"AN" (Contén)

1. Peza de madeira onde vai introducida ou suxeita a cabeza dun animal de tiro para suxeitar ao carro ou ao arado.

2. Peza de madeira que vai atravesada nos fungueiros dianteiros dun carro ou peza tamén de madeira, en forma de galla, que se coloca na parte dianteira da cheda, para suxeitar unha gran carga e impedir que caia sobre os animais.

3. Pao que se pon atravesado ao pescozo dalgúns animais que andan ceibos para que non poidan pasar duns terreos a outros, especialmente nos lugares estreitos.

4. Madeiro atravesado nun camiño que impide ou dificulta o tránsito.

PERSOEIRO

Político e economista. Deputado por València ás Cortes de Cádiz, a Xunta Central nomeouno ministro de Facenda, cargo que desempeñou novamente ao inicio do Trienio Constitucional (1820-1823). Exiliado a finais do Trienio, estableceuse en Londres. En 1831 retornou a España onde foi director do Archivo General de Simancas. Publicou Elementos de la ciencia de la hacienda (1825) e Dicionario de Hacienda (1826-1827).

1. Cada unha das pezas de madeira, xeralmente en forma de “u”, que van colocadas a ambos os lados do xugo ou canga e entre as que vai metido o pescozo do animal ao ser xunguido.

2. Pao que se ata ao pescozo dun animal para impedir que pase por lugares estreitos.

3. Angarellas empregadas para transportar envases con auga.

4. cangallo.

1. Parte do muíño, en forma de pequena canle de madeira, situada na parte de abaixo da moega e destinada ao paso do gran que vai ser moído.

2. Caixa en forma de pirámide invertida cun burato no fondo onde se bota o gran que vai saíndo cara á moa.

1. Cada unha das ramificacións dun acio.

2. Acio unha vez quitadas ou espremidas as uvas.

3. Persoa alta e de pernas longas que se move con torpeza e lentitude. OBS: Aplícase tanto ao home como á muller.

1. Colocar a canga a un animal de tiro.

2. Poñer a canga a algúns animais para que non escapen ou pasen por lugares estreitos.

3. Dispoñer os cangos nun tellado.

4. Atrancar un lugar ou un acceso de xeito que se impida o tránsito provisional ou permanentemente.

5. Facer soportar unha carga moral ou física.

6. Soster unha carga física ou moral. OBS: Tamén se emprega seguido da preposición con.

7. Colocarse alguén nun lugar para impedir o paso.

8. Sentir medo ou desasosego.

9. Quedar algo atragoado na gorxa por mor dun obstáculo.

10. Dobrarse alguén polo van cara a diante.

11. ...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cangas baixo a advocación de Santiago e san Salvador.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Foz baixo a advocación de san Pedro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Lalín baixo a advocación de santa Mariña.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de san Pedro Fiz.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de Santiago.

GALICIA

Municipio da comarca do Morrazo, situado na provincia de Pontevedra no SO da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N co concello de Bueu (O Morrazo) e coa ría de Aldán, ao L co de Moaña (O Morrazo), ao S coa ría de Vigo e ao O co Océano Atlántico. Abrangue unha superficie de 38,1 km 2 cunha poboación de 25.402 h (2007), distribuídos nas parroquias de Aldán, Cangas, Coiro, Darbo e O Hío. A capital é a vila de Cangas, na parroquia de Cangas. Atópase a 42° 15’ 30’’ de latitude N e 8° 46’ 30’’ de lonxitude O, a unha distancia de 92 km de Santiago de Compostela, a 26 km pola autoestrada de Vigo, e a distancia entre as terminais de pasaxeiros dos portos de Vigo e Cangas é de 3 millas náuticas. Cabeceira de partido xudicial, está adscrito á arquidiocese de Santiago.
Xeografía física
O termo municipal de Cangas está baixo o dominio climático oceánico húmido con tendencia á aridez estival. A súa localización na península do Morrazo e no centro das Rías...

MUNICIPIOS

Municipio do Principado de Asturias situado no fondo dun val, na confluencia dos ríos Gueña e Sella (6.285 h [1996]). Nos seus bosques danse os carballos e os castiñeiros. As principais actividades económicas son a agricultura (árbores froiteiras), a gandería (gando vacún e ovino) e industrias derivadas (alimentarias e de aproveitamento da madeira). Tamén destaca a actividade mineira, con xacementos de cobre e de hulla. Antiga localidade romana, foi residencia dos reis ástures desde Paio (718) ata Silo (783). Consérvanse restos da antiga residencia real do s VIII, a ermida de Santa Cruz, reedificada no s XVII sobre outra do s VIII, e unha ponte medieval do s XIII sobre o Sella.