"AN" (Contén)

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Portomarín. Pertenceu á encomenda de San Xoán de Portomarín. Da primitiva igrexa románica de finais do s XII só se conserva a porta principal con dúas arquivoltas de medio punto peraltadas, a maior apoiada sobre un par de columnas acobadadas e rodeada dunha chambrana de billetes en axadrezado. Os capiteis substituíronse nunha reforma posterior e non se conserva o tímpano.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Sarreaus. De estilo románico, destaca a portada principal formada por tres arquivoltas apoiadas sobre pares de columnas e rematada nunha espadana de dous corpos, engadida na época barroca. No exterior sobresae tamén a colección de canzorros.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Cortegada. Construíuse en 1898 en estilo neogótico, seguindo a traza de Daniel Vázquez Gulías. No interior destacan os retablos neogóticos. Financiouna o indiano Guillermo Álvarez Pérez.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Silleda. De orixe medieval, pertenceu probablemente ao mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro no ano 910. Do primitivo templo románico, construído a finais do s XII, só se conservan os muros laterais da nave: no lado sur destaca unha estreita fiestra e os canzorros, e no norte dúas seteiras e canzorros decorados cun carneiro, unha aguia, un can con dúas volutas e un home collendo os xeonllos, todo deteriorado. A igrexa reedificouse no s XVII, nun lugar próximo á súa situación orixinal.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Huelva, Andalucía, situado entre Sierra Morena e a serra de Aracena (5.206 h [1996]). A súa economía baséase na agricultura (oliveiras e cereais), na gandería e nas industrias cárnicas, particularmente as de elaboración de derivados porcinos e ovinos, como xamóns, queixos ou embutidos. Tamén destaca o sector téxtil, especialmente o do coiro. Fundado probablemente polos turdetanos, trala dominación árabe pertenceu á orde dos Hospitalarios de San Xoán de Xerusalén. Do seu patrimonio cultural destacan o castelo (s XIII) e as igrexas mudéxares do Divino Salvador e de San Sebastián.

PERSOEIRO

Avogado e político. Licenciado en Dereito e diplomado en comercio exterior. Foi asesor xurídico, secretario e voceiro da Asociación de Navieiros Galegos, secretario xeral da Asociación Galega de Graniteiros e asesor xurídico e xerente da Asociación Provincial de Empresas Consignatarias e Estibadoras. Membro do Partido Popular (PP), foi concelleiro en Vigo (1991-1997) e deputado autonómico por Pontevedra na V lexislatura (1997-2001). No Parlamento galego foi vicepresidente da comisión de Industria e membro das comisións de Pesca, Televisión e Asuntos Europeos.

PERSOEIRO

Pintor, fillo de Ángel María Cortellini y Hernández. Especializouse nas escenas navais. En 1892 presentou tres obras á Exposición de Bellas Artes de Madrid: Vista de la bahía de Vigo, Entrada de la bahía de Vigo e Muelle de la bahía de Vigo.

PERSOEIRO

Pintor. Comezou a súa formación no obradoiro de Joaquín Bécquer e, posteriormente, estudiou en Italia. En 1847 instalouse en Madrid. Destacado retratista, foi pintor de cámara de Isabel II. No Museo de Viveiro consérvase un retrato de Pastor Díaz (1864), ministro de Isabel II.

GALICIA

Escultor, pintor e político. Estudiou na Escola de Artes e Oficios da Coruña, onde foi discípulo de Isidoro Brocos e de Román Navarro. A súa vida artística estivo ligada a esta escola, na que exerceu como profesor dende 1907, como director dende 1931 e como director honorario dende a súa xubilación en 1945. Realizou esculturas públicas, como os bustos de Pondal e Murguía na Coruña e a estatua dos irmáns García Naveira en Betanzos, ademais de numerosas placas conmemorativas. A súa obra pictórica amosa a minuciosidade característica dun ilustrador, labor que desenvolveu en La Voz de Galicia. Membro da Agrupación Socialista da Coruña, foi elixido concelleiro en 1913, aínda que renunciou ao cargo aos sete días. Foi membro da Real Academia Galega (1909) e da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario.

