"car" (Contén)

Radical bivalente de fórmula C= que está presente, por exemplo, nas carbilaminas ou isocianuros (R-N=C).

metanol.

Nome rexistrado do éter monoetílico do etilenglicol, líquido, miscible en auga e mais en disolventes orgánicos e, por extensión, aplicado aos outros éteres monoalquílicos ou dialquílicos do dietilenglicol, e aos seus derivados. Utilízanse como solventes industriais e como plastificantes.

Forma prefixada de orixe latina que se emprega na composición de palabras co significado de ‘carbón’ e ‘carbono’.

Denominación xenérica dos catións nos que se pode considerar que a carga positiva está situada sobre os átomos de carbono. Cómpre distinguir entre os ións carbenio, especies de carbono trivalente, e os ións carbonio, especies de carbono pentavalente.

Dise dos compostos orgánicos cíclicos, con anel ou aneis formados unicamente por átomos de carbono.

Aminoácido dicarboxílico. Reduce a viscosidade e provoca a disolución das secrecións do tracto respiratorio. En medicina utilízase como mucolítico e expectorante.

Antigo mosteiro beneditino situado en Silleda. O cenobio fundouse sobre unha antiga ermida dedicada a san Lourenzo que pertencía ao eremita Egica. O conde don Gonzalo e a súa dona, a condesa dona Tareixa, compraron a ermida e as granxas anexas, segundo consta nunha carta de dotación do 936. O bispo de Lugo consagrou a primitiva igrexa en presenza de san Rosendo e do primeiro abade Fiz. Despois da súa destrución por parte de Almanzor no 997, restaurouno o bispo Pedro de Mezonzo no 999 e, na mesma data, Vermudo II concedeulle un privilexio. Non obstante , o mosteiro continuou recibindo doazóns e privilexios dos monarcas e de moitos particulares ao longo da súa historia. Coa reforma da orde beneditina en 1500 pasou a ser un priorado do mosteiro de San Martiño Pinario. A desamortización do s XIX provocou a venda das súas pertenzas e o seu progresivo abandono ata quedar en ruínas. A construción do mosteiro estivo condicionada polo lugar no que se localiza, un terreo de diferentes alturas á beira...

Composto químico pertencente ao grupo dos carbamatos que actúa como fumigante polivalente sistémico ou por contacto. Ten un amplo espectro insecticida sobre o pulgón, as moscas e os miriápodos. Deixa de ser tóxico para o ser humano despois de 60 días da súa aplicación.

Hemoglobina combinada con dióxido de carbono.

Cristais incoloros, moi solubles en auga, utilizados como intermediarios en sínteses orgánicas.

+ -ase ‘enzima’)

glícido.