"Bo" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor e crítico italiano. Os seus escritos iniciais foron de carácter místico-relixioso. É autor de Il peccato ed altre cose (O pecado e outra cousa, 1914).

1. Relativo ou pertencente a Boiro.

2. Natural ou habitante de Boiro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Boiro baixo a advocación de santa Olaia, que constitúe o núcleo urbano que é a capital municipal.

GALICIA

Concello da comarca do Barbanza, situado na provincia da Coruña no O da comunidade autónoma, na beira setentrional da ría de Arousa. Limita ao N cos concellos de Lousame e Porto do Son (Noia), ao S coa ría de Arousa, ao L coa mesma ría e o co municipio de Rianxo (Arousa) e ao O cos da Pobra do Caramiñal (Arousa) e Porto do Son (Noia). Abrangue unha superficie de 86,6 km 2 cunha poboación de 18.547 h (2007), distribuídos nas parroquias de Abanqueiro, Bealo, Boiro, Castro, Cespón, Cures, Lampón e Macenda. A capital é Boiro (na parroquia de Boiro) atópase a 42° 38’ 7’’ de latitude N e 8° 52’ 7’’ de lonxitude O, e a 48 km ao SO de Santiago de Compostela. Está adscrito áo partido xudicial de Ribeira e á arquidiocese de Santiago.
Xeografía física
O territorio do concello de Boiro está baixo o dominio climático oceánico húmido das Rías Baixas, caracterizado por unha pluviosidade moi alta (recóllense máis de 2.000 mm ao ano), suavidade térmica todo o ano (14,9°C...

PUBLICACIÓNS

Publicación da sociedade “Fillos de Concello de Boiro” de Bos Aires.

MONTES

Monte situado na parroquia de Cambela, na marxe O do río Bibei, no municipio do Bolo; a súa máxima altitude é de 986 m.

PERSOEIRO

Maxistrado e economista. Precursor dos fisiócratas, propugnou a diminución de tributos e impostos interiores para impulsar, mediante a reinstauración da “orde natural”, a agricultura e a creación de excedentes exportables.

CAPITAIS

Capital do estado de Idaho, EE UU, á beira do río Boise (125.740 h [1990]). Trátase dun núcleo industrial. A cidade foi fundada no ano 1863 a raíz do descubrimento de xacementos de ouro na rexión.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Foi un dos precursores da Academia Francesa (1634). É autor de Pyrame et Lysimène (Píramo e Lisimene, 1633) e La belle invisible (A bela invisible, 1656).

FAMILIAS

Familia de expertos en arte alemana. Sulpiz (1783 - 1854) e o seu irmán Melcior (1786 - 1851) reuniron unha importante colección de pinturas de primitivos xermánicos, que foi adquirida en 1827 polo Rei Luís I de Baviera e que pasou a formar parte da Münchener Alte Pinakothek. Promoveron a finalización das obras da catedral de Colonia e contribuíron á revalorización da arte medieval.