PERSOEIRO

Debuxante. Cultivou a paisaxe e o retrato.

PERSOEIRO

Xornalista informático. Foi o impulsor de varias das primeiras publicacións electrónicas estables en castelán, como Noticias intercom (www.noticias. com) en 1995, dedicada á información tecnolóxica, que logo se traduciu ao galego, portugués e catalán. Así mesmo, foi o promotor de Sólo Linux, Sólo Juegos e La Empresa. No ano 1998 puxo en funcionamento o primeiro servidor de vídeo en Internet en España, Netshow, no que emitiu programas tanto radiofónicos coma de vídeo pola rede. En 1999 promoveu a posta en marcha dun proxecto de diario deportivo mundial para a comunidade hispana, con redacción en máis de dez países, e outro dedicado ao mundo do cine. Recibiu o premio ao Mellor Xornalista na Difusión de Internet e o Premio Möbius aos mellores contidos científico-técnicos.

PERSOEIRO

Conquistador. Estudiou gramática, latín e leis en Salamanca. Intentou embarcarse na expedición de Ovando ás Indias (1501), pero non viaxou a La Española ata 1504. Foi escribán da vila de Azúa e en 1511 embarcouse na expedición de Diego Velázquez a Cuba, onde exerceu como alcalde de Baracoa. Acusado de conspirar contra o gobernador Velázquez, foi encarcerado durante un breve espazo de tempo. En 1518, Velázquez encargoulle unha expedición ás rexións continentais de Yucatán e México, nas que só debería explorar e recoñecer novas terras, pero non fundar asentamentos. Cortés preparou unha grande expedición e, xa enemistado co gobernador, partiu antes da data prevista con 11 naves e máis de 500 soldados. Chegou ata a illa de Cozumel, onde atopou o naúfrago Jerónimo de Aguilar, que se converteu no seu intérprete, e percorreu a costa de Yucatán ata o río Tabasco ou Grijalva. Venceu os indíxenas en Centla e en 1519 fundou a cidade de Veracruz. Rompeu a súa relación co gobernador de Cuba ao crear...

PERSOEIRO

Poeta portugués. Coñecido polo pseudónimo de Violante de Cisneyros, foi un dos animadores da revista Orpheu, introdutora do modernismo en Portugal. A recompilación Antologia de Poemas (1956) recolle gran parte da súa obra.

1. 1. Relativo ou pertencente á corte dun monarca.

   2. letra cortesá

      Letra oficial da corte de Castela durante os ss XIV e XV. Derivou da denominada albalaes, e foi unha evolución das góticas cursivas. Caracterízase por un dutus moi uniforme, pola ruptura das palabras e pola grande abundancia de nexos. Empregouse basicamente nas chancelerías, de onde desapareceu no s XV, desbancada polos tipos italianos. Nos documentos privados evolucionou cara á letra chamada procesal.

2. Persoa que forma parte da corte do rei.

3. Prostituta culta, elegante e refinada.

GALICIA

Escritor e dramaturgo. É autor dunha extensa produción dramática que se constitúe ao redor da idea fundamental da necesidade dun drama nacional que teña como base a revisión da historia de Galicia, case sempre dende a óptica da loita de clases e de esquerdas. Así, á parte dos primeiros textos, Nicolas Flamel (1960) e O renarte Ciprián (1960), o resto da súa produción insírese dentro do teatro histórico: Prisciliano (Premio Villar Ponte do Centro Galego de Bos Aires, 1970). No ano 1973 publicou Xelmírez, ou a groria de Compostela, representada en 1999 polo Centro Dramático Galego; Os irmandiños (1978), representada polo grupo Tespis en 1980 e Pedro Madruga (1981). En 1986 creou unha tetraloxía denominada xenericamente Castelao ou a paixón de Galicia, que se compón dos seguintes volumes:...