"Māra" (Contén)

Froito formado por dúas sámaras opostas, coma o do pradairo.

Planta herbácea perenne, de ata 2 m de altura, e de base lixeiramente leñosa. As follas teñen forma ovalada -as superiores enteiras con dúas aurículas na base e as inferiores de base lobulada- de ata 8 cm de lonxitude e dispostas de xeito alterno. As flores, pentámeras e hermafroditas, son de cor púrpura de ata 2 cm de diámetro, cos pétalos unidos na base, e 5 estames de anteras grandes de cor amarela que se dispoñen de xeito apertado. Os froitos preséntanse en bagas de 15 mm de diámetro de cor vermella cando están maduros e resultan pouco tóxicos ao ser inxeridos polo home. En Galicia está presente, ao igual que na maior parte da Europa atlántica e mediterránea, en bosques húmidos, ribeiras e costas. Da planta empréganse, como medicinais, os talos de dous anos, recollidos no outono, que contan coa maior concentración de principios activos, principalmente glucoalcaloides, como a solaceína e a solaneína, ademais da dulcamarina. Respecto ás súas aplicacións, úsase maioritariamente como diurética...

de enmarañar ou enmarañarse.

Acción e efecto de enmarañar ou enmarañarse.

enlear.

Actinolita de cor verde herba a verde esmeralda. Preséntase en agregados xunto coa onfacita, constituíndo ecloxitas, e nos gabros.

Parlamento Europeo.

Curso de auga irregular, típico dos climas mediterráneos, que queda enxoito durante case que todo o ano pola ausencia de precipitacións, pero que se volve impetuoso cando chove. Este termo é orixinario da Italia meridional (Calabria, Basilicata, Sicilia).

Enzima do grupo das hidroliases que cataliza a hidratación reversible do fumarato a L-malato, que é unha das reaccións do ciclo de Krebs. Tamén se coñece como L-malato hidroliase.

Calquera sal ou éster do ácido fumárico.

Parte do Talmud que recolle as discusións dos rabinos das academias xudías de Babilonia (217-249) sobre o texto da Mišná.

Antropónimo medieval masculino que procede do xermánico Wimara. Presenta as variantes Guimar, Vímara e Vimar. A súa festividade celébrase o 26 de xaneiro.

Construción situada en San Mamede de Ribadulla (Vedra). Ten planta en forma de L. No corpo principal atópase a porta de arco de medio punto enmarcado por pilastras rematadas en bólas. O escudo alude aos Abraldes, Galos, Feixoo, Moscoso, Caamaño, Soutomaior e Varela. Do seu alzado destacan tres chemineas. Conserva a capela.

Il de Anatolia Central, Turquía (14.680 km2; 1.025.241 h [1997]). A súa capital é Kahramanmaraş.