"Manu" (Contén)

GALICIA

Pintor e deportista. Coñecido como Molezún, foi campión nacional de 110 metros valados (1942, 1947, 1948 e 1949), campión de altura (1948) e participou nos Xogos Olímpicos de Londres (1948). Instalouse en Madrid desde 1928 e foi profesor de belas artes na Universidad Complutense de Madrid. Traballou con diversos materiais e técnicas como a acuarela, a vidreira ou o deseño para estampado en tea. Cultivou unha abstracción xeométrica que partiu do cubismo. Cara ao final da súa vida mostrou unha tímida figuación. Empregou os grandes planos e as cores neutras. En 1974 realizou un mural para a sede en Madrid da Fundación March. Gañou o concurso para a decoración do pavillón español na Exposición de Bruxelas de 1968.

PERSOEIRO

Eclesiástico francés. Foi cardeal (1931) e arcebispo de París (1940). Fundou a Mission de France (1941) e a Mission de Paris (1943), da que naceu a experiencia dos sacerdotes obreiros. Escribiu Essor ou déclin de l’Église (1947) e Le prête dans la cité (1949).

PERSOEIRO

Filólogo. Foi o primeiro catedrático (1991) de Gramática Histórica do Castelán da Universidade da Coruña. Iniciou os seus estudos universitarios en 1963 na facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse en 1976. Foi lector de castelán no Lycée de Garçons de Auch (Francia) e en 1971 incorporouse como profesor de lingua e literaturas castelás ao instituto Otero Pedrayo (Ourense). En 1983 acadou o grao de profesor adxunto da Universidade de Santiago. Algunhas das súas contribucións á lingüística galega, sobre todo á lexicografía, permanecen inéditas e en diverso grao de realización; así acontece, por exemplo, cun dicionario inverso da lingua galega que estaba preparando. Tamén se dedicou á investigación da gramática española e á historia da lingüística castelá. O seu interese pola morfoloxía e a sintaxe histórica do castelán levouno a investigar en gramáticas latino-castelás dos ss XIII-XV. Proxectou ademais unha edición crítica da Gramática castellana...

GALICIA

Xurista, conde de Borrajeiros. Doutor en Dereito pola Universidad Central de Madrid (1926), foi maxistrado do Tribunal Supremo do Corpo de Maxistrados de Traballo. Dirixiu a revista Foro Gallego (1950-1960) e colaborou en numerosas publicacións con traballos sobre dereito laboral e social, civil e procesal, e dereito nobiliario. Realizou tamén estudos biográficos, xenealóxicos e históricos. Destacan, entre outras obras, Los Poderes generales para pleitos: facultades que otorgan y actividades procesales que no autorizan, Los Antiguos padrones de estado en los concejos rurales de Galicia, El Procesalista Herbella de Puga: vida y obras de este gran jurisconsulto (1952), Los Títulos nobiliarios y su regulación legislativa en España (1953), Los Requisitos de procebilidad en la casación civil española (1980), Las Sucesiones nobiliarias y su regulación legislativa después de la Constitución (1983) e En defensa de la nobleza gallega...

PERSOEIRO

Dramaturgo. O seu teatro é de carácter realista, cun sentido moralizante e didáctico, aínda que algunhas das súas primeiras obras teñen trazos románticos, como Ángela (1851), inspirada en Schiller. Cultivou tamén o teatro de tese e de costumes, como en La bola de nieve (1856) e Los hombres de bien (1870). A súa obra capital é Un drama nuevo (1867), ambientada na Inglaterra de Shakespeare.

GALICIA

Dramaturgo e guionista. Pioneiro do teatro galego, é autor da primeira peza teatral representada en galego polo grupo Troula O Velorio (1978). Seguíronlle Lenta raigame (1982), Caderno de bitácora (1985) e Casta i Albito (2003). Colaborador de La Voz de Galicia, Faro de Vigo e A Nosa Terra, participou en diversos programas da TVG e de RNE, como “Catro Ventos” (RNE 1) e “O láparo cabileiro” (Radio 4). Foi guionista do conto A tola (1974), de M. Gato; e dos filmes O cadaleito (1976) e O caso das galiñas aforcadas (1991). Como actor participou nas producións Fendetestas (1975) e La novia de medianoche (1997).

GALICIA

Político e docente. Catedrático de Instituto de Lingua e Literatura Española, foi director do Instituto Femenino de Ferrol (1975-1982) e presidente do Ateneo de Ferrol (1980-1982). Foi deputado do PSOE pola Coruña, representante español na Asemblea Parlamentaria da OTAN, director dos Servicios de Alta Inspección do Estado do Ministerio de Educación en Galicia e secretario xeral do PSOE de Ferrol.

PERSOEIRO

Xeógrafo. Catedrático na Universidad de Madrid (1951-1975), foi un dos introdutores da xeografía moderna e da xeografía rexionalista francesa en España. Publicou Geografía de España y Portugal (1958) e Geografía regional de España (1968), e dirixiu a revista Estudios Geográficos (1975-1984), do CSIC. Foi membro da Real Academia de la Historia e da Real Academia Española.

