"AP" (Contén)

Dispositivo empregado para identificar os dous polos, positivo e negativo, dun xerador de corrente continua ou de dous bornes dun circuíto.

Recipiente de madeira con forma aplanada onde os segadores levan a auga e a pedra de afiar no tempo da seitura.

Sentado ou montado sobre algo ou alguén coas pernas abertas, unha para cada lado.

Pao de madeira rematado nun puño, que se emprega como bastón.

Liñaxe natural de San Cibrao das Viñas. As súas armas levan, en campo de azul, unha cachapica.

Dedo gordo da man.

cachapa.

Liñaxe natural de Pontecaldelas. Relacionado con esta caste está o apelido Cacharopo. As súas armas levan, en campo de goles, un cachapo.

Pao longo cun extremo máis avultado ca o outro.

couselo.

Cristino Álvarez Herrera.

Xénero de cangrexos decápodos braquiúros, de ata 12 cm de ancho, corpo globoso e cor críptica. A cuncha presenta expansións laterais onde encaixan as extremidades flexionadas ante unha ameaza. As pinzas teñen o mesmo tamaño e son moi anchas, coa palma dilatada en sentido vertical a xeito de escudos que protexen toda a parte anterior do corpo, especialmente os palpos e o resto das pezas da cabeza. Unha das pinzas presenta un esporón que lle serve ao animal para abrir os moluscos dos que se alimenta. O xénero engloba un centenar de especies distribuídas principalmente en augas quentes e mornas, en arrecifes de coral e costas rochosas. Na costa atlántica galega está presente a especie C. granulata de 75 mm de ancho por 60 mm de longo, de cor rosa amarelada con manchas rosáceas. Vive en fondos mariños de cascallo e area, comprendidos entre os 13 e os 400 m de profundidade, onde pode resultar común.

Obxecto decorativo de certo peso que se coloca sobre un conxunto de papeis para que non se perdan ou movan.

Superintendencia de finanzas da Igrexa Romana presidida por un cardeal camarlengo. Apareceu no s XI como financeira da curia e dos bens temporais da Igrexa, e nos ss XIII-XIV absorbeu algunhas funcións en materia penal e civil. Actualmente lle corresponde a defensa do patrimonio temporal da Igrexa, e o camarlengo goza de facultades extraordinarias en caso de desocupación da sé pontificia.

Situada en Oviedo, está integrada no conxunto catedralicio. Construída no s X, é unha das arquitecturas emblemáticas do Camiño de Santiago do norte. Pertenceu á primitiva catedral ovetense. De planta rectangular, está estruturada en dúas alturas: a inferior está formada pola cripta ou capela de santa Locaia e acolle as reliquias de santo Euloxio, santa Locaia e as traídas da Arca Santa procedentes de Toledo; a planta superior é a cámara propiamente dita. No s XII reformouse e substituíuse a cuberta de madeira por unha bóveda de canón. Destacan as columnas da cámara con xambas decoradas coas figuras dos apóstolos, entre os que se atopa Santiago Peregrino, e os capiteis con escenas do Novo Testamento.