"INE" (Contén)

PERSOEIRO

Relixioso. Doutor en Teoloxía, foi cóengo en Santiago de Compostela. Escribiu o tratado relixioso Patronato universal de los reyes de España (1907).

GALICIA

Historiador e escritor. Considerado como un dos máis destacados historiadores e ideólogos do galeguismo do s XIX en Galicia, a súa obra tivo unha gran transcendencia na formación dos intelectuais e políticos galegos do s XX. Estudiou o bacharelato en Santiago de Compostela, onde frecuentou o Liceo de la Juventud, e en Ourense. En 1851, seguindo os desexos do seu pai, comezou os estudios de medicina e farmacia, que posteriormente abandonou, e trasladouse a Madrid. Na capital comezou a súa colaboración con diversas publicacións periódicas, como La Iberia e Las Novedades. Nesa época iniciaba tamén a súa faceta como escritor e publicaba, entre outras obras, os contos Luisa (1852) e Un can-can de Mussard (1853); as novelas Desde el cielo (1854), El regalo de boda (1855) e Don Diego Gelmírez (1859); os libros de viaxes Viaje pintoresco por la ría de Vigo (1855) e El castillo de Bayona de Galicia (1856), e unha ducia de poemas entre os que destaca “A nena das soidades”, o primeiro que escribiu...

PERSOEIRO

Eclesiástico. Foi bispo de Huesca (1919-1922) e Vitoria-Gasteiz (1923-1927), e arcebispo de Santiago de Compostela (1927-1933). Apoiou os sectores políticos máis reaccionarios e opinaba que a Igrexa era consubstancial á monarquía.

PERSOEIRO

Escritor. É autor de numerosas novelas, relatos e textos dramáticos. No apartado dramático cómpre salientar Os algareiros (1976) e O cazador de perdices (1977), finalistas do Premio Abrente de Ribadavia. Da súa produción en prosa destacan A fuxida (1980), Un ano e un día (1980), A chamada escura dos caborcos (1981), finalista do Premio Blanco Amor de Novela, A espada na auga (1981), Beiramar (1983, Premio Blanco Amor de Novela), Os chapurros (1983), Os lóstregos e a carballeira (1986, Premio Casa de Galicia nas Palmas), Detrás do silencio (1986, Premio Manuel Casado Nieto), As florestas do Mañuema (1988), Un ano e un día (1990), Os culpables (1993), Diario de inverno (1994), Todo o peso do ceo (1997), Dos camiños de arrieiros aos pazos da Ulla (2000) e O tempo en ningunha parte (2003). Recibiu o Premio Modesto R. Figueiredo en 1976, 1977, 1978 e 1981.

GALICIA

Historiador e poeta. Formou parte da Academia Literaria de Santiago, fundou e dirixiu o semanario La Armonía e instituíu a Academia da Elocuencia Matritense. Da súa obra destacan o poema “A la Reina con motivo de su enlace con el Sr. Don Francisco de Asís” (1845), Suspiros del corazón (1845), Historia política, religiosa y descriptiva de Galicia (1849) e composición en oitavas reais “A Galicia” (1862).

PERSOEIRO

Músico. Dirixiu o Orfeón Burgalés (1929-1936) e a Escuela Municipal de Música de Burgos. Das súas obras destacan Sonata Castellana (1921), Poemas de Juventud (1923), Sonata Gallega (1926), Sonata para guitarra (1933), Colección de cantos populares burgaleses (1932) e El mozo de mulas (1936). Recibiu o Premio Nacional de Música por unha extensa e documentada Colección de Cantos Populares Burgaleses e o primeiro premio da Sociedade Filharmónica da Coruña (1927) por Sonata Gallega.

PERSOEIRO

Pintora e gravadora. Coñecida como Ana Pasarín, dirixiu con Alberto Castro Couso o taller Abracadabra. A súa obra caracterizouse polo emprego da liña curva e a preocupación polo ser humano. Na década de 1970 a temática ampliouse co mundo dos paxaros como símbolo do voo e da busca doutros mundos. Destacan as súas series Homenaje a Alfonsina Storni (1988) e Ventanas a la fantasía (1992).

GALICIA

Atleta. Militou no club galego de atletismo Santiveri. En 1985, durante os World University Games, foi descualificada debido ao seu alto número de xenes e hormonas masculinas. Posteriormente foi rehabilitada para a competición. Obtivo a mellor marca nacional de 60 e 55 metros valos.

PERSOEIRO

Actriz. En 1980 fundou, xunto con outros actores, o grupo Teatro Estudio 80, que se denominou posteriormente Teatro de Cámara de Madrid. A súa traxectoria en Galicia está vinculada ao Centro Dramático Galego, co que traballou nos espectáculos Caderno de Bitácora (1985), As tres irmás (1987), Yerma (1990), O incerto señor don Hamlet, príncipe de Dinamarca (1991) e A Lagarada (1992).

