"Anu" (Contén)

GALICIA

Compositor. Obtivo o título de frauta no Conservatorio Superior de Música da Coruña. Foi membro fundador de distintos grupos musicais, como Talea (1986), e da Asociación Galega de Compositores (1987). Da súa produción destacan obras como a música para a obra dramática Edipo Rei (1983), Fotosíntese (1985), Plaint for García Lorca (1986) ou Tres pezas para quinteto de vento (1988).

PERSOEIRO

Pensador francés. Católico afervoado, ideou o personalismo, movemento que ante a desorde establecida buscou as bases dunha revolución económica e moral á vez. Publicou, entre outras obras, Révolution Personnaliste et communautaire (1934), Qu’est-ce que le personnalisme? (1947) e Feu la Chrétienté (1950).

GALICIA

Profesor. Doutorouse en Filosofía e Letras pola Universidad de Madrid (1964). En 1983 fundou e presidiu o Grupo Cultural Galicia en Madrid (GRUGALMA) e creou e dirixiu a revista Galicia en Madrid. Dirixiu o Centro de Estudios Humanísticos José Filgueira Valverde. Das súas obras destacan La teoría lingüística en la España del siglo XIX (1968), Historia y principios fundamentales de la lingüística (1977), Sintagmática de la comunicación verbal (1984), Introdución al estudo del lenguaje. Con aplicación a los medios de comunicación (1991) e   El lenguaje publicitario. Aproximación a su estudo (1994). Ademais é editor e colaborador dos libros Ramón Piñeiro y su circunstancia (1993), La lengua gallega en sus tratados (1994), El periodismo gallego en los siglos XIX y XX (1997), El 98 hispánico. Con atención especial a Galicia (1999) e El Camino madrileño-castellano de Santiago (2000). É membro da Real Academia de Cultura Valenciana...

PERSOEIRO

Empresario e presidente do Real Club Celta de Vigo. Empresario de recoñecido prestixio en México, é presidente do grupo Corporativo GES, unha das empresas líderes no sur do pais. E accionista maioritario de varias empresas de construción galegas. Preside o Celta de Vigo dende o ano 2006, cando substituíu a Horacio Gómez.

GALICIA

Militar. Ingresou na Armada en 1849 e acadou o grao de contraalmirante. Foi ministro de Mariña (1900) e loitou contra os carlistas. Escribiu Tratado de Derecho marítimo internacional.

PERSOEIRO

Escritor. Novelista dos anos escuros de Arxentina, parte da súa obra está marcada polas influencias de Eça de Queirós, Virginia Woolf e Marcel Proust. Iniciou o seu labor literario con libros sobre aspectos históricos, como Glosas castellanas (1936). Ademais das súas traducións de P. Marivaux, Molière, Racine e Shakespeare, publicou Aquí vivieron (1949), Misteriosa Buenos Aires (1951), Los viajeros (1955), Invitados en el Paraíso (1957), Bomarzo (1962), unha das máis recoñecidas en Europa; El unicornio (1965), El laberinto (1974), El gran teatro (1979) e El escarabajo (1982). Recibiu o Premio Nacional de Literatura (1963) e a Legion d’Honneur (1982).

GALICIA

Compositor e director de orquestra. Estudou música e foi profesor da Banda Municipal de Santiago de Compostela e director da Orquestra Compostela. Compuxo numerosas obras musicais e recibiu a Medalla Galicia de bronce (2002).

GALICIA

Realizador cinematográfico, guionista e escritor. Impulsou, xunto a Antonio del Amo, a creación da produtora Sagitario Films (1947), que financiou as tres primeiras películas de del Amo, todas elas escritas por Mur Oti, das que destaca Cuatro mujeres (1947). Tamén fundou a compañía de produción Celta Films. Traballou para TVE na dirección de programas de éxito como Hoy dirige ou La otra cara del espejo na década de 1960, e foi guionista das series televisivas Cañas y Barro (1978) e La Barraca (1979). O seu primeiro filme como director foi Un hombre va por el camino (1949), ao que seguiron Cielo Negro (1951), Condenados (1953) e Orgullo (1955), obras en que se aprecian as características esenciais do seu cine. Tamén destacan as súas películas Fedra (1956), La guerra empieza en Cuba (1957), Duelo en la cañada (1959), Milagro a los cobardes (1962), El escuadrón del pánico...

