivo de La Coruña (tempadas 1968-1969, 1975-1977), Real Zaragoza, Real Valladolid e Real Murcia C.F.

PERSOEIRO

Sacerdote e escritor. Especializado en libros xuvenís e cunha clara orientación moral, da súa produción literaria destacan La vida sale al encuentro (1955), Tierra Brava (1958), El delito es ser mujer (1983), El sexo de los ángeles (1987) e La gestión de un líder (1994). Recibiu o Premio Ciudad de Oviedo por Sexta Galería (1960) e o Premio Pérez Galdós por Réquiem a cinco voces. Tamén foi premiado en dúas ocasións pola Oficina Católica de París á mellor novela estranxeira.

PERSOEIRO

Debuxante. Comezou a publicar en Interviú e La Vanguardia. Participou na fundación de El Jueves (1977) e publicou a tira diaria Quico, el progre no xornal El Periódico, que posteriormente se levou á televisión, onde tamén produciu a serie Historias de la puta mili (Premio Ondas 1994).

PERSOEIRO

Pintor. Especializouse na temática paisaxística e realizou mariñas de gran tamaño en grises. Da súa obra destaca Marina (1892). Obtivo a medalla de ouro na Exposición Nacional de Bellas Artes de 1891.

GALICIA

Xornalista. Foi redactor e responsable de servicios informativos de TVE en Galicia, e director de informativos da TVG. Traballou en Faro de Vigo e O Correo Galego e foi redactor-delegado da revista Chan en Madrid e correspondente de La Vanguardia e da revista Economía. Ademais, exerceu como xefe de prensa da Universidade de Santiago de Compostela, redactor xefe da Axencia Galega de Noticias (AGN) e director de Atlántico Diario. Das súas obras destaca Las Celulosas (1976). Recibiu o Premio Nacional de Periodismo Universitario, o Premio Ciudad de Vigo e o Premio Nacional de Periodismo Gastronómico Álvaro Cunqueiro.

PERSOEIRO

Lexicógrafo e bibliólogo. De formación autodidacta, ten numerosos traballos sobre gramática, ortografía, lexicografía e técnicas editoriais. É autor de Dicionario de tipografía y del libro (1974), Dudas y errores del lenguaje (1974), Dicionario general del periodismo (1981), Dicionario de ortografía (1985), Dicionario de bibliología y ciencias afines (1989), Dicionario de lexicografía práctica (1995), Dicionario de edición, tipografía y artes gráficas (2001) e Libro de estilo Vocento (2003). Foi presidente de honra do Comité Español da Asociación Internacional de Bibliología (1991-1997 e 1998-2000) e presidente da Asociación Española de Bibliología (1997-2000).

PERSOEIRO

Político e xurista. Foi deputado polo distrito de Mondoñedo (1916-1919) e pola provincia de Burgos durante tres lexislaturas. Organizou o Partido Agrario, foi nomeado alcalde de Madrid, así como ministro de Agricultura, Industria e Comercio (1935) e de Estado (1935).

PERSOEIRO

Xeólogo. A súa actividade investigadora centrouse no estudo da evolución dos terreos metamórficos da antiga cordilleira herciniana nas áreas de Galicia e Castela e colaborou na elaboración de diversos mapas xeolóxicos a escala 1:50.000 e 1:200.000 de Asturias, Castela, Catalunya e Galicia.

GALICIA

Hostaleiro. Director xerente do restaurante San Miguel de Ourense, foi director de restauración do Hotel Convención, xefe de restauración de Equidesa e presidente de restauración de Ourense. Membro da Chaime des Rotisseurs e da Ordre Mondial de Gourmets, recibiu a Placa al Mérito Turístico (1968 e 1987) e a medalla de ouro ao Mérito Profesional Hostelero.

GALICIA

Político e químico. Foi membro do consello de administración da Compañía de Radio-Televisión de Galicia (1984-1986) e gobernador civil de Pontevedra (1986-1987). Foi nomeado conselleiro de Traballo e Servicios Sociais da Xunta de Galicia (1987-1990) e deputado no Parlamento de Galicia (1990-1993).

PERSOEIRO

Músico. Dirixiu o Orfeón Burgalés (1929-1936) e a Escuela Municipal de Música de Burgos. Das súas obras destacan Sonata Castellana (1921), Poemas de Juventud (1923), Sonata Gallega (1926), Sonata para guitarra (1933), Colección de cantos populares burgaleses (1932) e El mozo de mulas (1936). Recibiu o Premio Nacional de Música por unha extensa e documentada Colección de Cantos Populares Burgaleses e o primeiro premio da Sociedade Filharmónica da Coruña (1927) por Sonata Gallega.

GALICIA

Futbolista. Foi xogador do R.C. Celta de Vigo, do Real Valladolid, do C.E. Sabadell e chegou a ser internacional absoluto en 1970. Xogou na selección europea na homenaxe a Columna en Lisboa.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Azorín, en 1896 estableceuse en Madrid, onde se converteu nunha das primeiras figuras da Xeración do 98. Publicou numerosos artigos en El País, El Imparcial, El Progreso, Madrid Cómico, El Globo e ABC. Na súa xuventude decantouse polo anarquismo, aínda que posteriormente foi colaborador na quenda política da Restauración e subsecretario de Instrución Pública en 1917 e 1919. A súa obra destaca pola tenrura, o detallismo, a busca do tempo perdido e por unha pincelada plástica e crítica. A melancolía por uns pobos en decadencia foi o que o levou cara a unha idealización de Castela e o seu espírito austero. Publicou La crítica literaria en España (1893), El alma castellana (1900), onde iniciou o culto a Castela e aos clásicos casteláns, Diario de un enfermo (1901), La voluntad (1902), Antonio Azorín (1903), Las confesiones de un pequeño filósofo (1904),...

PERSOEIRO

Médico. Foi xefe de servizo de Medicina Interna do Hospital Universitario de Val d’Hebrón, membro de diversas comisións ministeriais da especialidade de Medicina Interna e vicepresidente da Sociedad Española de Medicina Interna. Recibiu o Premio José Trueta a la Investigación (1988), o Premio Farreras Valenti da Sociedad Catalana de Medicina Interna e o Premio Janssen-Cilag de investigación biomédica en SIDA.

GALICIA

Médico. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, especializouse en pediatría e medicina intensiva. Foi xefe do servizo de Críticos, Intermedios e Urxencias Pediátricas do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago e membro fundador da European Society of Pedriatic Intensive Care.

GALICIA

Químico. Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela (1972-1974) e publicou numerosos artigos científicos relacionados coa química en revistas. Recibiu a Gran Cruz de Alfonso X el Sabio e a Gran Cruz al Mérito Militar con distintivo branco.

PERSOEIRO

Mariño e político. Participou nas expedicións de Xoán de Lángara (1772 e 1774) e en 1783 ascendeu a xefe de escuadra. Defendeu Cádiz (1797) contra a escuadra de Horatio Nelson e en 1801 foi separado do servicio, a petición de Napoleón I Bonaparte, por opoñerse aos seus plans navais. En 1808 Xosé I Bonaparte nomeouno ministro de Mariña e en 1809 delegado rexio para organizar Galicia. Na Coruña anunciou o resarcimento dos gastos ocasionados pola guerra e os abusos franceses, pero o seu labor diplomático foi inútil e tivo que fuxir xunto cos franceses cando os exércitos populares se fixeron coa situación.