"AN" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 28709.

    1. Tiro de canón.

    2. Ruído que provoca o impacto dun proxectil lanzado cun canón.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Tiro de canón.

    2. Ruído que provoca o impacto dun proxectil lanzado cun canón.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Disparar empregando un canón.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Disparar empregando un canón.

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Aplícase á embarcación provista de canóns.

      2. Barco de guerra armado con canóns, especialmente concibido para misións de vixilancia de costas, ríos e lagos, escolta de convois e bombardeo de cidades. Desde a Segunda Guerra Mundial foron substituídos polas fragatas e as corvetas.

      3. lancha canoneira

        Lancha provista de canón, morteiro ou obús empregada en combates a curta distancia. Utilizouse desde o final da Idade Media ata o s XIX.

    1. Persoa encargada de disparar os canóns.

    2. Fabricante de canóns. O oficio de canoneiro xurdiu na segunda metade do s XV e inseríase no mesmo gremio dos demais artesáns metalúrxicos.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Acción e efecto de canonear.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Acción e efecto de canonear.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Comunidade de clérigos que se rexen por unha regra ou canon, chamados cóengos ou clérigos regulares. A evolución das canónicas divídese en catro períodos separados polas reformas carolinxia (ss VII-IX), gregoriana e agostiña (s XI) e a secularización de 1592. A partir do s IV, continuando o antigo presbiterio, pódese falar de comunidades presididas polo bispo. Desde a época carolinxia, a canonica institutio, que recollía e ampliaba a Regula vitae communis (751-755), serviu de norma para todas as canónicas do Imperio, norma que o Concilio de Aquisgrán (816) fixo obrigatoria, de aí o nome de canónicas aquisgranesas. Segundo este acordo estáballes permitido aos cóengos a posesión de bens privados. A reforma gregoriana, consecuencia da reforma eclesiástica xeral (1060-1090), débelle o seu pulo a Hildebrand, futuro Gregorio VII (1073-1086), e culmina no pontificado de Urbano II (1088-1099). No 1166 introduciuse o ordo novus canonical de Norberto...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Relativo ou pertencente aos cóengos.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Calidade do que é canónico.

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Conforme ou relativo aos canons ou disposicións da Igrexa.

      2. Acorde coas normas do dereito eclesiástico.

      3. Relativo ou pertencente ao canon das Sagradas Escrituras.

      4. dereito canónico

        dereito canónico.

    1. Que se axusta ás características dun canon ou dunha norma determinados.

      1. Aplícase a toda función ou ecuación que reúne as condicións de simplicidade formal, simetría e independencia respecto aos eixes de coordenadas escollidos.

      2. ecuacións canónicas do movemento

        Ecuacións de Hamilton.

      3. transformación canónica

        Transformación baixo a que as ecuacións do movemento conservan a súa forma canónica. As transformacións canónicas son de grande importancia en mecánica teórica, xa que permiten pasar das ecuacións de Hamilton ás de Hamilton-Jacobi.

    2. ...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Muller que, nalgúns países de Europa, vive nunha comunidade relixiosa na que non se fan votos solemnes.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Persoa especializada nas normas do dereito canónico.

    2. Estudiante de canons.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que pode ser canonizado.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Acción de canonizar consistente nun acto solemne onde o papa declara que un membro defunto da Igrexa Católica, xa previamente beatificado, debe inscribirse no canon dos santos e recibir culto público, sinalando unha data para a súa conmemoración anual. Na Igrexa primitiva, o culto aos mártires e aos confesores a partir do s IV, estaba regulado polos bispos e polos sínodos. Desde o papado de Alexandre III (1159-1181) determinadas canonizacións reserváronselle á xurisdición da Santa Sé, e con Sisto V (1585-1590) os procesos de canonización pasaron a ser competencia da Congregación de Ritos. O procedemento vixente segue as normas de Urbano VIII (1634) e de Bieito XIV (1734), actualizadas por Xoán Paulo II (1983). O bispo abre un proceso diocesano que se envía a Roma para que a Congregación das Causas dos Santos a examine. En caso de informe favorable, o papa concédelle ao candidato o título de venerable e inicia a súa beatificación. Durante este proceso contrapóñense o promotor da...

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Proceder á canonización dalgunha persoa.

    2. Cualificar con eloxios, ás veces excesivos e de xeito inxustificado, unha persoa ou cousa.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Antiga denominación do brazo occidental do Nilo, á beira do que se asentaba a cidade de Canopo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Antiga cidade situada no brazo occidental do delta do Nilo, preto da actual Abū Qīr. Foi un centro da industria de ungüentos e lugar de lecer de Alexandría.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Heroe grego, epónimo de Canopo (Baixo Exipto), cidade á que chegou como piloto de Menelao na Guerra de Troia e onde encontrou a morte por mor dunha mordedura de serpe.

    VER O DETALLE DO TERMO