GALICIA

Filólogo. Doutor en Filloloxía Galego-portuguesa, centrou os seus estudios, sobre todo, nos campos da literatura medieval galego-portuguesa e nas relacións entre escrita e plástica nas literaturas en lingua galega e portuguesa. Publicou As cantigas de Fernan Paez de Talamancos (1992), Natura das animalhas. Bestiario medieval da lírica profana galego-portuguresa (1996), A pintura nas palavras. “A Engomadeira de Almada Negreiros”: uma novela em chave plástica (1996), Razões de fogo, versos fabricados. Sonetos portugueses dos séculos XVI, XVII e XVIII (1998) e A indócil liberdade de nomear. (Por volta da "interpretatio nominis" na literatura trovadoresca) (1999, Premio Espiral Maior de Ensaio), e, en colaboración, Luís de Camões. Doce canto en Terra Alheia? Apêndice: Camões em Terra Alheia (Presenças camonianas na lírica galega) (1998). Recibiu o Premio de Investigación Xunta de Galicia (1992).

GALICIA

Compositor. Fundou en 1987 a Asociación Galega de Compositores. Da súa produción destacan as obras SOS (1985), Atlante (1986), Sonata para frauta e piano (1988), O café de espellos (1988) e Cuarteto de corda nº 1 “Elexía a Dimitri Schostakovich” (1990). Compuxo tamén a banda sonora do filme Novo de Parmui (1987), de Roberto Vidal Bolaño.

GALICIA

Escritor. Ten publicado diversos textos dramáticos, entre os que destacan Un día na vida de Vladimiro e o seu can Trotsky, do que é coautor o seu irmán Carlos Paulo, e Carne de estatua.

GALICIA

Xurista. Foi director da Escola de Práctica Xurídica e secretario do Instituto de Criminoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. Escribiu El delito fiscal (1982), La circunstancia agravante de precio, recompensa o promesa (1983), Consideraciones en torno a la creación de un delito relativo a la publicidad engañosa (1984), La Reforma de los delitos contra la propiedad en la ley orgánica del 25 de junio de 1983 (1984) e Las condiciones objetivas de punibilidad (1989).

PERSOEIRO

Actor. De formación autodidacta, participou nos espectáculos Saxo Tenor, con Teatro do Aquí, A lagarada co Centro Dramático Galego e Na soedade dos campos de algodón, A casa de América e As presidentas, coa compañía A Factoría.

GALICIA

Xurista e escritor. Coñecido como Juan Antonio Martínez Sevilla, traballou como avogado e funcionario na Deputación da Coruña e foi profesor na Escola de Relacións Laborais da Coruña. Escribiu Pompas humanas (1952), La manzana podrida (1957), Guía de La Coruña (1964), Ensayo sobre vocación política (1972), Memorias de un gobernador civil (1974), RH negativo (1976), La ciudad de los mares de esquina (1984) e El caballo de cartón (2001).

GALICIA

Propagandista societario. Participou no obreirismo coruñés e dirixiu a sociedade de oficios varios La Heterogénea. Foi un dos fundadores do agrarismo de carácter libertario nos arrabaldes da Coruña e participou na creación de Unión Campesina (1907). Fundou a Asociación Galaica de Instrución Racionalista 13 de Octubre en Cuba e, a finais da década de 1920, retomou a actividade agraria creando no período republicano a Unión Mutualista Campesina no contorno coruñés e nas bisbarras das Mariñas e Bergantiños. Foi pioneiro do asociacionismo veciñal nos barrios do extrarradio, alentando o colectivo Unión de Barrios.

GALICIA

Ilustrador. Coñecido como Das Pastoras, comezou a súa andaina no fanzine Zero Cómics (1981-1984), en Barcelona. Colaborador das revistas El Víbora (1983) e Comix Internacional (1984), creou para Zona 84 as series “El futuro nuestro de cada día” e “Guerreros”. Colaborou no semanario Más madera! e nas revistas Europa Viva e Madriz. En 1992 iniciou a súa serie máis extensa, “Kafre”,   editada en El Jueves. Desde 1998 seguiu a súa carreira individualmente no diario El Mundo e produciu, en colaboración con Carlos Portela, a serie “Os heresiarcas”, publicada en EE UU como “Deicide”.

GALICIA

Músico. Foi mestre de capela da catedral de Tui desde 1892. Na catedral tudense hai máis de 50 pezas súas, arranxos doutros autores e transcricións varias, entre as que destacan o Himno triunfal a la Santidad de León XIII, Tantum Ergo (1870) e Trisagio a la Santísima Trinidad (1880). Foi o instrutor musical de Xosé A. Veiga Paradís.

GALICIA

Político e xurista. Membro de Esquerda Galega desde a súa fundación, foi deputado por Pontevedra no Parlamento de Galicia na II lexislatura polo Partido Socialista Galego-Esquerda Galega (1985-1989).

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Emigrou a México e alí comezou a súa actividade literaria e xornalística. Entre as súas obras destacan Se adoraban (1924), El hombre que no encuentra mujer (1925) e Ella tuvo la culpa (1928).