"To" (Contén)

Arte de pintar sobre pedra.

cromolitografía.

Aplícase ás algas que corroen as rochas calcarias, como as esquizófitas e as clorófitas.

Aplícase ao animal que perfora as rochas.

Impresión de figuras sobre porcelana, visibles a contraluz.

Placa de porcelana onde se imprimen figuras visibles a contraluz.

Sistema de impresión baseado no fenómeno físicoquímico da repulsión que existe entre a auga e as materias graxas. Foi descuberto en 1798 por Aloys Senefelder. Contrariamente aos outros sistemas de impresión, tanto as partes impresas como as brancas están ao mesmo nivel, pois a base graxa sobre o debuxo é a que retén a tinta. É un sistema en desuso, substituído por outros máis rápidos e modernos (offset, fototipia, serigrafía e xerografía).

Cada un dos exemplares que se obteñen polo procedemento litográfico. Enténdese por litografía orixinal cando o creador da obra debuxou directamente sobre a pedra.

Taller onde se exerce a litografía.

Disolución dos cálculos, especialmente os da vexiga urinaria.

meteorización.

Rama da xeoloxía que estudia as características físicoquímicas das rochas, así como as condicións baixo as que se formaron. A litoloxía e a mineraloxía comezaron sendo ciencias de observación dedicadas ao estudo das propiedades ópticas das rochas e minerais (cor, brillo, dureza ou tamaño dos grans). A ansia investigadora dos humanistas dos ss XV-XVI foi a que fomentou o desenvolvemento das denominadas Ciencias da Terra. A xeoloxía, estudo da orixe das rochas e da súa disposición, non sería abordada en profundidade ata finais do s XVII, aínda que importantes precursores como Bernard Passily ou Leonardo da Vinci iniciaron o estudo de fósiles mariños. O extraordinario desenvolvemento da química desde comenzos do s XIX permitiu definir con claridade as nocións de rocha e de especie mineral, feito que fixo posible unha clasificación racional dos tipos de rochas e dos seus compoñentes. A aparición de novas técnicas de análise no laboratorio (raios-X, novos métodos de difracción ou a...

Parte da medicina relativa aos cálculos e ás concrecións.

Relativo ou pertencente á beira do mar.

Área de confluencia marítimo-terrestre en sentido amplo. Debido ao carácter dinámico destes ambientes controlados polas ondas e correntes mareais, a zona litoral establécese na franxa de anchura variable que se sitúa entre o límite das mareas máis baixas (mareas mortas) e as mareas vivas primaverais. Os biólogos estenden a utilización do termo desde a marca das preamares ata o límite en que as plantas poden chegar a fixarse no fondo mariño, xeralmente a uns 40-60 m, no que denominan zona eurolitoral. As nocións de litoral e de costa son, a miúdo, empregadas de xeito incorrecto. O concepto de costa ten un carácter máis amplo e difuso, pois inclúe todos os ambientes vinculados xeneticamente aos procesos e axentes naturais que actúan no litoral (praias, cantís, plataformas costeiras, sistemas dunares, esteiros, deltas mareais ou marismas modelados ao longo do tempo pola enerxía das ondas, das correntes, das mareas e do vento). Os litorais constitúen un medio morfolóxico, climático, hidrolóxico...

Conxunto da fauna mariña que habita nas augas costeiras. Neste medio as condicións ambientais (temperatura, salinidade e luz) presentan unha variación vertical moi forte e, por isto, distínguense unha serie de pisos: supralitoral, zona só mollada de tanto en tanto polas ondas e só somerxida nas grandes mareas, mediolitoral, onde rompen as ondas, infralitoral, zona permanentemente somerxida que chega ata onde desaparecen as algas carnosas por falta de luz (entre 15 e 50 m), e circalitoral, que chega ata onde non é posible ningún tipo de vida vexetal (entre 100 e 150 m).