"atü" (Contén)

Xeiras dedicadas á malla que o campesiño debía ofrecer ao señor feudal durante a Idade Media.

Conxunto de fentos, toxos e outros restos recollidos en terreos baldíos ou no monte para estrar a corte do gando.

Liñaxe natural de Lalín. As súas armas levan, en campo de azul, batume nun terreo de sinople. Relaciónase tamén con esta caste o apelido Batumeira.

tutsi.

Acción e efecto de batuxar.

ara de madeira que empregan os directores de orquestra, de coros ou bandas de música, para alongar o efecto visual do brazo dereito e, xunto con outros recursos técnicos, facerlles posible aos músicos a precisa comprensión rítmica, dinámica e agóxica dunha obra. O seu uso xeneralizouse a partir do s XIX.

Acción e efecto de batuxar.

de batuxar.

Balsa de tamaño pequeno empregada na conca do Miño, especialmente no treito anterior ao encoro dos Peares.

Liñaxe natural da Coruña. As súas armas levan, en campo de azul, e sobre ondas de azul e prata, un batuxo. Relaciónanse tamén con esta caste os apelidos Batuxón e Batuxada.

Nome co que son coñecidos o Comentario á Apocalipse e mais o Libro de Daniel, escritos polo Beato de Liébana. É unha obra de grande interese, tanto polo texto, que contén fragmentos patrísticos doutro xeito perdidos, como polas ilustracións, abundantes e moi características. No estilo e nos temas iconográficos hai unha gran cantidade de influencias, dende as paleocristiás ata as visigóticas, asimiladas cunha forte personalidade mozárabe, aínda que algúns beatos son plenamente románicos. As escenas, encadradas nunha orla, son representadas a miúdo sobre un fondo esquemático e simbólico de bandas horizontais, unhas veces de intensa coloración e outras da cor natural do pergameo. Os ornamentos e as arquitecturas estilizadas son, en xeral, os típicos da arte mozárabe. Existen varias copias deste manuscrito, polo xeral con ilustracións miniadas, dos ss X ao XIII, entre os que salientan: o conservado na Pierpont Morgan Library de Nova York, procedente de San Miguel de Escalada,...

Termo empregado nalgunhas clasificacións climáticas, como a de Holdridge, definido como a suma das temperaturas medias diarias que superan os 0°C dividida por 365.

Revista que saíu na Coruña en outubro de 1958. A súa periodicidade era mensual nun principio e despois pasou a ser bimensual. Figuraban como colaboradores Manuel Santaella, Xosé Luis Mariño Cea e César Martín, entre outros. Como publicación de tendencia falanxista e fascista as noticias que recollía estaban relacionadas con organizacións como Falange, a Sección Femenina, a Frente de Juventudes, a Organización Sindical, etc. As diferentes seccións que recollía eran “La vieja guardia”, “Cruz y espada”, “Noticias trascendentales” e “Doctrina”. A revista, no seu primeiro número, publicou na portada un poema de Manuel Machado titulado “Francisco Franco” xunto cunha fotografía do ditador.

Revista semestral editada polo Servicio de Publicacións da Universidade de Santiago de Compostela. Ten formato de libro (24x15 cm) e cubertas Guarro de acuarela-medio, cor branca e 240 gramos, ilustradas cada unha por un artista gráfico diferente. O primeiro número apareceu con data de maio de 1989 e dende o segundo quedou estruturada nos seguintes apartados: “Estudios”, “Notas”, “Documentos”, “Encontros”, “Libros” e “Creación”. A partir do número 5, apareceu unha subsección fixa titulada “Dos arquivos de Dieste” que se inclúe no apartado “Documentos” e da que se encarga Xosé Luís Axeitos, publicando, fundamentalmente, o epistolario do escritor de Rianxo. A publicación, que dirixe dende o inicio Anxo Tarrío Varela, asistido por unha Secretaría, un Consello de Redacción e un Consello Científico formado por profesores de varias universidades españolas e estranxeiras, serve de canle a estudios de teoría e crítica literarias, e informa sobre moitas literaturas do mundo: galega, portuguesa,...