"Est" (Contén)

1. Persoa que aparenta ter ou ser máis do que é.

2. Persoa pouco animosa e sen iniciativa.

3. Persoa alta, delgada e sen xeito.

1. Correo ordinario que ía a cabalo dunha casa de postas a outra.

2. Correo especial para o servicio diplomático.

3. Oficina do servizo de correos na que se despacha a correspondencia e os demais servicios postais (xiros, telegramas, certificados, reembolsos) e onde se localizan os apartados.

PUBLICACIÓNS

Publicación de tendencia absolutista aparecida en Santiago de Compostela o 21 de abril de 1813. Cesou o 2 de setembro do ano seguinte. Fundada e dirixida por Manuel Freire Castrillón, quen asinaba os seus artigos co pseudónimo de El Estafetero, saía os mércores e os sábados. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Los Dos Amigos, nos talleres de Ignacio Aguayo e, finalmente, nas súas propias prensas. Defendeu a Santa Inquisición, a fe católica, e os foros e privilexios dos terratenentes; por outra banda, criticou os liberais, a Constitución de 1812 e as Cortes de Cádiz. Cómpre salientar a inclusión dun dos primeiros textos en prosa escritos en lingua galega e titulado “Carta a un liberal”. Aos seus ataques políticos responderon as publicacións liberais El Redactor General, de Cádiz, e a Gazeta Marcial y Política de Santiago.

1. Relativo ou pertencente aos estafilínidos.

2. Insecto da familia dos estafilínidos.

3. Familia de coleópteros con adultos dende menos de 1 mm a máis de 30 mm de lonxitude. A maioría son delgados e cilíndricos, con élitros curtos, abdome flexible e antenas sinxelas. As larvas son alongadas con antenas de 3 ou 4 segmentos, cun apéndice sensorial de forma particular no penúltimo. O extremo do abdome presenta un estilo articulado e cada pata remata nunha uña. Os adultos da maioría das especies son nocturnos ou cando menos foxen da luz durante as horas do día e están confinados aos hábitats húmidos. As larvas e os adultos da maioría das especies son depredadores facultativos, pero algúns son depredadores especialistas. Algúns aliméntanse de fungos ou de materia orgánica en descomposición e algunhas larvas son parasitoideas de pupas de mosca. Outras moitas especies habitan niños de formigas e térmites. Algunhas larvas tecen un casulo antes da metamorfose.

CIDADES

Cidade do L da Calcídica, Grecia, no Mar Exeo, actual Stavro. Nela naceu Aristóteles.

1. 1. Cabo ou cable de aceiro que suxeita a cabeza de calquera pao, mastro ou cheminea para que non caia cara á popa. Antano, o estai do pau maior facíase firme a proa; ao pé deste o de mesana, e o de trinquete no bauprés e os dos mastros na mesma relación. Toma o nome do pau ou mastro que afianza, como o estai de trinquete, estai maior, estai de mesana.

   2. estai de cabeza

      Cabo que se encapela no tope para suxeitar os mastros.

   3. estai de popa

      Cabo que suxeita o pau para evitar que caia cara á proa.

   4. estai de violín

      Cabo que descompón o seu esforzo por medio do seu corno, que sae cara a adiante, perpendicular ao pao.

2. ela de coitelo, de forma triangular ou trapezoidal e parecida ás cangrexas, que se enverga nun estai ou no nervio que para tal fin vai por debaixo do propio estai.

CABOS

Cabo da beira meridional da ría de Vigo, situado no litoral da parroquia de Oia, Vigo.

PERSOEIRO

Militar francés. Almirante de Francia (1792) e conde de Estaing. Loitou na Guerra de Independencia dos EE UU do lado norteamericano e sitiou a cidade de Nova York (1778). En 1780 dirixiu a flota franco-española no sitio de Xibraltar. Comandante da Garda Nacional do Palacio de Versailles (1789), foi favorable á Revolución Francesa, aínda que a súa defensa da monarquía o levou á guillotina.

1. Rebentar algo violentamente facendo ruído.

2. Manifestarse de forma enérxica e súpeta unha cousa.

3. Expresar un sentimento ou emoción que non se pode conter.

4. Facer que algo produza ruído.