"Rin" (Contén)

1. Acto de asistir como madriña.

2. Papel ou título de madriña.

1. Apelido de orixe galega que tivo o seu primeiro asentamento en Madriñán (Lalín), de onde pasou a América.

2. Liñaxe que trae por armas, en campo de ouro, un compás de sable.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Lalín baixo a advocación de santo Adrao.

PERSOEIRO

Xornalista. Propietario do diario La Nueva Época, editado en Ourense, escribiu Guía de Orense (1903-1912) e Sucinta historia de Orense (1912).

GALICIA

Poeta. Estreou en Ourense (1944) un poema en dous actos, con música do mestre Vide, que era unha escenificación dunha pasaxe da vida de santa Mariña de Augas Santas. Tamén escribiu Arelas iras (1930).

GALICIA

Xornalista. Traballou no diario brasileiro A Actualidade e en La España, para logo fundar El Diario Español de Montevideo (1906), que dirixiu posteriormente un fillo seu.

PERSOEIRO

Atleta. Debutou como internacional en 1965 e foi campión nacional absoluto de 100 metros lisos (1967,1968 e 1969), de 200 metros lisos (1968 e 1969) e de 400 metros lisos (1966). Participou nos Xogos Olímpicos de México (1968).

GALICIA

Xurista e escritor. Foi un dos fundadores do Seminario de Estudos Galegos (1923), onde traballou na área de filoloxía. Colaborador de diversas publicacións periódicas, como El Pueblo Gallego, Nós e A Nosa Terra, xunto con Filgueira Valverde, Lois Tobío e Cordal Carús, contribuíu á elaboración do Vocabulario popular galego-castelán, que se entregaba con El Pueblo Gallego. Ademais de diversos artigos de ensaio, publicou, dentro da colección Lar, os relatos O kalivera 30 H.P. (1926) e O filósofo de Tamarica (1926).

GALICIA

Profesor e escritor. Foi cofundador de Nova Galiza e Encrucillada. Escribiu La Iglesia en la Galicia contemporánea: 1931-1936 (1978), en colaboración con Francisco Carballo, Quiénes somos los gallegos (1979), A emigración: modernización e cambio social na Galicia contemporánea 1900-1936, e foi coautor de O monte comunal na Galicia contemporánea: unha historia de resistencia.

PERSOEIRO

Escultor. Formouse en Santiago, na Sociedade Económica de Amigos del País. De estilo ecléctico, destaca o retablo neogótico (1906) da Capela das Reliquias na catedral de Santiago de Compostela, o de Santa María de Pontevedra e o de Santiago de Vigo.

1. Que ou quen é maligno ou perverso.

2. Que ou quen engana ou estafa.

PERSOEIRO

Pintor ucraíno. Influído polo fauvismo e pola arte popular do seu país (1911), cultivou o cubismo. Creou unha obra de tema popular, baseada na simplificación dos volumes, que o conduciu ao suprematismo, do que foi o creador con obras como Cadrado negro (1915). En 1915 redactou o manifesto Do cubismo ao suprematismo, en oposición ao lucismo, e publicou Die gegenstandslose Welt (O mundo da non representación, 1926).

1. 1. Que ou quen é amigo de mandar.

   2. Persoa influente nos ambientes intelectuais ou políticos.

2. 1. Relativo ou pertencente aos mandaríns ou ao dialecto mandarín.

   2. Alto funcionario civil e militar da China imperial,e doutros países asiáticos, que tiña ao seu cargo o goberno dunha cidade ou da administración e que podía pertencer a diversas categorías.

   3. Lingua chinesa do grupo han que fala un 75% da poboación de China. A lingua común ou putonghua do chinés baseouse na pronuncia do mandarín, localizada en Pequín.

1. Dignidade ou condición de mandarín.

2. Territorio sobre o que tiña xurisdición un mandarín.

3. Clase ou estamento dos mandaríns.

LOCALIDADES

Localidade do municipio de Santa Colomba, na comarca de La Maragatería, que está integrada na provincia de León, Castela e León, e situada á beira do Camiño Francés de peregrinación a Santiago. Está localizada no monte Irago, nos límites coa comarca do Bierzo, e foi o primeiro lugar da comarca que contou con hospital de peregrinos no s XVI.