"Vic" (Contén)

1. Cargo ou oficio de vicecónsul.

2. Oficina do vicecónsul.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de santo Estevo que dá nome ao concello do Vicedo, onde se atopa a capital municipal.

GALICIA

Concello da comarca da Mariña Occidental situado no N da Comunidade Autónoma de Galicia e da provincia de Lugo (43° 44’ N - 7° 40’ O). Limita ao N co Mar Cantábrico, ao L co concello de Viveiro (comarca da Mariña Occidental), ao S co de Ourol (A Mariña Occidental) e ao O con Mañón (Ortegal). Abrangue unha superficie de 76 km 2 cunha poboación de 2.086 h (2007) distribuída nas parroquias de Cabanas, Mosende, Río Barba, San Miguel de Negradas, San Román de Vale, Suegos e O Vicedo. A capital é O Vicedo, na parroquia homónima. Dista 167 km de Santiago de Compostela e 105 km de Lugo. Está adscrito á diocese de Mondoñedo-Ferrol e ao partido xudicial de Viveiro.
Xeografía física
Os seus trazos físicos veñen marcados pola combinación de dúas formas de relevo. Unha esténdese por toda a parte interior, e está composta por aliñacións montañosas de cumes suaves e pouca altitude (400-500 m) e a outra abarca o litoral, formado por unha pequena plataforma costeira...

1. Que dura vinte anos.

2. Que ten lugar cada vinte anos.

PERSOEIRO

Historiador. Catedrático de historia moderna nas universidades de Zaragoza (1947) e Barcelona (1948), foi un dos fundadores da editorial Vicens Vives   que propoñía mellorar os libros de texto. En 1950 entrou en contacto coas novas correntes da historiografía europea e recibiu unha forte influencia da escola dos Annales, que el defendeu con afirmacións programáticas onde proclamaba a importancia dos feitos económicos e, moi especialmente, a fe na eficacia do método estatístico. Das súas obras destacan Aproximación a la historia de España (1952), El segle XV. Els Trastàmares (1956), e as colectivas Estudios de Historia Moderna (1951-1959), Índice Histórico Español (iniciado en 1953) e Historia social y económica de España y América (1957-1959), ademais de Manual de historia económica de España (1959), coa colaboración de Jordi Nadal.

PERSOEIRO

Escultor. A súa escultura foi decorativa, plácida, repousada, arquitectónica, en moitos casos con singular misticismo. A súa tendencia foi clásica sen deixar de ser moderna, chegando ata a estilización da forma.   Destaca a viacrucis de Santa Tegra, na Guarda, que lle foi encargada pola Sociedade Pro-monte de Santa Tecla (1924-1940) e que o nomeou socio de mérito a título póstumo.

PERSOEIRO

Sacerdote e profesor.   Doutorouse en Teoloxía en Santiago   e foi redactor e colaborador do semanario   La Voz del Tecla. Das súas obras destaca La lengua latina y la necesidad de su estudo (1915).

PERSOEIRO

Teólogo. Presbítero no mosteiro de Lerins e adversario de santo Agostiño, foi famoso pola súa doutrina sobre a tradición, expresada na obra Commonitorium (434). A súa festividade celébrase o 24 de maio.

PERSOEIRO

Eclesiástico. Cara a 1615 decidiu abandonar todos os cargos para dedicarse a servir a Deus a través dos pobres. Coa axuda da condesa de Gondi formou un equipo de sacerdotes para o apostolado rural, a Congregación da Misión (1625), e os seus membros foron chamados paulinos ou lazaristas, xa que en 1632 estableceron o priorado de san Lázaro. Coa cooperación   e baixo a autoridade de santa Luísa de Marillac de París, fundou as confrarías de damas da caridade e a comunidade dos Fillos da Caridade (1633). Consérvanse cartas e unhas Instrucións. Foi canonizado en 1737 e declarado patrón de todas as institucións da caridade (1885). Iconograficamente representouse semicalvo e con barba case branca, vestido con sotana e manteo, co colo branco dobrado. A súa festividade celébrase o 27 de setembro.