PERSOEIRO

Arquitecto e pintor, fillo de El Greco. En Toledo, colaborou na construción da casa do concello, con N. Vergara e J. B. Monegro, e interveu na capela mozárabe da catedral. Como pintor traballou co seu pai en diversas obras. Das súas obras destaca Noli me tangere (1651?).

GALICIA

Xornalista e escritor. Licenciado en Filosofía, foi creador, director e presentador dos programas En Familia (1975), Tiempo de vivir (1976-1982) en RNE, e Nuestros hijos (1980) e Vivir para vivir (1987-1989) en Radio Cadena Española. En televisión conduciu Escuela de Salud (1976-1979), Voces sin voz (1981-1982) e Usted por ejemplo (1983-1984), en TVE; e Boa Saúde e Meigas Fóra (1990-1995) na TVG. Desde 1997 dirixe e presenta Saber vivir, traballo polo que recibiu diversos premios. Colaborador habitual da prensa especializada, como Salud total e Natura, publicou Comida sana (1999). Membro fundador da Academia de las Ciencias y las Artes de Televisión de España, recibiu o Premio Ondas (1977).

PERSOEIRO

Economista. Promotor da facultade de Ciencias Económicas, Sociais e Políticas de Madrid (1944), foi catedrático de Teoría Económica (1945) e decano, e intentou unha certa racionalización da política económica de España. Atraído nunha primeira época polo nacionalismo económico, inclinouse gradualmente cara ao neoliberalismo e o neocapitalismo.

GALICIA

Pedagogo. Foi director xeral de Ordenación Universitaria e Política Lingüística da Xunta de Galicia e director-xerente da Fundación Caixa Galicia. Desempeñou outros cargos públicos, como o de director de Universidades e Investigación (1990-1997) e foi responsable da Rede de Ciencia e Tecnoloxía de Galicia (RECETGA). Escribiu O sentido da liberdade na educación (1979), Teoría da educación (1987) e Avances no desenvolvemento do sistema universitario de Galicia (1993). Recibiu a Insignia de Ouro da Universidade de Santiago de Compostela (1988) e a Medalla de Prata de Galicia (1998).

GALICIA

Relixioso. Doutor en Dereito, foi profesor de dereito canónico na Universidade de Santiago de Compostela. Ordenado sacerdote en 1937, foi cóengo da catedral de Santiago de Compostela, secretario capitular da mesma e chantre do cabido. Publicou Vida del Ilustrísimo Sr. D. Francisco de Aguiar y Seixas (1951) e La bula “Apostolici Ministerii” en Santiago (1952).

PERSOEIRO

Historiador e avogado. Afiliado ás xuventudes comunistas (1932), despois da Guerra Civil Española foi ingresado nun campo de concentración. En 1946 exiliouse en París, onde coñeceu a P. Vilar, e dedicouse á docencia, tarefa que continuou en España durante a Transición. Dirixiu unha historia de España en 10 volumes e publicou La España del siglo XIX (1961), Introdución a la historia del movimiento obrero (1965), La España del siglo XX (1966), La Segunda República (1976), España bajo la ditadura franquista (1980) e Poder y sociedad en España: 1900-1931 (1992).

GALICIA

Pintor e ilustrador. Formado inicialmente na Escola de Artes e Oficios de Vigo, en 1967 desprazouse a Madrid para estudar na Real Academia de San Fernando e no Círculo de Bellas Artes. O seu estilo comezou vinculándose ao realismo costumista e académico, próximo en ocasións á nova figuración. Con estas obras realizou as súas primeiras exposicións. En 1968, atraído pola pintura dos diferentes ismos, decidiu viaxar a París e realizar algún experimento informalista. A actividade artística de Uhía divídese entre a pintura, a ilustración e o deseño gráfico. A primeira evolucionou cara á abstracción, tal e como amosou na III Bienal Internacional (1978) e na V Bienal Nacional (1979) de Pontevedra. Parte da súa obra delata a inspiración mariña, dominada polas liñas curvas que se converten en motivos oníricos. Sobre este mundo submarino dirixiu varios documentais cinematográficos, galardoados en festivais nacionais e internacionais. Como ilustrador de literatura infantil e xuvenil colabora en diversas...

PERSOEIRO

Modisto francés. En 1955 foi a París e traballou para Balenciaga (1955-1961) e Courrèges (1962). Fundou a súa propia casa de modas en 1965. Cultivou a alta costura e o prêt-à-porter.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Cofundador da revista Cosmópolis (1894), voceiro do movemento modernista en Venezuela, cultivou sobre todo o conto e a novela de ambiente crioulo. Destacan En este país (1916), La casa de las cuatro pencas (1037) e a póstuma El criollismo en Venezuela (1945).