"Est" (Contén)

Altura dunha persoa desde os pés ata a cabeza.

Relativo ou pertencente aos estatutos ou que está estipulado por eles.

Lei orgánica que lle outorgou o réxime de autonomía á comunidade catalana. No s XX redactáronse en Catalunya tres proxectos de estatuto de autonomía, dos que entraron en vigor dous, o de 1932 e o de 1979, que representaban a consecución dos ideais nacionalistas desenvolvidos desde principios de século. A primeira redacción correspondeu ao proxecto de Estatuto de Autonomía de 1919, aprobado polos deputados da Mancomunidade de Catalunya e os parlamentarios cataláns reunidos en asemblea constituínte o 25 de xaneiro de 1918. O estatuto prevía un goberno autónomo integrado por un Parlamento, un poder executivo e un gobernador xeral. Malia que non chegou ao Congreso a causa da oposición do goberno español, constituíu un valioso precedente do Estatuto de Nuria (1931), que entrou en vigor como Estatuto de Catalunya de 1932, tras ser aprobado polo Parlamento español o 15 de setembro. O texto propugnaba unha estrutura federal para España, a creación dun goberno común para os Països Catalans e o recoñecemento...

Lei orgánica que lle outorgou a autonomía a Euskadi. Coa chegada da Segunda República elaborouse o primeiro proxecto de estatuto de autonomía, coñecido como Estatuto de Estella, localidade onde foi aprobado o 14 de xuño de 1931, por unha representación dos concellos de Araba, Guipuzkoa, Nafarroa e Bizkaia, e aprobado en referendo en 1933. O estatuto que definitivamente se aprobou en outubro de 1936 era moito máis breve e tiña un nivel de competencias autonómicas bastante inferior. O texto aprobado creaba a rexión autónoma de Euskadi con xurisdición sobre as provincias de Araba, Guipuzkoa e Bizkaia, sen mencionar sequera a posible incorporación de Nafarroa. As atribucións e a distribución das competencias entre os órganos autonómicos e o poder central eran semellantes ás do estatuto catalán. José Antonio Aguirre, líder do Partido Nacionalista Vasco, foi proclamado presidente do goberno vasco o 7 de outubro. A ofensiva do xeneral Mola acabou coa autonomía en Euskadi ao tomar Bilbao en xuño...

Norma fundamental do dereito do traballo en España que recolle os dereitos e deberes dos suxeitos das relacións laborais. É a norma que regulamenta as relacións, de ámbito laboral, que xorden no desenvolvemento do traballo na empresa. Aprobouse o 10 de marzo de 1980 e substituíu a Lei de Relacións Laborais (1976), que, a súa vez, reemprazara a Lei de Contratos de Traballo (1944). Supón o cumprimento do mandato constitucional. O texto vixente da lei atópase no Real Decreto Lexislativo de 24 de marzo de 1995 que sufriu diversas modificacións. Estrutúrase en tres títulos, que tratan de delimitar os contidos fundamentais do dereito laboral, aínda que certos temas, como o dereito de folga e o seu exercicio, a liberdade sindical e o procedemento laboral non se regulan no estatuto ou este non o fai por completo. O primeiro título regulamenta a relación individual de traballo e contén as disposicións xerais das relacións laborais, o contido do contrato de traballo, a modificación, suspensión e...

Carta outorgada pola raíña rexente María Cristina no nome da súa filla Isabel II, en abril de 1834 e que estivo vixente ata agosto de 1836. O texto, que contaba con 50 artigos, era obra de Francisco Martínez de la Rosa e estaba inspirado na carta de Luís XIII de Francia. Establecía unhas cortes bicamerais: o estamento dos próceres, que podían ser hereditarios (grandes de España) ou vitalicios (nomeados polo rei); e o estamento dos procuradores, escollidos por sufraxio censual e que só tiñan dereito de deliberación e petición e a atribución de aprobar as leis e os impostos. O motín de La Granja (agosto de 1836) obrigou a raíña rexente a restablecer a Constitución de Cádiz de 1812.

Estatuto Real de Baiona.

Acordo asinado no mosteiro de Antealtares o 7 de xuño de 1458 polos membros da nobreza e algúns concellos pertencentes ao arcebispado de Santiago para defender os seus intereses e limitar o poder do arcebispo sobre a terra de Santiago. Entre os asinantes estaban os concellos de Santiago, Noia e Muros, e nobres como Bernaldo Eanes de Moscoso, Pero Bermudes de Montaos, Sueiro Gomes de Soutomaior, Lopo Péres de Moscoso e Xoana de Castro.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega nos procesos de formación de palabras co significado de ‘cruz’.

Que porta unha cruz.

Silicato complexo, de fórmula (Fe,Mg)2(Al,Fe)9O6(SiO4)4(O,OH)2. Pertence á subclase dos nesosilicatos e cristaliza no sistema rómbico en cristais de hábito prismático. Ten dúas maclas moi características; nunha os cristais tállanse en ángulo recto (cruz de Bretaña) e na outra forman un ángulo duns 60° (cruz de san Andrés). É un mineral de color marrón e brillo resinoso, que ten dureza 7 e densidade 3,7.

Relicario que contén fragmentos da cruz de Cristo.

ila situada no S de Tivoli. Ippolito d’Este, cardeal de Ferrara e gobernador de Tivoli, encargoulle a Pirro Ligorio a transformación dun antigo convento beneditino nun palacio renacentista (1549-1551). O interior decorárono artistas manieristas, entre os que destacan, Girolamo, Muziano e os Zucari. O xardín, de tipo escenográfico, elévase sobre terrazas simétricas e adórnase con xogos de auga, covas e estatuas. A UNESCO declarouna Patrimonio da Humanidade en 2001.