"cis" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Estudou, pensionado desde 1874, en Roma, onde pintou Juana la Loca, cadro polo que recibiu a medalla de honra en 1878. En 1882 o senado encargoulle o grande óleo La rendición de Granada. Dirixiu o Museo del Prado (1896-1898) e a Academia Española de Bellas Artes en Roma. Colaborou en La Ilustración Española y Americana, onde publicou gravados de temas galegos como Horno de pan en Galicia (1873), El Pórtico de la Gloria (1874), La Ribera de Vigo (1874) e Romería de San Cosme en Bayona (1875).

1. Fixar ou determinar algo con precisión.

2. necesitar.

3. Sinalar algo con exactitude.

1. Calidade do que é preciso.

2. Explicación detallada que completa unha información.

3. Calidade de facer corresponder con exactitude o resultado da medida experimental dunha magnitude co seu valor real, é dicir, calculando a dispersión do conxunto respecto a un valor central. Para coñecer a precisión dunha medida, calcúlase o erro con que estivo realizada.

4. Capacidade de agrupamento dos impactos dos proxectís disparados por unha arma de fogo, sen variar os datos.

1. Que manifesta exactitude e rigor e non pode levar a erro.

2. Que é conciso, exacto e rigoroso, aplicado especialmente ao estilo ou á linguaxe.

3. Que é necesario ou indispensable para algo.

4. Que é adecuado para algo.

5. Que coincide exactamente con algo.

GALICIA

Historiador. Doutor en Filosofía e Letras, foi catedrático de Historia Antiga na Universidad de Sevilla. Participou na escavación de ‘Aswān en Exipto e en 1971 descubriu a Dama de Baza. Publicou, entre outras obras, El arte del antiguo Egipto (1989), Egipto durante el imperio nuevo (1989), La necrópolis de Baza (1982) e La España bizantina (2003).

GALICIA

Actor. Coñecido como Manuel Manquiña, traballou en cine, teatro e televisión, e tamén desenvolveu labores como publicista e actor de dobraxe. Iniciou a súa andaina na TVG como presentador de programas de humor para pasar ao teatro coa compañía Troula coa obra Informe do día despois (1984), de F. Kafka, e co Centro Dramático Galego en Caderno de bitácora (1985), de F. Taxes, aínda que tamén produciu os seus propios espectáculos. Posteriormente decantouse polo cine da man de realizadores como Antonio Blanco e Xavier Villaverde. Co filme Airbag (1997) deuse a coñecer ao gran público, aínda que tamén destacou noutras producións, como Matías juez de línea (1996), Atilano, presidente (1998), Fisterra, onde acaba o mundo (1998), Frontera sur (1998), Mararía, (1998), Torrente, el brazo tonto de la ley (1998), Entre las piernas (1999), Pídele cuentas al rey (1999), Pata negra (1999),...

GALICIA

Sacerdote. Bacharel en Teoloxía na Universidad de Navarra (1992) e diplomado en arqueoloxía cristiá polo Pontificio Instituto de Archeologia Cristiana de Roma, especializouse en literatura cristiá antiga. Desde 1995 é profesor no Instituto Teolóxico Divino Maestro de Ourense e desde 1998 director do Centro Teolóxico a Distancia San Martín da diocese ourensá. Colaborador de diversas publicacións, escribiu Impresos y bibliotecas del siglo XVI en Ourense (2004). No ano 2012, foi nomeado Vicario para la Nueva Evangelización.

1. Trastorno da fala que consiste en pronunciar e repetir palabras, frases, etc, sen saber o que significan.

2. Método de ensino baseado exclusivamente na pura repetición memorística.

1. Persoa que escribe sobre dereito público ou versado nesta materia.

2. Escritor que escribe para o público, especialmente en diarios e xornais.

3. Profesional da publicidade.

PERSOEIRO

Xurista. Doutor en Dereito e catedrático de Filosofía do Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Socio fundador da Sociedad Española de Filosofía Jurídica y Social, membro numerario da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación e do Seminario de Estudos Galegos na área de ciencias xurídicas, e presidente do padroado da Fundación Alfredo Brañas, foi vogal e secretario da comisión redactora do Anteproxecto de Lei Orgánica do Estatuto de Autonomía de Galicia. Colaborador en diversas publicacións e obras colectivas, das súas obras destacan El derecho y el estado en Nietzsche (1966), El derecho hispánico (1973) e Derechos Humanos (1983), Filosofía do dereito: leccións de historia da xurisprudencia galega (1997) e editou ou coordinou, entre outras obras, Los espacios regionales en el marco de la Comunidad Europea (1991), Cuaderno de prácticas de filosofía del derecho (2001) e Los derechos en el constitucionalismo histórico...

