"Acer" (Contén)

1. 1. Meter algunha cousa certo tempo nun líquido ou nunha substancia, co fin de disolver os seus elementos solubles ou abrandala.

   2. Somerxer unha substancia nun líquido para disolver os seus principios activos.

2. Mortificar o corpo con penitencias.

3. Abrandarse algo por estar somerxido durante moito tempo nun líquido ou nunha substancia.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, en Marcas, Italia (41.020 h [2001]). Está situada entre os vales do Potenza e do Chienti, e é o centro comercial e agrícola de toda a provincia.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cáceres, Extremadura, situado ao SO da capital provincial (4.324 h [2001]). A súa actividade económica baséase no cultivo de cereais, viña e oliveiras, na gandería bovina e na industria relacionada co sector téxtil e de materiais de construción.

PERSOEIRO

Escritor e director teatral. Adaptou ao castelán obras de Bertolt Brecht, como La buena mujer de Sezuan. Dirixiu os espectáculos Amics i coneguts ou Proceso a Kafka e publicou os libros Treinta años de teatro de la derecha (1971) e El teatro del 98 frente a la sociedad española (1975).

1. 1. Saír, un feto viable, do claustro materno.

   2. Saír do ovo un animal ovíparo.

2. 1. Comezar a saír ou a manifestarse algo.

   2. Saír unha planta da semente ou da terra.

   3. Saír un brote ou unha flor nunha planta.

   4. Saír pelos ou plumas no corpo dun animal.

   5. Saír unha fonte ou unha corrente de auga dun lugar.

   6. Aparecer un astro no horizonte.

3. ...

GALICIA

Escritor e editor. Licenciouse en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela e exerceu en Ourense. Encadrado polos críticos dentro da xeración rexionalista, foi un dos primeiros escritores deste grupo que apostou pola prosa. Colaborou inicialmente en O Tío Marcos da Portela e publicou nel poesía e prosa, centrada sobre todo en cuestións literarias ou relacionadas coa agricultura. Despois do seu enfrontamento con Valentín Lamas Carvajal pasou a colaborar en El Derecho e fundou e dirixiu El Diario de Orense e Las Burgas. Como editor elaborou a Biblioteca Verde y Rosa, en que apareceron algunhas das súas obras e outras de Francisco Álvarez de Nóvoa. Na súa obra narrativa pretendía introducir novos elementos estéticos e formais, sobre todo no conto, onde realizou unha importante análise psicolóxica dos personaxes, tentando adaptalos á lingua coloquial. Por outra banda cómpre salientar o impresionismo dos seus relatos, o colorido e as descricións...

GALICIA

Escritor e xornalista. Iniciou os seus estudos de dereito en Santiago de Compostela e licenciouse en Oviedo. Colaborador de El Heraldo Gallego, director de La Ilustración Gallega y Asturiana, onde publicou algunhas poesías en galego, e fundador de varios xornais en Madrid, foi tamén director de La Europa e El Norte. Manifestou as súas ideas monárquicas como militante do partido reformista no folleto La izquierda dinástica, que asinou co pseudónimo de Mr. Wihg, e varios artigos e novelas curtas baixo o título de Juvenilia, con prólogo de Murguía, editados na Biblioteca Gallega en 1893.

GALICIA

Frade mercedario e escritor. Cofundador de Logos e colaborador de diversas publicacións, como Nós e Misión, e do Seminario de Estudos Galegos, relacionouse co círculo intelectual do galeguismo. Na súa obra tense ocupado de temas relacionados con Galicia e de autores como Airas Nunes, Pero d’Armea, Tirso de Molina e Rosalía de Castro. Publicou a recompilación da poesía de Francisco María de la Iglesia D’o mar e d’a terra (1930) e o estudo A espiritualidade do Cancioneiro da Vaticana (1936), así como o libro de poesías Algas (1959). É tamén autor do estudo biobibliográfico Fray Serafín de Freitas (1956), da biografía Fray Bartolomé de Olmedo, capellán de los conquistadores de Méjico (1961), da extensa Bibliografía mercedaria (1963 e 1968), da colección de artigos sobre Pontedeume Crónicas de mi rincón natal (1977) e do estudo Trahamunda, a santa de Poio (1990), en colaboración con Xosé S. Crespo...

1. Depósito detrítico de area ou coios que contén partículas de minerais, como ouro ou estaño, procedentes dun xacemento alterado previamente por erosión. Segundo a súa formación, distínguense os praceres aluviais, fluviais, eólicos e mariños.

2. 1. Satisfacción dos sentidos ou do ánimo provocada pola posesión ou pola idea dalgunha cousa agradable e atractiva.

   2. principio do pracer

      Principio segundo o cal as necesidades instintivas han de ser inmediatamente satisfeitas, ben polo cumprimento do desexo correspondente, ben pola fantasía.

3. Aquilo que causa satisfacción.

PRAIAS

Praia da ría de Pontevedra situada na parroquia de Lourizán (Pontevedra).

PUNTA

Punta da ría de Pontevedra situada na parroquia de Lourizán (Pontevedra).