"Ons" (Contén)

1. Que non ten cortado o pelo ou a barba.

2. Aplícase ao exemplar que ten os pregos sen cortar.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico inglés. Destaca a súa actuación nos filmes The French Liutenant Woman (1980), Un amour de Swann (1983), The Mission (1986), Kafka (1991), Damage (1992), Die Hard With a Vengeance (1995), Chinese Box (1997), Lolita (1997), The Time Machine (2002) e Callas Forever (2002). Foi galardoado cun Oscar pola súa interpretación en Reversal of Fortune (1990).

1. Calidade de irresponsable.

2. Feito ou dito irresponsable.

3. Impunidade da que gozan os xefes de Estado pola que non son responsables dos seus actos políticos.

1. Que ou quen non ten responsabilidade legal ou moral.

2. 1. Que ou quen ten falta de responsabilidade.

   2. Propio da persoa irresponsable.

PERSOEIRO

(t2 - a’2)  

DINASTIAS

Dinastía lituano-polaca que reinou en Lituania e Polonia (1386-1572), Hungría (1440-1444 e 1490-1526) e Bohemia (1471-1526). Foi inaugurada polo gran príncipe lituano Jogaila que, ao facerse cristián, tomou o nome de Ladislau II e accedeu, polo seu matrimonio coa Raíña Eduvixe, ao trono de Polonia. Os seus dominios estendéronse practicamente do Mar Báltico ao Mar Negro, e durante o reinado do seu fillo Ladislau III, elixido rei de Hungría, chegaron ata o Mar Adriático. A dinastía extinguiuse coa morte de Sexismundo II Augusto en 1572.

PERSOEIRO

Economista e lóxico inglés. Estableceu a teoría da utilidade marxinal do valor, que establece que a utilidade é o principal determinante do valor dos bens. Escribiu Theory of Political Economy (1871) e Principles of science (1874).

GALICIA

Presidenta da Fundación Penzol. Realizou a carreira de Maxisterio e en 1948 casou con Fermín Penzol. Compartiu a paixón pola cultura co seu home e, tralo seu pasamento (1981), foi nomeada presidenta da Fundación Penzol. Baixo a súa presidencia a fundación cambiou de sede e impulsou a informatización do proceso técnico dos fondos. En 2002 recibiu a Medalla Castelao.

PERSOEIRO

Actor e director de escena. Foi autor dun texto titulado Oratorio, que foi escenificado polo Teatro Lebrijano, con dirección de Juan Bernabé e polo Teatro de Cámara Ditea de Compostela, con dirección de Agustín Magán. A súa obra está moi asentada na tradición cultural popular de Andalucía, e destacan títulos como La murga, El inmortal, Conversaiones con un niño, Oración de la tierra ou Amores y quebrantos de Mariquita la revolera. Como autor de comedias musicais destacan os títulos La copla e El baúl de la Piquer.

PERSOEIRO

Autor dramático. Coñecido como Ben Jonson, escribiu numerosas comedias e dúas traxedias, Sejanus (1603) e Catilina (1611), en que sobre unha estrutura simple destaca o estudo de caracteres e a intención satírica. Entre as súas comedias destacan Every Man out of his Humour (1598), The Poetaster (1602), Volpone or the Fox (1605) e The Alchimist (1610).

PERSOEIRO

Profesor. Foi inspector de ensino primario en Ourense e profesor na Escola Normal de Mestres de Pontevedra desde 1890, centro no que tamén ocupou o cargo de secretario (1911-1929). É autor de Elementos de agricultura. Nociones teórico-prácticas (1894) e dunha guía lexislativa de instrución primaria.

PERSOEIRO

Político grego. Foi primeiro ministro entre 1955-1963 e, tras un período de exilio en París, regresou a Grecia en 1974 ocupando novamente o cargo de primeiro ministro (1974-1980) e o de presidente da República (1980-1985; 1990-1995). Preocupouse pola restauración do sistema democrático e pola integración de Grecia no panorama europeo.

PERSOEIRO

Escritora. Tivo unha actuación destacada na defensa e modernización do ensino das mulleres. Escribiu Volves (1906) e Clixés (1906), e as pezas teatrais Els ídols (1911) e Caritat (1918).

PERSOEIRO

Poeta grego. Escribiu unha obra poética de extensión limitada e única na súa totalidade, na que revelaba o seu sentimento tráxico ante a vida, coa excepción da evocación dos amores prohibidos e da vontade que ofrecen. Inspirados nunha lectura e nunha reflexión constante da historia, os seus poemas nunca foron recollidos en libro. En 1935, en edición póstuma, publicáronse uns 154, dentro do corpus que o autor destinou á súa publicación. Posteriormente, editáronse en 1963 algúns artigos en prosa e, en 1968, uns 75 poemas novos que o autor desaconsellara difundir.