"AND" (Contén)

Límite superior da canle do colo do útero. Foi descrito por Ludwig Bandl, médico alemán (1842-1892).

Instrumento de corda, da familia dos laúdes; consta de catro cordas e dunha caixa abombada; a miúdo adóitase identificar coa bandurra.

Correa que se leva rodeando o corpo atravesando o peito e as costas dende o ombreiro esquerdo ata a cadeira dereita e que no remate leva un gancho para pendurar unha arma de fogo os soldados da cabalería. É distintivo dos gardas rurais e tamén do uniforme dalgúns corpos militares, particularmente o de gala.

Actividade criminal realizada por bandas armadas, comandadas por un xefe, contra persoas, propiedades, edificios, vehículos, etc. O bandoleirismo constitúe a expresión do malestar económico e social, a miúdo con implicacións políticas, relixiosas e ata étnicas, motivado fundamentalmente pola miseria dos máis humildes. A súa existencia remóntase á Antigüidade (especialmente ao Baixo Imperio) e reaparece cunha enorme virulencia a fins da Idade Media, sobre todo en Francia e en Alemaña, por causa da crise da sociedade feudal. Pero é entre o 1550 e o 1600 cando tivo lugar un verdadeiro paroxismo deste fenómeno, de xeito simultáneo en todos os países mediterráneos, cristiáns ou musulmáns, especialmente no Principat de Catalunya (iniciado por Moreu Cisteller, rematou co lendario Serrallonga cando a revolta do 1640) en Calabria e na Albania dominada polo imperio otomano. A situación persistiu durante o s XVII en España, en Italia e tamén en Francia, e aínda máis en Alemaña, diminuíndo progresivamente...

Quen rouba en despoboados ou nos camiños que normalmente forma parte dunha banda. SIN: bandido.

Solución mucilaxinosa composta por sementes de marmelo para alisar os cabelos.

Instrumento musical de catro cordas dobres, que presenta unha forma semellante ao laúde pero moi inferior en tamaño, e cunha caixa de resonancia alombada polo dorso.

Instrumento aerófono da familia das harmónicas, variante do acordeón, de forma rectangular e provisto de botóns en ambos os dous lados. É un instrumento típico da música popular, empregado especialmente nos Balcáns e na Arxentina. Foi inventado no 1846 polo construtor H. Band de Krefeld.

Antigo cenobio situado no concello de Oza dos Ríos, xunto ao río Mendo. Documéntase por primeira vez a súa existencia nun diploma copiado nos tombos de Sobrado dos Monxes, datado ao redor do ano 995. Neste documento o mosteiro de Bandoxa formaba parte da dotación dun cenobio maior, o de Santa Olaia de Curtis, feita por San Pedro de Mezonzo. Consérvase o templo, hoxe igrexa parroquial, de finais do s XII ou comezos do XIII. Da primitiva fábrica románica tan só se conserva o arco de acceso ao presbiterio, parte dos muros da nave e a portada occidental. O arco triunfal ten directriz apuntada e está sostido por semicolumnas acaroadas que rematan en capiteis vexetais. A portada occidental é de medio punto, abucinada e non ten columnas nin tímpano; o arco maior adórnase con billetes e o menor con boceis e medias canas.

Aparello de madeira, en forma de peneira, que vai suxeito ao van para mover as castañas e poder tirarlles a casca.

Divindade galaica prerromana relacionada coa guerra. Coñécese a través de trinta inscricións da época romana talladas en aras de carácter votivo. Estes testemuños rexístranse principalmente na provincia de Ourense (Rairiz da Veiga, Vilaza, Verín, etc). É o correspondente galaico das divindades dos lazos indoeuropeos, deuses protectores das confrarías de guerreiros: grupos de homes que vivían á marxe da sociedade, dedicándose fundamentalmente á guerra.