"Dal" (Contén)

1. Que ten dous nodos.

2. Relativo ou pertencente a un binodo.

1. Que está constituído por dúas pirámides unidas polas bases.

2. Que presenta dúas pirámides situadas nas extremidades dun prisma.

PERSOEIRO

Actor. Comezou a súa carreira artística na radio de Caracas para debutar máis tarde no teatro, no cine e na televisión. Chegou a España a finais dos anos corenta e acadou o posto de primeiro actor na compañía do Teatro Nacional María Guerrero. Participou nos filmes: Alhucemas (1947), Agustina de Aragón (1950), Tres eran tres (1954), Hoy como ayer (1965), Aventura en las Islas Cíes (1966), Volver a empezar (1981), La Colmena (1982), Últimas tardes con Teresa (1983) e El último kamikaze (1984).

PERSOEIRO

Cantautor portugués. Naceu a bordo do navío Patria, en travesía de Portugal a Angola, onde viviu durante a súa infancia, establecéndose en territorio portugués en 1968. Licenciou en Ciencias Sociopolíticas, e a partir de 1970 adicouse á canción, compartindo vivencias artísticas con outros cantores, paisanos seus, como Jose Afonso. O devir dos acontecementos políticos, convertérono nun intérprete contestatario co réxime fascista que imperou en Portugal ata a Revolução dos Cravos (abril de 1974). As súas composicións, con raíces na música popular portuguesa, reflicten os seus degoiros íntimos, así como a situación do pobo portugués na diáspora. Entre a súa discografía destacan: Madrugada dos trapeiros (1977), Histórias de viageiros (1979), Por este rio acima (1982), Crónicas da terra ardente (1994), e a escolma Atrás dos tempos vêm tempos (1996). Varias das súas gravacións foron premiadas con Discos de Ouro.

PERSOEIRO

Pintor. Denominado como Columbano, foi discípulo en París de Carolus Duran. Pertenceu ao Grupo do Leão, escola naturalista que reaccionaba contra a arte oficial. Na súa obra o empastamento domina sobre o debuxo. Abrangueu toda unha época da arte portuguesa. Dos seus retratos salientan os de Antero de Quental, Guerra Junqueiro e Eça de Queirós. Cultivou tamén a pintura de xénero e os grandes murais.

PERSOEIRO

Ilustrador e caricaturista. Fundou numerosas publicacións e foi correspondente gráfico de The Illustrated London News nas guerras carlistas españolas. Foi autor tamén de caricaturas satíricas de factura policromada.

PERSOEIRO

Sindicalista. Militante da Confederación Nacional del Trabajo (CNT). Asentouse en Vigo en 1923 e, ao pouco de chegar, viuse implicado no conflito da construción e no estoupido dunha bomba na Casa do Pobo, feito polo que ingresou no cárcere. Durante a Segunda República traballou xunto aos boteiros do porto e no artellamento do Sindicato del Transporte Marítimo. Colaborou no voceiro da Confederación Rexional Galega (CRG), Solidaridad Obrera, e no xornal madrileño CNT. Escribiu Derivaciones y consecuencias del locaut pesquero de Vigo (1933), relato da folga dos mariñeiros da flota de altura, acontecida no segundo semestre de 1932.

PERSOEIRO

Lingüista. Primeiro escribiu sobre o substrato e o préstamo nas linguas románicas e xermánicas, e tamén sobre toponimia danesa. A partir de Ordklasserne (Clases de palabras, 1928) consagrouse á teoría lingüística xeral, cunha tendencia á abstracción e ao formalismo, que ás veces o pon máis preto da filosofía que da lingüística estrita. Entre outras obras publicou Partes da oración (1948).

1. Caixa de madeira ou doutros materiais onde se coloca o morto para enterralo.

2. Antigamente, especie de angarellas nas que se transportaba os defuntos dende a igrexa ao cemiterio.

PUBLICACIÓNS

Publicación en galego aparecida na vila de Foz despois de 1975. De carácter nacionalista, dedicábase á difusión da lingua e da cultura galegas.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Madrid, situado ao SO da provincia, no límite con Toledo (2.217 h [1996]). A agricultura (hortalizas e vides) é a base da súa economía. Foi un importante centro vidri­eiro nos ss XVI e XVII. Hai restos do pazo renacentista de Villena (s XV).

PERSOEIRO

Escritor. Iniciou en 1762 a carreira militar. Un ano máis tarde participou na invasión de Portugal e logrou o favor do conde de Aranda. Foi un exemplo literario da transición entre o neoclasicismo (Sancho García, 1771; Ocios de mi juventud, 1773) e o prerromanticismo (Noches lúgubres, 1790), e expresou a súa mentalidade europeizante na obra satírica Los eruditos a la violeta (1772). Amosouse tamén crítico en Cartas marruecas, a súa obra máis importante, publicada por entregas no Correo de Madrid entre o 14 de febreiro e o 25 de xullo de 1789, e cunha segunda edición en 1723, baseada en Les lettres persanes (As cartas persas) de Montesquieu.

PERSOEIRO

Dirixente da Vendée (1793) e do movemento bretón dos chouans. En 1800 dirixiu unha conspiración contra Napoleón e en 1803 organizou outra para restaurar a monarquía. Foi executado cando se descubriu a conspiración.