"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Bispo de Lugo (1714-1717). Ingresou no convento carmelita de Valdemoro. Foi profesor de filosofía e teoloxía, prior de Onda e de València, provincial dos conventos de València, Aragón e Navarra, asistente xeral das provincias hispánicas e procurador e vicario xeral da orde. Elixírono representante do Reino de València para pedir a Carlos II a restitución do cargo de vicechanceler. Despois de ser bispo de Lugo, nomeárono bispo de Teruel, pero morreu antes de chegar á nova sé.

1. 1. Oficial do exército de terra, de grao superior ao de tenente e inferior ao de comandante, a quen regulamentariamente corresponde o mando dunha compañía, dun escuadrón ou dunha batería. Antigamente, o capitán era simplemente o que mandaba unha maior ou menor cantidade de tropa (ou xente armada). Este grao foi establecido en Francia no s XIV e en Castela durante o reinado de Isabel I, coa organización da milicia. Coa creación do terzo no s XVI, o capitán creou, mandou e administrou unha compañía nomeando os cargos subalternos. Cando foi substituído o terzo polo rexemento (1702), o capitán ocupou o lugar entre o maior e o primeiro tenente; a lei de 1878 colocouno entre o comandante o o alférez, e a lei de 1889 entre o comandante o o primeiro tenente. A divisa actual dos capitáns está constituída por tres estrelas de seis puntas que forman un triángulo, colocadas na gorra e sobre o puño da casaca.

   2. capitán xeneral

      En España, grao supremo da xerarquía militar, equivalente ao mariscal francés ou ao mariscal de campo alemán. O título aparece co mandato dos Reis Católicos. A mediados do s XVI comezaron a designarse con este nome os graos superiores da xerarquía militar do exército real dos Austrias. Posuía sobre o territorio e o exército a autoridade superior en tempo de guerra e ocupaba o cargo mentres se desenvolvía a campaña. Nas zonas fronteirizas, onde o estado de guerra era permanente, o cargo adquiriu xurisdición territorial. Na actualidade, o capitán xeneral, ademais da xurisdición territorial, ten mando sobre as forzas que constitúen os respectivos corpos do exército. A persoa que teña o título de capitán á fronte dunha rexión militar só goza deste tratamento mentres desempeñe o cargo. En Galicia, o primeiro capitán xeneral e gobernador foi Fernando de Acuña, nomeado no 1480 polos Reis Católicos co fin de reprimir calquera manifestación descentralizadora. Os seus poderes eran amplos, podían...

2. 1. Grao de oficial da mariña de guerra superior ao de tenente de navío e inferior ao de vicealmirante.

   2. capitán de corveta

      Nalgunhas mariñas de guerra europeas, oficial que posúe o grao do corpo xeral da armada, superior ao de tenente de navío e inferior ao de capitán de fragata e equivalente ao grao de comandante do exército de terra.

   3. capitán de fragata

      Nalgunhas mariñas de guerra europeas, oficial que posúe o grao do corpo xeral da armada, superior ao de capitán de corveta e inferior ao de capitán de navío e equivalente ao grao de tenente coronel do exército de terra.

   4. capitán de navío

      Nas mariñas de guerra europeas, oficial que posúe o grao do corpo xeral da armada, superior ao de capitán de fragata e inferior ao de contraalmirante e equivalente ao cargo de coronel do exército.

   5. capitán de porto

      Oficial da armada que posúe o cargo anexo ao de comandante ou axudante de mariña. As súas atribucións son a regulación da navegación dun porto e a conservación das instalacións naúticas.

   6. capitán xeneral da armada

      Xefe superior das forzas navais dun estado, que nos países anglosaxóns recibe o nome de almirante de flota. En España o cargo, creado en 1793, ostentaba a dirección orgánica e técnica da armada, pero non a capacidade operativa, que era do rei. Suprimido en 1869, foi reinstaurado por Afonso XII en 1912 e suprimido novamente en 1932. Despois de 1939 foi novamente reinstaurado e detido polo xeneral Franco. Coa restauración democrática, a mariña organizouse en cinco capitanías xenerais (Mediterránea, Canarias, Estreito, Cantábrica e Central), cada unha delas encabezada por un capitán xeneral con graduación de almirante.

3. ...

PUNTA

Punta do S da enseada de Rianxo, na beira setentrional da ría de Arousa, no litoral da parroquia de Abanqueiro, concello de Boiro.

1. 1. Mandar ou dirixir como capitán unha tropa.

   2. Mandar ou guiar un grupo de persoas, unha sublevación ou unha acción semellante.

2. Actuar como capitán.

1. Cargo, dignidade ou autoridade de capitán.

2. Edificio onde radican as oficinas dun capitán ou dun capitán xeneral.

3. Territorio sobre o que se estendía a xurisdición dun capitán. Na Idade Media as capitanías foron establecidas como xurisdición de guerra, con ocasión de operacións bélicas e con carácter extraordinario.

