"Lucí" (Contén)

PERSOEIRO

Xeneral e cónsul romano, pai de Escipión Emiliano. Coñecido como o Macedonio, foi edil curul (192 a C). Pretor da Hispania Ulterior (191 a C), enfrontouse aos lusitanos (191-190 a C) e malia sufrir unha derrota en Lico, venceunos na Bética. Conseguiu un triunfo fronte aos ligures no seu primeiro consulado (182 a C). Nun segundo consulado conquistou Macedonia (168 a C) e conseguiu un abundante botín como procónsul de Macedonia (167 a C). Volveu exercer a censura no 164 a C.

PERSOEIRO

Xeneral romano. Enfrontouse á sublevación dos cántabros e dos astures como gobernador da Tarraconense (24 a C). Conseguiu dominalos temporalmente pero despois dun novo alzamento foi substiuído por Agripa (19 a C).

PERSOEIRO

Escritora. Da súa produción destaca Amor, curiosidad, prozac y dudas (1997), Beatriz y los cuerpos celestes (Premio Nadal 1998), Nosotras que no somos como las demás (1999), La Eva futura. La letra futura (2000), Estación de infierno (2001) e De todo lo visible y lo invisible (V Premio Primavera 2001). Foi nomeada doutora honoris causa pola Universidade de Aberdeen.

1. Experimentar algo ou alguén unha evolución.

2. Facer evolucións, especialmente xiros, voltas ou movementos militares.

1. Relativo ou pertencente ao evolucionismo.

2. Partidario ou seguidor do evolucionismo.

PERSOEIRO

Político inglés. Vizconde de Falkland. Membro do Parlamento desde 1640, opúxose ao establecemento do Ship Money e á abolición do episcopado antes de converterse en 1642 no conselleiro do Rei Carlos I. Participou no sitio da cidade de Gloucester e na Batalla de Newbury.

GALICIA

Avogado e profesor. Licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidad de Valladolid, e en Políticas e Económicas, pola de Madrid. Doutorouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela co estudo “La legislación de los sínodos diocesanos de Orense en los siglos XV y XVI, sobre los sacramentos del Bautismo, Penitencia, Eucaristía y Matrimonio”. Foi funcionario do Corpo Técnico da Administración do Estado e do Corpo Técnico do Instituto Nacional de Previsión de Pontevedra, ademais de profesor de ensino medio en Ferrol, Pontevedra e Ourense, e maxistrado de traballo en Pontevedra. En 1934 ingresou no Seminario de Estudos Galegos. É autor de numerosos traballos de investigación, como “Notas sobre motivos ornamentales visigóticos: El ladrillo con relieves”, “Los normandos en Galicia” ou “El Monasterio de Montederramo: estudo histótico-artístico”. Escribiu O libro da heráldica galega (2000).

PERSOEIRO

Historiador francés. Profesor da Université de Strasbourg, ocupou, desde 1933, a cátedra de Historia da Civilización Moderna no Collège de France. Fundador, xunto con Marc Bloch, da revista Annales d’Histoire Économique et Sociale (1929), foi un dos renovadores da concepción da historia no s XX, ao considerala como unha síntese de resultados procedentes de todas as ciencias humanas. Destacan as súas obras La terre et l’évolution de l’humanité. Introdution géographique à l’histoire (1922), Le problème de l’incroyance au XVIe siècle: la religion de Rabelais (1924) e Combats pour l´histoire (1953).

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Estudiou na Accademia di Brera en Milán. Expuxo as súas obras en París (1934) en Abstraction-Création. Viviu en Arxentina (1939-1946) onde realizou escultura figurativa e expresionista e publicou o Manifesto branco (1946). En 1947 volveu a Milán e elaborou a doutrina do espacialismo. As superficies dos seus lenzos son planas e están rachadas; empregou tamén as luces de neon e abriu o camiño á enviroment art.

PERSOEIRO

Pintor británico de orixe alemana, neto de S. Freud. Emigrou en 1932 ao Reino Unido, onde se formou como pintor. Especializouse no retrato psicolóxico, dun realismo morboso e enigmático. O seu estilo cualificouse de existencialista e próximo a Ingres. Destacan, entre outras obras, Interior at Paddington (1951), John Minton (1952) e Reflection (self-portrait) (1985).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, situado no val do Guadalquivir, entre Carmona e Écija (7.470 h [1996]. Centro agrícola de La Campiña, con industrias alimentarias. De orixes prehistóricas, recibiu durante a ocupación romana o nome de Obulcula. Conquistada polos cristiáns en 1248, o seu señorío foi entregado á orde de Alcántara. Do seu patrimonio cultural destacan, entre outros, o xacemento de Fuente de la Reina e os restos do castelo de Fuentes.

PERSOEIRO

Xeógrafo. Doutorouse coa tese Géographes allemands de la Renaissance (Xeógrafos alemáns do Renacemento, 1890). Foi profesor nas universidades de Lyon e da Sorbonne. En 1893 fundou Annales de Géographie Universelle, xunto con Vidal de la Blanche. Dirixiu a revista Géographie Universelle. Escribiu Regions naturelles e noms de pays (Rexións naturais e nomes de país, 1908).

PERSOEIRO

Médico e etnógrafo. Foi fundador e primeiro presidente do Clube Nacionalista Alén Nós (1986) e patrono fundador e presidente da Xunta Rectora do Museo do Pobo Galego. Especializado no estudo da olería tradicional galega, colaborou, entre outras publicacións, en Museo de Pontevedra, Nodales, Gallaecia e Encrucillada. Foi coautor de La alfarería de Galicia (1983), con A. García Alén e X. M. Gómez Vilasó, co que tamén escribiu A alfarería tradicional de Buño: carpeta de debuxos (1986) e A louza tradicional de Niñodaguia (1995); e autor de Contribución al estudo de la alfarería popular en Galicia (1979), Os oleiros (1981) e O señor das olas: crónica de viaxes e outras historias (1992). Recibiu o Pedrón de Ouro en 2002.