PERSOEIRO

Poeta e sacerdote. Coñecido como Elísio Filinto, considérase un poeta prerromántico debido á simpatía que sentía pola Ilustración. Purista da lingua e poeta arcádico, realizou traducións de autores latinos e franceses, cultivou a sátira e escribiu epigramas e espístolas. A súa obra máis destacada é Da Arte Poética Portuguesa.

PERSOEIRO

Novelista romanés. Das súas obras destacan Somnul de la amiaza (Soño de mediodía, 1960), Caii albi din oraşul Bucureşti (Os cabalos brancos da cidade de Bucarest, 1967), Ingerul a strigat (O anxo berrou, 1968) e Cartea cu prieteni (O libro con amigos, 1978). Foi nomeado membro titular da Academiei Romane (2001).

GALICIA

Poeta. Colaborador habitual de Grial, Nordés e La Voz de Galicia, da súa produción destacan 19 poemas e O mar perdido (1990). Gañou o Premio Rozas de Xornalismo (1987), o Premio Xosé María Chao Ledo (1991) e o XII Premio Esquío de Poesía (1992).

GALICIA

Político e xurista. Formou parte da milicia nacional. A súa andaina política comezou no progresismo, e pasou por diferentes tendencias como o autoritarismo (1868), o carlismo (1870) e o absolutismo. Foi deputado en numerosas ocasións entre 1844 e 1872 e ministro da Gobernación (1856-1857). Defendeu a necesidade dunha lei do funcionariado, o dereito da Igrexa a administrar os seus bens, e redactou a Lei da Imprenta (1857).

PERSOEIRO

Militar e político. Nomeado xefe dos servizos secretos durante o mandato de Omar Torrijos Herrera, en 1981 ascendeu a xefe do Estado Maior. Autoascendeuse a xeneral en 1983 e fíxose co control efectivo do goberno de Panamá (1983-1989), co respaldo de EE UU, aínda que non ocupou a presidencia do país. En 1989 a Asamblea Nacional designouno xefe do goberno, o que provocou que as forzas estadounidenses invadiran Panamá para detelo e trasladalo a Florida. Foi encarcerado en EE UU e condenado en 1992 por tráfico de drogas, branqueo de diñeiro e crime organizado.

PERSOEIRO

Rei de Camboxa (1941-1955; e desde 1993), neto de Norodom I. Subiu ao trono en 1941, pero despois de conseguir a independencia de Francia en 1954, abdicou (1955) no seu pai, Norodom Suramarit, para ser o primeiro ministro. Morto seu pai (1960), renunciou á coroa e pasou a xefe de estado. En 1970 foi deposto por un golpe de estado dirixido polo xeneral Lon Nol e refuxiouse en Pequín, onde formou un goberno no exilio. Ao rematar a Guerra Civil (1975) foi nomeado de novo xefe de estado, pero dimitiu (1976). A raíz da ocupación do seu país por parte de Vietnam (1978) exiliouse a China e a Corea do Norte. En 1982 chegou a presidente do goberno de coalición de Kâmpuchéa Democrática, recoñecido pola ONU. En setembro de 1990 foi elixido presidente polo Consello Nacional que había de realizar a transición de Kâmpuchéa á democracia. En novembro de 1991 retornou a Camboxa e foi proclamado novamente rei en 1993.

PERSOEIRO

Artista plástico. Iniciou a súa andaina artística co ceramista conceptual Setsuko Nagasawa e axiña comezou a facer unha obra baseada en instalacións, happenings e estruturas, en que incorporou os materiais pobres e a fotografía. Foi pioneiro das instalacións e da arte máis experimental en Galicia, con achegas á pop art e á reinterpretación do ready made de Marcel Duchamp. Da súa obra destaca Fume (1991), Céspede artificial (1996) e a instalación Un e outro (1997).