"llo" (Contén)

1. ariedade de uva branca agrupada en acios moi compactos e pequenos. É propia de todo o S de Galicia.

2. ariedade de viño branco que se elabora coa uva do mesmo nome. A produción desta variedade afecta a varias Denominacións de Orixe do S de Galicia, principalmente na zona de Valdeorras, pero a súa distribución é máis ampla e colle zonas do N de Portugal e do Bierzo.

PERSOEIRO

Histólogo italiano. Foi profesor de anatomía patolóxica na Universidade de Pavía. Fixo estudios microscópicos do tecido nervioso mediante o emprego do método de tinción por bicromato potásico e nitrato de prata. Tamén realizou estudios sobre a malaria e as súas variedades. Publicou Sulla fina anatomia degli organi centrali del sistema nervoso (1886). En 1906 distinguírono, xunto con Santiago Ramón y Cajal, co Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina, polas súas investigacións sobre a estrutura do sistema nervioso.

GALICIA

Política. Foi concelleira de Vigo polo terzo familiar en 1971 e alcaldesa a mediados de 1978. Ingresou na UCD en 1979 e foi elixida deputada do Parlamento de Galicia na I lexislatura (1981-1985) e na II (1985-1989) por Coalición Popular.

GALICIA

Mestra e escritora. Publicou Adiviñas (1985), Mentiras (1985), A princesa Lúa e o enigma de Kian (Premio Merlín, 1988), Quén panda? (1987), Arrolos (1987), Asoladamente, o teu nome (Premio Eusebio Lorenzo Baleirón, 1993), Brandón, fillo de Ferreol (1993) e Cando o rei por aquí pasou (1997).

PERSOEIRO

Economista. Continuador do pensamento económico da Escola de Salamanca, baseou a esencia da riqueza na produción. Das súas obras destacan Memorial de la política necesaria y útil restauración a la república de España y estados de ella y desempeño universal de estos reinos (1600).

PERSOEIRO

Escritor. Acadou moita sona como autor de sainetes, e chegou a desenvolver un subxénero coñecido como o sainete andaluz, aínda que tamén escribiu diversos dramas e traxedias. Na súa obra, na que recrea cunha mirada crítica a sociedade de Cádiz, destacan pezas como El café de Cádiz, La casa de vecindad, La inocente Dorotea ou El soldado fanfarrón.

GALICIA

Guitarrista. Diplomado en psicoloxía da arte pola École Pratique des Hautes Études de París cunha tese sobre Valle Inclán. Estudiou guitarra en Bos Aires con Pablo Escobar, entre outros docentes, e actuou en varios teatros e emisións radiofónicas da cidade. Comezou a súa carreira pedagóxica ao se instalar en París en 1962, onde exerceu en varios conservatorios, centros socioculturais e participou en programas de cultura do goberno francés. Especialista na historia da guitarra, deu numerosas conferencias e ofreceu numerosos recitais en España, Portugal, Francia, Inglaterra, Países Baixos e Alemaña. Estableceuse en Vigo en 1975, onde exerceu como profesor de guitarra no Conservatorio e fundou e dirixiu a Agrupación Guitarrística Galega e a revista G. V. L. Guitarra-Vihuela-Laúde. Actuou como solista coa Orquestra de Cámara de Vigo e foi o primeiro guitarrista galego en ofrecer un concerto con orquestra.

GALICIA

Arquitecto. Catedrático de Urbanismo e Ordenación do Territorio na Escola Superior de Arquitectura da Coruña. Foi arquitecto municipal de urbanismo da Coruña e realizou diversos traballos con Julia Fernández Caleya Blankemeyer, como a reordenación da praza de Galicia de Santiago de Compostela. Colaborador de Obradoiro, Ciudad y territorio, estudios territoriales e o Boletín Académico da ETSA, das súas obras destacan La Enseñanza de la arquitectura en USA: posibles aplicaciones a una Escuela de Arquitectura en La Coruña (1973) e La Coruña a través de su plano (1984).

PERSOEIRO

Fotógrafa. Estudiou socioloxía na Universidad Centroamericana de Managua (1972-1975) e posteriormente, formouse na Scuola Libera de Belle Arti de Roma (1977). A súa primeira exposición individual tivo lugar na galería da Asociación Sandinista de Trabajadores de la Cultura (1982). Expuxo tamén na Burden Gallery de Aperture Foundation de Nova York (1987), na Casa da Cultura de Estocolmo (1989) e na V Fotobienal de Vigo (1992).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Tordoia baixo a advocación de Santaia.

CUMIOS

Cumio dos Vosges, no departamento do Alto Rin, Francia, coñecido tamén por Ballon de Guebwiller (1.426 m).

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario. Redactor da revista O moscovita, foi o primeiro teorizador da doutrina estética da arte pola arte, e da crítica orgánica, intento de fusión da crítica idealista e da positivista. De tendencia romántica, manifestou influencias de Schelling e de Carlyle. Publicou Da verdade e a sinceridade na arte (1856).

1. Peza de ferro en forma de arco, aproximadamente semicircular, que se pecha ao pasar un porlón polos orificios que hai en cada extremo do arco, especialmente os que se empregan para suxeitar os presos.

2. Peza de metal, comunmente en forma de U, que atravesa un porlón nos seus extremos e que serve para unir ou afirmar algo, en especial dous anacos de cadea. Pode ser de moitos tipos como xiratoria e revirada.

3. Medida da cadea de fondeo, que ten aproximadamente 90 pés de lonxitude.

1. Conxunto de cabelos longos.

2. Mata de la.

3. Termo da verba dos arxinas, ou xerga dos canteiros, que corresponde á voz ‘ren’.

PERSOEIRO

Rei de Inglaterra (1087-1100) e duque de Normandie (Guillerme III, 1096-1100), fillo e sucesor de Guillerme I de Inglaterra. De nome Guillerme Rufus, obrigou o rei escocés Malcolm III a renderlle homenaxe e ocupou en 1092 a vila de Carlisle e as rexións de Cumberland e Westmorland. As intrigas do seu irmán Roberto II de Normandie e do seu tío Odón de Bayeux, levárono a invadir Normandie en varias ocasións (1089, 1091 e 1094). En 1096 comproulle o ducado ao seu irmán e recuperou o Condado de Maine.

1. Cuña de ferro que empregan os canteiros para fender as rochas.

2. Espigo de ferro ou pedra en que termina o eixe do muíño e sobre o que xira a moa.