PERSOEIRO

Avogado e político, conde de Toreno, fillo de José María Queipo de Llano y Ruiz de Saraiva. Fundou o diario antirrepublicano El Tiempo e, coa Restauración, foi alcalde de Madrid (1874). Foi ministro de Fomento (1875-1879), de Estado (1879-1880), presidente do Congreso de los Diputados (1880 e 1884) e gobernador civil de Madrid (1884). Presidiu a Sociedad Geográfica e foi membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.

PERSOEIRO

Escritor. Considerado como unha das máximas figuras do Barroco e un dos máis grandes poetas de todos os tempos, apaixoouse pola política; ao longo da súa vida foi protexido, desterrado e encarcerado pola Corte. Cultivou todos os xéneros, desde o satírico e político ata os morais, os burlescos e a sátira literaria e persoal, especialmente contra Góngora. Quevedo amósase tamén como o máis profundo poeta metafísico do Barroco e na poesía de carácter amoroso foi un dos máis apaixoados e orixinais de todo o s XVII. As súas obras poéticas editáronse tras a súa morte en dous volumes, El Parnaso español (1648) e Las tres Musas últimas castellanas (1670). A súa obra en prosa é moi extensa e variada, e dela destacan diversos tratados políticos, como Política de Dios, gobierno de Cristo y tiranía de Satanás (1635) e La vida de Marco Bruto (1644); obras ascéticas, como Providencia de Dios (1641), e filosóficas e morais, como o tratado estoico La cuna...

PERSOEIRO

Nobre, III marqués de San Carlos, I marqués de Alcedo e Grande de España. Propietario do pazo de Castrelos, o 12 de decembro de 1924 doouno ao Concello de Vigo coa condición de que non saíse nunca do dominio público e que se destinase a museo de arte e parque público, coa denominación de Parque de Quiñones de León. A doazón fíxose efectiva en 1934.

PERSOEIRO

Eclesiástico e liturxista, fillo dos condes de Luna. Ingresou na orde franciscana, da que foi designado ministro xeral en 1523. Nomeado cardeal en 1527, publicou un novo breviario romano para uso privado dos cregos e relixiosos, desautorizado por Pío V en 1568, pero substancialmente adoptado por Pío X en 1911.

PERSOEIRO

Agrarista, irmán de Dionisio Quintillán Cardesín. Desenvolveu unha grande actividade societaria, fundou diversas sociedades agrarias, presidiu a Federación Agrícola de Forcarei (1924) e colaborou nos xornais Umia y Lérez, Acción Social e La Libertad.

GALICIA

Relixioso. Coñecido como Frei Xosé Francisco Jesús María, cursou estudos eclesiáticos ata doutorarse na Universidad de Salamanca. Ocupou posteriormente unha coenxía en Toledo. Tomou o hábito dos carmelitas descalzos en 1595 e foi nomeado cronista xeral da orde. En 1604 confióuselle o priorado da Casa de Toledo e en 1618 nomeárono xeneral da orde. Recompilou e editou os escritos de san Xoán da Cruz por primeira vez, aos que engadiu unha biografía. Das súas obras relixiosas e teolóxicas destacan Excelencias de la castidad (1601), Historia de Santa Catalina (1608), Vida de San José (1613) e Historia de la vida y excelencias de la Santa Virgen María (1652).

GALICIA

Enxeñeiro naval e capitán de navío. Ocupou diversos cargos dentro da carreira militar. Foi presidente da Federación Galega de Vela (1988-2002), promovendo o barco Galicia 93 Pescanova, da Asociación Galega de Actividades Náuticas. Recibiu a Cruz do Mérito Naval e a Cruz de San Hermenegildo.