"Fer" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1458-1494) e duque de Calabria (1443-1494), fillo natural de Afonso V de Aragón. A súa investidura como rei de Nápoles foi rexeitada polo Papa Calixto III e polo duque de Lorena. Coroado en Bari (1459), derrotou o duque de Lorena na Batalla de Troia (1462). Na década de 1480 enfrontouse a varias sublevacións da nobreza napolitana que culminaron na Conxuración dos Baróns (1485-1486). Monarca renacentista, foi o fundador da primeira universidade napolitana (1465), o introdutor da imprenta (1474) e protector das artes e das letras.

PERSOEIRO

Infante de España, duque de Parma, Piacenza e Guastalla (1765-1801), fillo do duque Filipe I. Decretou a expulsión dos xesuítas dos seus estados, suprimiu a Inquisición, practicou unha política regalista e negouse a ser feudatario da Santa Sé. Opúxose á ideoloxía revolucionaria e ao imperialismo de Napoleón, que en 1801 lle arrebatou os estados.

PERSOEIRO

Rei de Portugal (1367-1383), fillo de Pedro I e Constanza de Castela. Trala morte do rei castelán Pedro I o Cruel (1369), emprendeu numerosas guerras, nas que asinou alianzas cos reis de Aragón, Granada e Inglaterra, co fin de reclamar para si o trono de Castela. Promulgou a Lei das Seismarias (1375) que procuraba o desenvolvemento da agricultura e da navegación. Trala súa morte sen herdeiro varón, sucedeuno o seu irmán Xoán, mestre de Avís.

PERSOEIRO

Rei de Romanía (1914-1927), fillo segundo do príncipe Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen. En 1889 foi designado herdeiro polo seu tío Carlos I. Malia a súa orixe xermánica, na Primeira Guerra Mundial loitou ao lado dos aliados (1916-1918) e coa vitoria obtivo Transilvania, Bessarabia, Bukovina e case todo o banato de Temesvâr. Trala guerra fixo unha política de reconstrución e emprendeu unha reforma agraria (1921).

PERSOEIRO

Rei de Galicia e de León (1157-1188), fillo de Afonso VII. Educado en Galicia na casa do conde Fernán Pérez de Traba recibiu, trala morte do seu pai, os reinos de Galicia e León. En 1158 asinou xunto o seu irmán, Sancho III de Castela, o Tratado de Sahagún no que se fixaron os límites dos reinos e se comprometeron a non intervir nos asuntos portugueses. Trala morte de Sancho III, interveu na política interna castelá, ocupou Terra de Campos (1159), Segovia e Toledo (1162) e proclamouse rex hispanorum. Enfrontouse con Afonso I Henriques de Portugal na fronteira leonesa, onde repobou Ciudad Rodrigo (1165) e Ledesma; en 1165 asinou o Pacto de Celanova, no que tamén se acordou o casamento do monarca coa infanta Urraca de Portugal. Volveuse enfrontar cos exércitos portugueses, que avanzaron cara a Galicia, onde tomaron Tui e dirixiuse ao interior polos ríos Lérez e Limia, e cara a Badajoz, onde fixo prisioneiro a Afonso I Henriques. Situou a fronteira cos musulmáns na liña de Alcántara...

PERSOEIRO

Emperador do Sacro Imperio Xermánico (1619-1637), rei de Bohemia (Fernando II; 1617-1619) e de Hungría (Fernando II; 1621-1625). Educado polos xesuítas de Ingolstadt, asumiu en 1596 o goberno dos ducados de Estiria, Carintia e Carniola, onde aplicou os preceptos da Contrarreforma e forzou os seus súbditos protestantes á conversión ou ao exilio. Designado emperador trala morte do seu curmán Matías (1619), as súas posturas intransixentes en materia relixiosa provocaron a sublevación dos checos, que ofreceron a coroa imperial ao elector Federico V do Palatinado. Aliado con Filipe IV e a Liga Católica, derrotounos na Batalla da Montaña Branca (1620), o que permitiu acabar coa independencia de Bohemia. En 1629, por medio do Edito de Restitución, facultou a Igrexa Católica a recuperar as propiedades que perderan polo Tratado de Passau (1552), feito que culminou na Guerra dos Trinta Anos.

PERSOEIRO

Rei das Dúas Sicilias (1830-1859), fillo e sucesor de Francisco I. O movemento revolucionario de 1848 obrigouno a conceder unha constitución, pero as divisións dos liberais permitíronlle non aplicala e levar a cabo unha forte represión.

PERSOEIRO

Rei de Aragón (1479-1516), de Castela (Fernando V; 1474-1504), de Sicilia (Fernando II; 1468-1516) e de Nápoles (Fernando III; 1504-1516), fillo de Xoán II de Aragón e de Xoana Enríquez. Formado na corrente humanista, recibiu en 1458 os títulos de duque de Montblanch e conde de Ribagorza; trala morte do seu irmán Carlos de Viana (1461), os de príncipe de Girona e herdeiro á Coroa de Aragón; o de lugartenente de Catalunya en 1462; e en 1464 o de Sicilia. En outubro de 1466 tomou posesión do cargo de gobernador xeral de Aragón e Catalunya e desde 1468 foi correxente, xunto co seu pai, de Sicilia. Casado desde 1469 con Isabel de Castela, irmá de Enrique IV, apoiou a súa esposa na guerra civil contra Xoana a Beltranexa que se produciu trala proclamación en 1474 de Isabel como raíña de Castela. Recoñecido coas mesmas atribucións que a súa muller como rei de Castela na Concordia de Segovia (1475), converteuse en rei de Aragón trala morte do seu pai (1479), o que significou a unión dinástica...

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1495-1496), fillo de Afonso II de Nápoles. Accedeu ao trono napolitano trala abdicación do seu pai e durante a conquista de Carlos VIII de Francia, polo que fuxiu a Sicilia. Unha vez que os exércitos da Liga de Venecia (1495) obrigaron o monarca francés a retirarse de Italia, retornou ao seu reino, onde casou coa súa tía Xoana de Aragón co fin de asegurarse a axuda de Fernando II de Aragón.

PERSOEIRO

Rei consorte (1837-1853) e rexente de Portugal (1853-1855). De nome Fernando Augusto Antonio Kohary de Saxonia Coburgo Gotha, casou en 1836 coa Raíña María II de Portugal, aínda que non recibiu o título de rei ata o nacemento do seu fillo Pedro en 1837. Participou de forma activa no establecemento do réxime constitucional portugués e foi mecenas das letras e das artes, ao converter a A. Herculano no seu bibliotecario persoal e restaurar os mosteiros de Batalha, Mafra, Tomas e os Jerónimos.

PERSOEIRO

Emperador do Sacro Imperio Xermánico (1637-1657), rei de Hungría (Fernando III; 1625-1657) e de Bohemia (Fernando III; 1627-1657), fillo do Emperador Fernando II. Cabeza dos exércitos imperiais na Guerra dos Trinta Anos trala morte do xeneral austríaco A. von Wallestein (1634), tomou Ratisbona e participou na Batalla de Nörd-lingen (1634), onde foron derrotados os suecos. Seguidor da política do seu pai fronte aos Borbóns e á Contrarreforma, as continuas derrotas obrigárono a asinar a Paz de Westfalia (1648).