"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Político italiano, conde de Cortellazzo. En 1930 casou con Edda, filla de Mussolini, quen o nomeou subsecretario de Estado, ministro de Prensa e Propaganda (1935) e de Asuntos Exteriores (1936). Propugnou a política imperialista da Italia fascista. Mussolini retirouno do ministerio e nomeouno embaixador no Vaticano. Na reunión do Gran Consello Nacional fascista (25 de xullo de 1943) encabezou o grupo de xefes fascistas que votou a favor do derrocamento de Mussolini. En Verona, foi detido e xulgado por un tribunal especial; condenado a morte, fusilárono o 11 de xaneiro de 1944. Nos seus Diarios relata o funcionamento interno da Italia fascista.

1. Relativo ou pertencente ás cianobacterias.

2. Bacteria do filo das cianobacterias.

3. Filo de bacterias fotosintéticas, anteriormente chamadas algas azuis ou cianofíceas, que levan a cabo unha fotosíntese osixénica (teñen dous fotosistemas) e posúen un sistema de pigmentos similares nalgúns aspectos ao das eucariotas. Trátase dun grupo estruturalmente diverso, con formas unicelulares, coloniais ou tamén filamentosas. Polo xeral teñen a capacidade de fixar o nitróxeno atmosférico, capacidade relacionada coa presenza de células especializadas ou heterocistos; isto confírelle unha grande importancia no desenvolvemento dalgúns ecosistemas. Comprende uns 150 xéneros entre os que destacan Nostoc, Microcystis, Anabaena e Azolla.

1. Relativo ou pertencente á cianose.

2. Persoa que sofre cianose.

1. Aplícase á substancia que ten a capacidade de producir unha cianose.

2. Gas altamente tóxico, pseudo-halóxeno, que se obtén por oxidación dos ións cianuro, por exemplo, con cobre(II):4NaCN+2CuSO 4 → (CN) 2 + 2Na 2 SO 4 +2CuCN. Emprégase en síntese orgánica como fumigante e como combustible de foguetes.

1. Proceso de cementación dos aceiros cun baño de sales fundidos a unha temperatura aproximada de 800°C. O baño normalmente está formado por cianuro (70%), carbonato (25%) e, como estabilizador, cloruro sódico. Durante o proceso difúndese carbono e, en menor proporción, nitróxeno pola superficie do metal. A cianuración emprégase principalmente para cementar pezas pequenas e ten a vantaxe de ser un método rápido que permite temperar o aceiro sen volver quentalo, ademais de deixar as pezas lisas e limpas.

2. Procedemento de obtención do ouro e da prata que consiste en tratar o mineral cunha solución de cianuro alcalino en presencia de aire. O ouro ou a prata disólvense por formación dos cianocomplexos, moi estables: 4Au + 8NaCN+O 2 +2H 2 O→4Na[(CN) 2 Au]+4NaOH. A precipitación do metal prodúcese por cementación con cinc.

1. Relativo ou pertencente ao ácido cianúrico.

2. Trímero do ácido ciánico.

PERSOEIRO

Mártir cristián. Segundo conta a lenda, ao nacer foi consagrado ao demo polos seus pais. Co tempo adquiriu poderes satánicos e converteuse en meigo. Cibrán o Mago coñeceu en Antioquía unha doncela cristiá, Xustina, da que se namorou. Ao non ser correspondido, recorreu ás súas malas artes para seducila pero Xustina logrou librarse da influencia demoníaca grazas ao sinal da cruz. Tamén Cibrán foi quen de coñecer a graza divina logo de se persignar; daquela, acudiu ao bispo de Antioquía para recibir o bautismo, foi ordenado diácono e consagrado bispo, e fundou un mosteiro no que nomeou abadesa a Xustina. Pero, ao pouco, ambos os dous foron encarcerados e martirizados por orde de Diocleciano; ao saíren das torturas sen mal ningún, foron enviados a Nicomedia e decapitados sete días despois. A reforma litúrxica posterior ao Concilio Vaticano II eliminouno do calendario romano.

PERSOEIRO

Escritor latino, mártir e un dos Pais da Igrexa. Tras vivir unha mocidade entregada aos vicios converteuse ao cristianismo no 246; tres anos despois foi elixido bispo de Cartago e reorganizou a Igrexa de África, malia a violenta persecución de Decio que o obrigara a saír da cidade. No 255 mantivo unha controversia co Papa Estevo, quen autorizaba os bautismos conferidos por herexes fronte á súa opinión, non tan indulxente, e á dos bispos africanos. O procónsul Paterno desterrouno ao tunesino cabo Bon, pero, tras volver ser arrestado, regresou a Cartago; meses despois foi decapitado ao se negar a sacrificar os ídolos. A súa obra divídese en cartas e tratados (sermones, libelli, tractatus), entre os que destaca De habitu virginum, Catholicae ecclesiaeunitate ou De lapsis. A súa festa celébrase o 16 ou o 26 de setembro.