"sin" (Contén)

GALICIA

Enxeñeiro agrónomo e político. Profesor de economía agraria na Universidade de Santiago de Compostela, foi director territorial do ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación (1987-1990). Deputado no Parlamento galego polo PSdG-PSOE (1989-2005), foi conselleiro de Agricultura, Gandaría e Montes (1987-1990).

GALICIA

Administrador solidario da Fábrica de Cerámica de Sargadelos. Pertence aos consellos de administración da Fábrica de Cerámicas do Castro e do Instituto Galego de Información e á Fundación Galicia-Empresa.

1. Fenómeno fonético que consiste na pronuncia nunha soa sílaba de dúas vogais situadas no interior dunha palabra e que pola súa natureza non forman ditongo; emprégase como licenza métrica.

2. Separación espontánea dun sistema coloidal homoxéneo en dúas fases, constituída unha delas por un xel coherente e a outra por unha solución diluída cunha composición que depende do sistema inicial. Na sinérese diminúese o volume do xel, pero sen variación neta do volume do sistema e é un proceso reversible sempre que as partículas coloidais non se coagulen excesivamente tras a súa formación.

1. Relativo ou pertencente á sinerxía.

2. Relativo ou pertencente ao sinerxismo.

1. Acción conxunta de varios elementos ou factores de xeito que o efecto resultante é superior á suma dos efectos por separado.

2. Asociación ou cooperación de movementos, actos, órganos ou formacións anatómicas para levar a cabo unha función determinada conxunta e máis forte.

3. Efecto terapéutico aumentado que se produce ás veces ao administrar simultaneamente dous produtos ou fármacos de acción semellante.

4. Exaltación do poder patóxeno de dous parasitos coexistentes.

1. sinerxético.

2. Aplícase á substancia que intensifica a acción dos aditivos alimentarios antioxidantes.

1. Doutrina protestante que afirma que o home, a pesar do pecado orixinal, conserva o libre albedrío na busca da salvación e da graza divina.

2. sinerxía.

3. Aumento dunha determinada actividade dun composto, que está provocado pola presenza en mestura doutro composto, inactivo no mesmo sentido, denominado axente sinérxico.

1. Sensación nunha parte, asociada ou secundaria á que se produce noutra parte.

2. Experiencia sensorial que experimentan certos individuos que consiste na asociación de diversos sentidos mediante a que a percepción nun sector sensorial acompáñase, por correspondencia ou resonancia, de percepcións noutro ou noutros sectores sensoriais. Un exemplo típico é a audición coloreada ou sinopsia, na que existe unha asociación entre unha cor e un son.

3. Figura retórica que consiste en asociar dúas palabras que pertencen a percepcións sensoriais diferentes.

MUNICIPIOS

Municipio da illa de Mallorca, Illes Balears (2.736 h [2001]). É o mercado máis importante da zona rural da illa.

1. Relativo ou pertencente aos sínfilos.

2. Miriápodo da clase dos sínfilos.

3. Clase de miriápodos co corpo fráxil, pequeno, de entre 1 e 8 mm de lonxitude, e de cor branca pálida ou incolora. Teñen a cabeza con dous pares de maxilares cun par de espiráculos e sen ollos. O seu aspecto e costumes son semellantes aos do cempés e habitan en solos húmidos, baixo as pedras e entre detritos de toda clase, dos que se alimentan.

1. 1. Articulación inmóbil ou de movementos moi restrinxidos na que os ósos están unidos por tecido fibroso ou fibrocartilaxinoso.

   2. sínfise pubiana

      Articulación dos dous ósos ilíacos entre eles.

   3. sínfise sacroilíaca

      Articulación dos dous ósos ilíacos co sacro.

2. Adherencia anormal que se produce entre dúas membranas serosas.

1. Relativo ou pertencente aos sínfitos.

2. Insecto da suborde dos sínfitos.

3. Suborde de insectos, da orde dos himenópteros, que está constituída por individuos que non presentan cintura entre o tórax e o abdome, e non forman sociedades nin teñen especialización parasitaria.

1. 1. Conxunto musical de voces, de instrumentos, ou das dúas cousas.

   2. Composición para orquestra, estruturada segundo as normas que regulaban a sonata. No s XVII podía adoptar o significado de sonata, concerto ou outra composición. A sinfonía clásica apareceu no s XVIII. Tivo unha orixe diversa, por unha banda o concerto grosso e pola outra a obertura da ópera, e seguía o esquema en tres tempos allegro-adagio-allegro (G. Sammartini), despois, coa intercalación do minueto pasou a ter catro (autores da escola de Mannheim). Cultivada por numerosos autores, acadou todo o esplendor con J. F. Haydn que, xunto con Mozart, deixou un extenso legado sinfónico, e estableceu o seu desenvolvemento temático de acordo coas normas da forma sonata. Beethoven recolleu este legado e modificouno, e substituíu o minueto por un scherzo e deulle unha maior extensión ás sinfonías. Os seus pasos foron seguidos por Schubert, Schumann, Brahms, Liszt, Bruckner, Mahler e R. Strauss na música alemá; por Berlioz, Saint-Saëns e C. Franck en Francia; por Dvořák...

2. Conxunto de elementos que se unen para producir un efecto harmonioso.

1. Relativo ou pertencente á sinfonía.

2. Que ten estrutura ou calidade de sinfonía.

1. Compositor que escribe sinfonías ou música sinfónica.

2. Instrumentista que executa sinfonías.