"llo" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Polonia (1386-1434), fillo do gran príncipe Olgerd I de Lituania. Primeiro monarca da dinastía Jagellón, accedeu ao trono ao casar con Eduvixe, filla do Rei Luís I. Loitou contra a orde teutónica (1410, 1413-1414 e 1422).

1. Peza de barro cocido ou secado ao sol, de forma rectangular, empregada na construción. O seu uso é moi antigo. O ladrillo secado ao sol, ou adobe, é de pouca consistencia. Coñecido en época neolítica, foi o principal material utilizado nas construcións mesopotámicas e persas e usouse tanto nos pavimentos coma nas bóvedas. Os romanos utilizárono ata a fin da época republicana. O ladrillo vidriado apareceu no I milenio a C. O ladrillo cocido ao lume chegou a Roma a mediados do s I a C e difundiuse por todo o Imperio. En moitas ocasións revestíase de mármores e mosaicos. Coñecido polos musulmáns desde finais da época omeia, na Idade Media europea empregouse nos lugares onde escaseaba a pedra. Na arquitectura bizantina, e desde o Renacemento, tivo fins decorativos. A súa elaboración é de baixo custo. Trala preparación da masa, acométese o modelado, xeralmente realizado con prensa, o secado, en cámaras ou túneles, e a cocción no forno. É moi resistente á humidade e á calor e a súa cor varía...

2. Ladrillo prensado que ten as caras maiores fundidas para recibir a masa e evitar que as xuntas queden moi abertas. Emprégase nos paramentos de ladrillo visto.

3. Ladrillo elaborado con arxila rica en cal e óxido férrico, cocido ata a vitrificación, e que, pola súa dureza, se emprega nas constucións hidraúlicas.

4. baldosa.

5. Ladrillo elaborado con barro cocido a temperaturas baixas (900-1.100°C).

6. Ladrillo secado ao sol.

7. Ladrillo elaborado por comprensión dunha masa a base de area, cemento e cal hidraúlico, que non se somete a cocción.

8. Ladrillo elaborado con cemento e escouras de coque para conseguir unha maior lixeireza.

9. Ladrillo elaborado con morteiro de cal, arxila e cortiza, ou só con cortiza e un aglomerante.

10. Ladrillo elaborado con vidro empregado na construción de paramentos translúcidos, claraboias e outros elementos que permiten o paso da luz.

11. ...

PERSOEIRO

Historiador. A súa obra máis importante é a Historia General de España (1850-1859), en trinta volumes.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de León, Castela e León, situado no Páramo leonés (1.444 h [2001]).

PERSOEIRO

Pedagogo italiano. Fundou o Giornale Agrario Toscano en San Cerbone e a revista Guida dell´Educatore (1836). Foi elixido deputado en 1848 e senador en 1860. Escribiu sobre ética e educación.

ILLOTES

Grupos de células ovais ou esféricas, illadas, que se atopan dispersas polo páncreas dos vertebrados. A función máis importante é a produción de insulina e de enzimas dixestivos. Foron descritas histoloxicamente polo médico patólogo alemán P. Langerhans (1847-1848).

REXIÓNS

Rexión administrativa de Francia, que engloba os departamentos de Aude, Hérault, Gard, Losera e Pireneos Orientais (27.376 km2; 2.295.648 h [1999]). A capital é Montpellier.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Estudiou en Nápoles. Da súa produción destacan I Pagliacci (1892), que o converteu nun dos destacados da escola verista da ópera, Chatterton (1896), La bohème (1897), eclipsada pola homónima de Pucini, Zazà (1900), Tormenta (1914), de ambiente sardo, e Edipo re (1920, póstuma). Foi tamén autor dos libretos que empregaba.

GALICIA

Filósofo e profesor. Doutor en Filosofía e catedrático da Universidade de Vigo, está vinculado á Comisión Schelling de Múnic, da Academia de Ciencias de Baviera. Centrouse no estudo do idealismo alemán, no pensamento de Heidegger e na hermenéutica. Realizou numerosas edicións en castelán de filósofos alemáns como Schelling, Hölderlin e Heidegger. Escribiu Ensaios sobre Heidegger (1995) e Las Épocas de Schelling (1998).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Toledo, Castela-A Mancha, situado no val de Riánsares (2.922 h [2001]).

PERSOEIRO

Xeólogo. Doutor en Ciencias Xeolóxicas e catedrático de Didáctica das Ciencias Experimentais, publicou El principio de localización y sus consecuencias de actividades sobre la percepción y la representación del espazo en el estudo del medio físico natural (1999) e, en colaboración, Prácticas de geología (1978), El estudo de los minerales (1984) e Didáctica de las ciencias naturales: 1, aspectos generales de didáctica y metodología de las ciencias naturales (1985). É membro da Sociedad Geológica de España, da Real Sociedad Española de Historia Natural, da Sociedade Galega de Historia Natural, da National   Association of Geology Teachers (NAGT), da Earth Sciencies Teacher Association (ESTA) e da European Science Research Association (ESERA). Recibiu a Cruz de Alfonso X el Sabio.