"INE" (Contén)

PERSOEIRO

Militar. Capitán de infantería, morreu fusilado en Carral pola súa participación no Levantamento de Solís.

1. Peza de vestir á maneira de blusa con colo cadrado por detrás e cordada por diante cunha lazada ou unha gravata, empregada polos mariñeiros.

2. Peza de vestir, moi semellante á dos mariñeiros, usada xeralmente polos nenos e as mulleres.

1. Profesión do mariñeiro.

2. Conxunto de mariñeiros dun barco ou dunha escuadra.

1. Relativo ou pertencente á xente do mar.

2. Que ten boas condicións de navegabilidade.

3. Persoa que se gaña a vida traballando nun barco de pesca.

4. Persoa que serve nas manobras dun barco.

5. Persoa que serve na mariña de guerra.

PERSOEIRO

Poeta, ensaísta e orador cubano. Foi presidente do Partido Socialista Popular e candidato á presidencia da República de Cuba. Escribiu Liberación (1926), Americanismo y cubanismo literario (1931) e Literatura hispano-americana (1937), ademais de diferentes estudios sobre José Martí. Recibiu a Medalla de Lenin (1970).

1. Relativo ou pertencente a Marín.

2. Natural ou habitante de Marín.

SEMANARIOS

Semanario de tendencia liberal publicado en Marín entre 1902 e 1909, tivo como subtítulo “Semanario de intereses generales”. Fundado e dirixido por Sabas C. Catá, en 1903 tivo unha segunda época.

PERSOEIRO

Humanista. Coñecido como Lucio Marineo Siculo, foi o historiador oficial de Fernando II de Aragón (1500). Escribiu De laudibus Hispaniae (1495) e De genealogia regum Aragonum (1509), obras que incluíu en De rebus Hispanae memorabilibus opus (1530), onde representa unha síntese da interpretación humanística e providencial do reinado dos Reis Católicos. Tamén publicou un Epistolarum familiarum libri XVII (1514).

GALICIA

Escritor. Fundou a Editorial Arc, con Raimon Galí (1963-1967) e publicou Les muntanyes ens parlen de Vós, Senyor (1963) e Heroisme com a estil de vida (1963).

PERSOEIRO

Humanista. Destacou como poeta en latín e grego, dotado dunha grande habilidade e produción, e recibiu o mecenado de Quevedo. Traduciu do grego ao latín, sobre todo en verso, algúns autores como Homero, Hesíodo, Píndaro, Sófocles ou Eurípides, e do grego ao castelán case toda a obra de Aristóteles e Arriano. Da súa obra destaca Opera omnia poetica et oratoria (1633), en 34 volumes.

PERSOEIRO

Lingüista e latinista. Autor dunha obra moi ampla, destacan os seus traballos Carácter convencional del ritmo (1971), Interpretación de los modos del verbo catalán (1972), Inscripciones romanas de Barcelona (1973), El préstamo fonológico (1976) e Diátesis múltiple de la serie -dor(a) (1980).

PERSOEIRO

Escritor. Redactou o seu primeiro manifesto en 1909, en que propugnaba a ruptura dos esquemas literarios tradicionais e da sintaxe. No Manifesto tecnico della letteratura futurista (1912) definiu a guerra como a ‘única hixiene do mundo’, e trala Primeira Guerra Mundial adheriuse ao fascismo. Das súas obras destacan, en poesía, Spagna veloce e toro futurista (1913), Poemi simultanei futuristi (1933), Canto eroico e macchine della guerra mussoliniana (1942) e L’esercito italiano, poesia armata (1942), e, en prosa, Novelle con le labbra tinte (1930) e Patriottismo insetticida (1939).

GALICIA

Enxeñeiro de telecomunicacións e militar. Licenciado pola Universidad Politécnica de Madrid, investigou modelos probabilísticos de sinais. Comandante enxeñeiro do Corpo de Enxeñeiros Politéc- nicos do Exército de Terra, participa en diversas axencias internacionais (ESA, NETMAN) para o desenvolvemento de proxectos estratéxicos da Unión Europea (Galileo). Secretario cofundador da Irmandade Galega de Madrid, presidida por Celso E. Ferreiro, publicou un artigo no libro homenaxe a D. Gamallo Fierros (2001) e diversos estudios sobre o Pasatiempo de Betanzos, como “Mito y Utopía; sabiduría pedagógica del Pasatiempo”, no Anuario Brigantino. Ademais realizou unha Maqueta dos Primeiros Zócalos do Pasatiempo, exposta no Museo das Mariñas (1999).

GALICIA

Enxeñeiro de telecomunicacións. Doutor enxeñeiro pola Universidad Politécnica de Madrid e profesor titular do departamento de Tecnoloxía Electrónica na E.I.S.I. Industria e Telecomunicación da Universidade de Vigo, foi director da División de Comunicacións Dixitais do departamento de Tecnoloxía Electrónica e membro fundador do Instituto de Enxeñería Electrónica “Pedro Barrié de la Maza”. Das súas obras destacan Instrumentación electrónica (1989), en colaboración con Enrique Mandado e Alfonso Lago, e Comunicaciones en la empresa: normas, redes y servicios (1995). Ademais, dirixiu os estudios Contribución al estudo de los sistemas de comunicaciones industriales mediante técnicas de descripción formal (2000), de Francisco Poza, e Metodologías de especificación formal aplicadas a modelos normalizados de protocolos de comunicación industriales (2001), de J. B. Nogueira.

1. Técnica e fabricación de obxectos de pel e coiro.

2. Obxectos fabricados en pel ou coiro.

3. Taller ou tenda onde se fabrican ou venden obxectos de pel ou coiro.