"To" (Contén)

1. Monosacárido de cinco átomos de carbono. Son sólidos brancos, cristalinos e solubles en auga, e pódense dividir en aldopentosas e cetopentosas.

2. ía oxidativa, posible en animais e vexetais, que permite obter enerxía a partir da glicosa, con gasto de osíxeno, mediante dúas deshidroxenacións e unha descarboxilación, que conduce á formación de ribulosa-5--fosfato. A oxidación dunha molécula de glicosa esixe seis voltas de ciclo, e forma 12 moléculas de NADH 2 que, se continúa oxidando ata dar auga e NADP, conduce á síntese de 36 moléculas de ATP. Considerando que as reaccións son reversibles, pode ter lugar tamén en sentido inverso, conducindo á síntese destas substancias intermediarias sen desprendemento de osíxeno (vía non oxidativa).

1. Mestura de polipéptidos resultante da hidrólise de proteínas coa pepsina.

2. Compoñente dos medios de cultivo artificiais para bacterias.

PERSOEIRO

Compositor. Cofundador da Academy of Ancient Music (1710) e da Madrigal Society (1741), como teórico converteuse nun experto en música antiga. Colaborou en The Beggar’s Opera (1728), de John Gay, compuxo diversas cantatas, odas, motetes e himnos, ademais dunhas destacadas obras para frauta doce.

GALICIA

Militar. Formouse en EE UU e foi xefe de escuadrón na base de Torrejón de Ardoz, pero non chegou a exercer como tal xa que foi designado agregado aéreo adxunto en Alemaña. Posteriormente, foi tenente xeneral do Exército do Aire e xefe do Estado Maior do Aire (1984) e en 1999 recibiu como cargo honorífico o emprego de xeneral do Aire. Representou a España ante o Comité Militar da OTAN (1982-1983) e foi subsecretario de Política de Defensa. Recibiu a Cruz de Isabel la Católica.

1. Nome que recibe o anión [B 2 (O 2 ) 2 (OH) 4 ] 2- , que se obtén por tratamento de boratos con peróxidos de hidróxeno.

2. Sólido moderadamente soluble en auga que se descompón liberando peróxido de hidróxeno e que se obtén por reacción do ácido bórico con peróxido sódico. Emprégase como axente branqueante, como xermicida, como desodorizante e en odontoloxía.

PERSOEIRO

Escritor. Pedagogo e bibliotecario, contribuíu a normativizar o occitano e a restituír a súa grafía clásica. En 1919 participou na fundación da Escôla Occitana en Avignonnet e, en 1939, converteuse no seu presidente. Da súa obra poética destaca Lo got occitan (1903), L’arada (1906), Las cansons del pople (1923), La debanadora (1924), Lo libre dels Auzèts (1924) e Fablèls et Fablèls calhòts (1936).

1. Calquera sal do ácido perclórico. Os perclorados presentan carácter fortemente oxidante, e os dos metais alcalinos empréganse na fabricación de explosivos e en análise química.

2. Anión de fórmula CIO 4 -.