"To" (Contén)

1. Proceso de división das células somáticas dos eucariotas que consiste, fundamentalmente, nunha división lonxitudinal dos cromosomas e nunha división do citoplasma que ten como resultado dúas células fillas idénticas á nai e entre si. Distínguense catro fases: a profase, a metafase, a anafase e a telofase. Na profase desaparece a membrana nuclear, o material xenético enrólase formando os cromosomas e faise visible o fuso acromático. Cara á fin da profase desaparece o núcleo. Durante a metafase os cromosomas esténdense á parte ecuatorial da célula. Na anafase divídense os centrómeros, e as cromátidas desaparecen e son arrastradas cara aos polos opostos da célula polas fibras do fuso. Na telofase unha membrana nuclear envolve cada un dos agrupamentos de cromosomas, reconstitúese o núcleo orixinal e divídese fisicamente a célula pola metade dando lugar a dúas células fillas, que entran nunha fase de metabolismo activo (interfase), dentro da que se dá a duplicación...

2. meiose.

PERSOEIRO

Militar e político. Exiliado en Chile, Bolivia e Perú, en 1852 regresou a Bos Aires, onde se uniu a Justo José de Urquiza contra a ditadura do gobernador Juan Manuel de Rosas (1829-1832 e 1835-1852). Nomeado ministro de Guerra da provincia de Bos Aires (1853), rexeitou o plano federal de Urquiza, que pretendía unir a provincia á República Arxentina e, enfrontados abertamente, conseguiu derrotalo na Batalla de Pavón (1861). Nomeado presidente da República (1862-1868), baixo o seu mandato entrou na Triple Alianza contra Paraguay (1865). Fundador do xornal bonaerense La Nación (1870), en 1874 protagonizou un alzamento contra Nicolás Avellaneda, pero foi derrotado. Publicou La Historia de Belgrano y de la independencia argentina (1876-1877) e Historia de San Martín y de la emancipación sudamericana (1889-1890).

PERSOEIRO

Rei do Ponto. Participou nas loitas dinásticas dos seléucidas e favoreceu a Antíoco III para expulsar a Seleuco II de Asia Menor. Crese que o seu reinado rematou cara a 220 a C e que foi sucedido polo seu fillo Farnaces I do Ponto.

1. Relativo ou pertencente aos mixomicetos.

2. Organismo do grupo dos mixomicetos.

3. Grupo de organismos protistas, a miúdo incluídos sistematicamente dentro dos fungos con categoría de clase. Viven en lugares sombríos e húmidos dos bosques, sobre madeira ou outros materiais orgánicos en descomposición. Carecen de parede celular e na fase vexetativa preséntanse como masas protoplasmáticas plurinucleadas, denominadas plasmodios, que reptan sobre o substrato e se alimentan de microorganismos e de partículas orgánicas diversas. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Relativo ou pertencente aos mixomicotos.

2. Organismo do filo dos mixomicotos.

3. Filo de organismos protistas heterótrofos, sen parede celular, a maioría saprófitos, que no seu ciclo vital pasan por unha fase ameboide durante a que se alimentan por fagocitose ou ben por absorción. Reprodúcense mediante esporas que se orixinan en esporanxios aéreos. Comprende a clase dos protosteliomicetos e a dos mixomicetos. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Que está composto de partes ou elementos diferentes ou non semellantes.

2. Que comprende a individuos de sexos diferentes.

3. Lingua que é produto da combinación léxica, gramatical e fonética de dúas ou máis linguas, cunha finalidade básica de comunicación no ámbito do comercio. Son linguas mixtas o crioulo, as linguas francas e o pidgin-english.

4. Número racional que pode ser expresado como suma dun enteiro e dunha fracción propia.

5. Sílaba que comeza e acaba con consoantes, segundo a gramática tradicional.

1. Relativo ou pertencente aos mizostómidos.

2. Anélido da orde dos mizostómidos.

3. Orde de anélidos, da clase dos poliquetos, que alcanzan ata 3 mm de lonxitude e presentan corpo discoidal, redondeado ou elíptico, coa cara dorsal lisa, e a boca situada ventralmente e rodeada de ventosas que lles serven para suxeitarse aos crustáceos hospedeiros que parasita. Son parasitos de crustáceos e crinoideos.

GALICIA

Relixioso e escritor. Foi profesor e colaborador dos xornais El Heraldo de Vivero e La Voz de Ortigueira. Das súas obras cómpre salientar Sinopsis morfológica latina (1954), Desahogos del alma (1971), En verso y en prosa: segunda parte de Desahogos del alma (1982) e La mujer en la Biblia: estudo exegético femenino, propio y exclusivo para mujeres (1984). Foi académico correspondente da Real Academia Galega (1945).

1. Indicación de tempo musical que, nunha partitura, prescribe que unha obra ou fragmento musical debe ser interpretado a unha velocidade media, nin moi rápida nin moi lenta.

2. Fragmento ou movemento musical que dura segundo esta indicación.

CIDADES

Cidade do estado de California, EE UU, situada á beira do río Tuolumne, en San Joaquin Valley, ao L de San Francisco (164.730 h [1990])