4. Dereito que o capitán dun porto cobraba de todos os barcos que fondeaban alí.

5. 1. Cargo de capitán xeneral.

   2. Demarcación territorial sobre a que exerce xurisdición un capitán xeneral. En España, a división realizouse a comezos do s XVIII quedando como cabezas das capitanías Andalucía, Aragón, Catalunya, Castela, Extremadura, Galicia, Gipuzkoa, Navarra, València, Costa de Granada, Canarias e Mallorca. Desde 1835 ata 1984 as capitanías xenerais (chamadas tamén rexións militares) foron nove. As capitais de cada rexión son: Madrid, Sevilla, València, Barcelona, Zaragoza, Burgos, Valladolid, A Coruña e Granada, ás que se engaden Palma de Mallorca e Santa Cruz de Tenerife. A correspondente a Galicia, da que dependen as catro provincias da Comunidade, estivo en dúas ocasións suxeita a desaparición: en 1893, cando a forte oposición mostrada pola Asociación Regionalista Gallega levou ao goberno a retirar a proposta, e en 1984 con motivo da redución das capitanías xenerais a catro (A Coruña, Barcelona, Sevilla e Madrid) e os mandos das Illes Balears e das Canarias, como consecuencia da adecuación...

PERSOEIRO

Compositor e director de orquestra. Estudiou no Conservatorio de París entre os anos 1896 e 1901. Dirixiu orquestras en Francia, Alemaña, Reino Unido e América do Norte. Dentro da súa produción, inscrita nunha tendencia impresionista, destaca a orquestración e dirección da estrea de Le martyre de Saint-Sébastien (O martirio de san Sebastián, 1911), de Debussy, e a peza Le miroir de Jésus (O espello de Xesús, 1923). Gañou o Gran Premio de Roma en 1901 coa súa cantata Myrrha.

PERSOEIRO

Historiador, filólogo e político. Iniciou a súa carreira no exército e participou na guerra contra Portugal (1762). En 1775 fixou a súa residencia en Madrid e ocupou diversos cargos públicos. Foi deputado en Madrid e, por encargo da Junta de Comerç de Barcelona, escribiu a súa obra fundamental: Memorias históricas sobre la marina, comercio y artes de la antigua ciudad de Barcelona (1779-1792). Coa invasión napoleónica refuxiouse en Sevilla e colaborou na tarefa de convocar as Cortes Xerais de Cádiz (1810). A súa obra trata temas filolóxicos e gramaticais, políticos e históricos.

GALICIA

Sacerdote. Doutor en Filosofía e Teoloxía pola Università de Roma, cidade a onde se trasladara como bolseiro en 1903. Posteriormente, regresou a Lugo onde exerceu a docencia no seminario ata o 1917. Destacado orador e investigador de temas históricos, publicou Origen histórico-filosófico del modernismo y su refutación (1912), La mujer gallega en alas del ideal, cantando la religión y la patria (1927), María y Galicia (1947) e Programa de sociología y economía social (1940).

PERSOEIRO

Paleógrafo e arquiveiro italiano. É autor do Dizionario di abreviatura latine ed italiane (Dicionario de abreviaturas latinas e italianas, 1899) e Cronologia, cronografia e calendario perpetuo (Cronoloxía, cronografía e calendario perpetuo, 1930).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico norteamericano de orixe italiana. É un dos autores das comedias máis representativas do New Deal de Roosevelt e voceiro do chamado “optimismo crítico” do cine americano entre 1932 e 1941 con It Happened on Night (Aconteceu unha noite, 1934), Mr Deeds Goes to Town (Mr Deeds chega á cidade, 1936), It’s a Wonderful Life (Unha vida marabillosa, 1946). Dirixiu tamén Arsenic and Old Lace (Arsénico e un vello encaixe, 1944) e A Pocketful of Miracles (O peto dos milagres, 1961).

PERSOEIRO

Eclesiástico italiano. Estivo ao servizo de Martiño V, Uxío IV e Nicolao V. Nomeado cardeal por Martiño V, exerceu diversas misións diplomáticas. Foi rival de Afonso de Borja no conclave que o fixo papa (Calisto III) en 1455. Fundou o Colexio Capranica, o máis antigo de Roma.

TERRITORIOS

Territorio en forma de banda do NL de Namibia, que enlaza o país co río Zambeze e que se estende entre Angola, Zambia e Botswana. O chanceler alemán Caprivi obtivo a posesión deste territorio para Inglaterra en 1893. En 1939 a Unión Sudafricana anexionou a parte oriental deste territorio.