"Bene" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao Benevento ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Benevento.

3. Escritura chamada tamén beneventano-casinesa (e antes, por erro, lombarda, napolitana, etc), usada na Italia meridional e en Dalmacia dende o s VIII ata o inicio do s XV. A orixe vén da minúscula cursiva documental. A evolución vai ligada especialmente á abadía de Montecassino. Caracterízase polas letras de trazado anguloso e en zig-zag, polo uso de determinadas abreviaturas e pola súa peculiar forma de puntuación.

CAPITAIS

Capital da provincia de Benevento, na Campania, Italia, situada na confluencia dos ríos Sábato e Calore (63.367 h [1998]). A súa industria dedícase á transformación dos produtos agrícolas. Cidade de orixe samnita, antigamente chamada Maleventum, os romanos cambiáronlle o nome polo de Beneventum e déronlle o estatuto de colonia romana despois das Guerras Samnitas (343-290 a C). Cando se produciu a caída do Imperio Romano, os godos apoderáronse axiña da cidade. No 571 pasou a mans dos lombardos, que a converteron nun ducado no 573 e despois en principado independente. En 1081 Robert Guiscard conquistouna e entregouna á Santa Sé, converténdose en feudo dos Estados Pontificios. En 1860 foi anexionada ao Reino de Italia.

PERSOEIRO

Compositor. Foi mestre de capela en Santa María Maior e no Vaticano. Escribiu misas, motetes e salmos cunha polifonía moi recargada de voces. A súa obra Misa a 48 voces reais divididas en 12 coros (1650) está considerada como única no seu xénero e de extraordinaria dificultade.

PERSOEIRO

Urbanista e historiador da arquitectura italiana, foi profesor nas universidades de Roma, Florencia e Venecia. Foi un dos vangardistas no estudo do urbanismo nas cidades modernas. Entre os seus escritos cómpre destacar Storia dell’architettura moderna (Historia da Arquitectura moderna, 1960), Le origine dell’urbanistica moderna (A orixe do urbanismo moderno, 1963), Storia dell’architettura del Rinascimento (Historia da Arquitectura do Renacemento, 1968) e L’Arte e la città (A arte e a cidade, 1975).

PERSOEIRO

Escritora. Deuse a coñecer en 1952 cos libros Altra veu (Outra vez) e Eva en el tiempo, de poesía lírica de carácter simbolista afianzado en Ratlles a l’aire (Raias no aire, 1956). É autora tamén de contos e de novelas como La dona forta (A muller forte, 1967) e Antiga patria (1968). Obtivo o Premio de Poesía Calvina Terzaroli (1956) e a Generalitat concedeulle, en 1992, o Premio das Letras Valencianas polo conxunto de toda a súa obra.

PERSOEIRO

Historiador da arte. Entre a súa obra sobresae o Ditionnaire des peintres, dessinateurs, sculpteurs et graveurs de tous les temps et de tous les pays (Dicionario dos pintores, debuxantes, escultores e gravadores de todos os tempos e de todos os países, 1911-1921), de carácter exhaustivo, ampliado posteriormente.

PERSOEIRO

Preto de Sigmaringen. Fundada polos agostiños no 1077, foi secularizada no 1802 e restaurada polos beneditinos no 1863. O seu abade leva o título de arquiabade. Foi un dos centros da restauración gregoriana na Alemaña meridional. Alberga unha institución dedicada á edición crítica da Vetus Latina.

PERSOEIRO

Astrofísico alemán. Investigou a evolución e estrutura solares (1931-1939), e dende o 1951 a física dos cometas, dos que tentou averiguar a súa orixe (1977) e relacionalos coa formación do Sistema Solar. Suxeriu que o Sol expele radialmente un plasma que se despraza a gran velocidade, e descubriu así o vento solar.

GALICIA

Xornalista e fotógrafo. Coñecido como Bene, foi un dos membros fundadores da Agrupación Fotográfica Gallega no ano 1946. A diferenza da maioría dos fotógrafos integrantes deste tipo de asociacións, case todos afeccionados, dedicábase á fotografía profesional, labor que compaxinaba co de xornalista. A súa obra está marcada por un fondo sentimento relixioso, na que tenta recoller elementos que resultan imposibles. Traballou en El Pueblo Gallego entre os anos 1937 e 1952, ano no que ingresou en Faro de Vigo. Internacionalmente realizou reportaxes en Portugal, Arxentina, Alemaña e no Sáhara. Participou na I Fotobienal celebrada en Vigo en 1984.

PERSOEIRO

Filósofo, historiador, crítico de arte e político italiano. Comezou a súa andaina política como senador (1910), ministro de Educación (1920-1921) e, trala caída do fascismo, foi ministro (1944), presidente do Partido Liberal (1947) e deputado e senador (1948). Fundou en Nápoles o Instituto de Estudios Históricos (1947). A primeira sistematización da Filosofia dello spirito (Filosofía do espírito), corpus do seu pensamento, foi L’estetica come scienza dell’espressione e linguistica generale (A estética como ciencia da expresión e da lingüística xeral, 1902), na que identificou o espírito coa realidade enteira e distinguiu catro formas de actividade espiritual: a teorética e a práctica que, xeminadas en formas individuais, deron a fantástica e a económica; e divididas en formas universais produciron o pensamento lóxico e a acción moral. Entendeu a arte como unha intención lírica, como unha imaxe fragmentaria da realidade. En Il carattere...

PERSOEIRO

Arqueólogo e antropólogo arxentino. Doutourouse en 1909 na facultade de Filosofía e Letras da Universidad de Bos Aires coa tese La cerámica funeraria de los yacimientos prehistóricos de La Isla (Quebrada de Humahuaca). Xunto con Juan Bautista Ambrosetti descubriu una cultura antiga en Tilcara. Foi membro da Sociedad de Americanistas de París.

PERSOEIRO

Escritor. Dirixiu a revista Germinal -na que publicaron, entre outros, Salmerón, Benavente, Baroja, Azorín e Valle-Inclán-, e colaborou en diversos xornais de ideoloxía liberal como El País ou El Liberal. En 1889, xunto con Ruperto Chapí, fundou a Sociedad de Autores. Actualizou a tradición do melodrama de costumes populares mediante a incorporación dun tratamento innovador da cuestión social. Da súa produción destacan El suicidio de Werther (1888), Los irresponsables (1890), Luciano (1894), Juan José (1895), El señor feudal (1896), El tío Gervasio (1899), Aurora (1902), Amor de artistas (1906), Daniel (1907), El crimen de ayer (1908) e Sobrevivirse (1913). Ademais, escribiu libretos de zarzuela como Curro Vargas (1898), xunto con Manuel Paso e música de Ruperto Chapí, Raimundo Lulio (1903), drama lírico en tres actos e un epílogo musicado por Ricardo Villa, e Entre rocas (1908), zarzuela musicada tamén por Chapí.

PERSOEIRO

Teólogo alemán. Coñecido polo nome de Cochleus, combateu a Lutero e publicou Commentaria de actis et scriptis Lutheri, 1517-1546 (Comentarios dos actos e escritos de Lutero, 1517-1546, 1549).

GALICIA

Guerrilleiro antifranquista. Alcumado Lúa, foi labrego de profesión. Serviu de enlace dos guerrilleiros que actuaban na zona ata finais de 1947, ano en que, xunto á súa irmá Xosefa e outros colaboradores da guerrilla, marchou ao monte por temor ás represalias policiais a raíz da caída do guerrilleiro Xosé Vázquez Ubaldo. Caeu nos arredores de Ourol nun enfrontamento coa Garda Civil.