PERSOEIRO

Eclesiástico, predicador e escritor. Relixioso dominicano, en 1389 foi nomeado predicador xeral da orde. Defendeu a sé papal aviñonense fronte a Roma, chegando a ser confesor do antipapa Benedito XIII. Foi conselleiro do Rei Xoán I de Aragón e, en 1412, designárono compromisario polo Reino de València para dilucidar a sucesión de Martiño o Humano á Coroa de Aragón na vila de Caspe. A súa influencia foi notable para que se escollese a Fernando de Antequera, da dinastía Trastámara. Desde o ano 1400 dedicouse á predicación por diferentes territorios europeos. Das obras que deixou escritas destaca De moderno Ecclesiae schismate (1380), en defensa do antipapa Clemente VII. Coñeceuse tamén un tratado sobre o Cisma de Occidente (Roma, 1901), Contemplació moi devota qui comprèn tota la vida de Jesucrist, salvador nostre, ab les propietats de la misa (1518) e outro en latín, Tratactus de vita spirituali. Foi canonizado en 1455 polo Papa Calisto III. Iconograficamente representouse con túnica branca...

CIDADES

Cidade da provincia de Bos Aires, Arxentina, en Río de La Plata, forma parte da aglomeración de Bos Aires (274.082 h [2001]).

GALICIA

Cociñeira. Coñecida como Toñi Vicente. En 1992 creou o seu propio restaurante en Santiago de Compostela, especializado en peixes e mariscos. Foi galardoada coa Copa de Ouro da CPI (1983), obtivo o primeiro posto no campionato europeo de gastronomía CEE (1990) e recibiu a Medalla de Prata de Galicia (1997) e o Premio Nacional de Gastronomía (1997).

GALICIA

Enxeñeiro naval e político. Catedrático de Construción Naval na Escola Politécnica Superior de Ferrol, especializouse en propulsión naval nuclear. Foi conselleiro de Industria, Enerxía e Comercio (1982-1984) e deputado no Parlamento galego por AP (1981-1985; 1985-1989) e por Coalición Popular (1985-1989). Membro da Real Academia Galega de Ciencias, recibiu a Cruz do Mérito Naval e a Medalla de Bronce de Galicia (2003).

PERSOEIRO

Autor dramático portugués. Fundador do teatro portugués, inspirouse na tradición popular, nos mimos e nos ciclos teatrais da Paixón e Nadal (Autos de Reis), e creou tipos e personaxes con trazos da vida cotiá. Das súas 44 obras, 11 delas escribiunas en castelán, 15 en portugués e 18 en ambas as dúas linguas. No Auto da barca do inferno (1516), Auto da barca do purgatorio (1518) e Auto da barca da gloria (1519), inspiradas na Divina Commedia de Dante, sintetizou elementos medievais e renacentistas. Algunhas farsas, como Inês Pereira, O Velho da Horta e Auto da Índia presentan unha auténtica intriga. Os autos pastorais, como Auto pastoril português e Auto pastoril da Serra da Estrela, son máis propios da tradición popular. Na súa obra tamén escenifica episodios de novelas cabaleirescas, como en Comédia Rubena, Don Duardos e Amadís. Outras obras, como a Comédia do Viúvo e a...

PERSOEIRO

Relixioso. Foi diácono do bispo san Valerio en Zaragoza e os romanos prendéronnos cando predicaban. Torturárono ata que expirou na prisión e botaron o cadáver ao mar, cunha moa de muíño atada ao pescozo. Coa axuda dun corvo, os cristiáns localizárono e trasladárono ao Algarve e posteriormente a Lisboa. Iconograficamente representouse como un mozo imberbe vestido con dalmática sobre alba (diácono) e manípulo no antebrazo esquerdo. Leva a palma do martirio e o libro dos Evanxeos. Como atributos persoais porta a moa dun muíño e unha cruz en aspa, e, nalgunhas ocasións, un corvo aos seus pés. A súa festividade celébrase o 22 de xaneiro.