"To" (Contén)

1. Calquera sal do ácido peroxodisulfúrico. Os peroxodisulfatos potásico (K 2 S 2 O 8 ) e amónico ((NH 4 )2S 2 O 8 ) empréganse como aditivos madurativos de fariñas, pois melloran as propiedades para a panificación. Pero o seu uso está prohibido porque provocan unha enfermidade profesional denominada eccema dos panadeiros.

2. Anión de fórmula S 2 O 8 2- . OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Logo de dedicarse ao mundo do teatro como actor e director, traballou en diversos medios de comunicación galegos, onde foi un dos pioneiros á hora de introducir a lingua galega na información. Subdirector de Faro de Vigo, articulista e crítico teatral, dirixiu a Área de Cultura da TVG e presentou diversos programas nocturnos da Radio Autonómica Galega. Deseñador e director de Compostela 93, do Grupo de Cidades Patrimonio da Humanidade de España e de Compostela Cidade Europea da Cultura 2000, foi director literario de Ir Indo Edicións e director da Enciclopedia Galega Universal ata o tomo IX (1998-2002). Colaborador de Radiovoz e La Voz de Galicia, é un autor especialmente imaxinativo á hora de construír relatos para os máis pequenos, a súa obra está dotada dun estilo áxil, dinámico e moi creativo. Escribiu a biografía Celso Emilio Ferreiro, compañeiro do vento e das estrelas (1981) e o ensaio político Quen é quen no primeiro...

PERSOEIRO

Xeneral. Foi pretor en Sicilia (82 a C) e participou na primeira reacción antiaristocrática de Marco Emilio Lépido. Refuxiouse en Hispania, seguiu a Sertorio e combateu sen éxito en València e Sagunt (75 a C). Pompeio apresouno nunha emboscada e foi asasinado.

PERSOEIRO

Eclesiástico e político francés, fillo de Nicolas Perrenot de Granvelle. Bispo de Arrás (1540), contribuíu á negociación da Paz de Augsburgo entre o Emperador Carlos V e os príncipes protestantes (1555). Estivo ao servizo de Filipe II e interveu nas conferencias de Marcoing e de Cercamps (1558), que prepararon o Tratado de Cateau-Cambrésis. Foi nomeado arcebispo de Malinas en 1560.

FILOSOFOS

Filósofo estadounidense. Profesor en Harvard (1913-1946), considerouse un dos fundadores do neorrealismo en EE UU. Escribiu Present Philosophical Tendencies (1912) e Realms of Value. A Critique of Human Civilization (1954).

PERSOEIRO

Pintor. Foi pintor oficial de Federico I de Prusia e do seu fillo Federico II de Prusia o Grande. Decorou as residencias reais de Charlottenburg, Postdam e Sans-Souci, e cultivou o retrato (Federico II e o seu irmán Guillerme, 1714).

PERSOEIRO

Poeta portugués. Establecido coa súa familia en República Sudafricana, volveu a Lisboa en 1905, onde traballou como tradutor de inglés para diversas empresas e para algunha editora inglesa interesada en recompilar obras de autores portugueses. Comezou a escribir en portugués en 1908, e os seus primeiros traballos foron os ensaios de crítica aparecidos na revista A Águia (1912), e posteriormente colaborou noutras publicacións como Orpheu e Presença. Considerado como un dos introdutores en Portugal dos movementos de vangarda, en 1914 entrou en contacto con outros vangardistas portugueses, como Mário de Sá-Carneiro e Almada-Negreiros, e xurdiron os seus principais heterónimos, Álvaro de Campos, Alberto Caeiro e Ricardo Reis, personaxes que, á marxe do autor, posúen biografía e estilo propio. Alberto Caeiro “mestre” de R. Reis e de Á. de Campos, é un poeta instintivo, sensual e antimetafísico; Ricardo Reis...

GALICIA

Escritor. A súa obra, editada maioritariamente en castelán, destaca polo tratamento que realiza dos temas galegos. Colaborador de diversas publicacións periódicas coas súas narracións, é autor de Portoceo (1983), Las gemelas de Fornelos (1984), La taberna de Bergantiños (1986), Una dama de altos vuelos (1987), Contos e lembranzas (1987), en que aparecen diversos personaxes galegos, tratados con realismo e humor; Amalia la del 288 (1989), Un berro no silencio da noite (1993) e La historia de Alí (1995).

GALICIA

Teólogo e relixioso franciscano. Doutor en Teoloxía e diplomado en pedagoxía, foi profesor no Instituto Teolóxico Compostelano. Fundador e director do Centro Cultural de Xoán XXIII, en Santiago de Compostela, en 1983 nomeárono arcebispo de Tánxer. Colaborou en Encrucillada e Liceo Franciscano e en diversas obras colectivas da que destaca La Iglesia en Galicia (1974) e La misión franciscana de Marruecos: ayer y hoy (1996), e escribiu El pecado y hombre actual (1972) e La iglesia en Galicia: el ayer-el hoy (1975).

PERSOEIRO

Ornitólogo. Introdutor do sistema de identificación das aves a partir da observación no voo, o seu libro Field guide to the Birds of Eastern North America (1934) está considerado unha obra clave da ornitoloxía. Foi galardoado coa Presidential Medal of Freedom (1980).

1. Relativo ou pertencente a unha petición.

2. 1. Aplícase á demanda feita nun xuízo para que se recoñeza un dereito real sobre un inmoble.

   2. xuízo petitorio

      Xuízo en que se pide a propiedade dunha cousa ou pertenza dun dereito, pero non a súa posesión.

1. Recipiente de barro ou doutro material, cun buraco pequeno e estreito por onde se introducen as moedas que se queren aforrar.

2. Pequena bolsa de tea ou doutro material que vai cosida na roupa para levar cartos ou outras cousas.

3. Peza de roupa ou parte dunha peza de roupa que se coloca sobre o peito e que se suxeita con tirantes.

4. Peza dunha armadura que protexe o peito.

5. Construción de pequeno tamaño que representa as ánimas do purgatorio e que conta cun peto para recibir esmolas. Situados nas beiras dos camiños e nas encrucilladas, son unha mostra do culto popular aos mortos. A maioría deles están feitos de pedra, aínda que tamén se realizaron en madeira. A súa finalidade é a de recoller a esmola (pecuniarias ou produtos agrícolas) que se ofrece polas ánimas do purgatorio que non acadaron o descanso e que, unha vez liberadas, intercederán polo oferente. Estas representacións comezaron a estenderse no s XVII, pero o seu máximo esplendor alcanzárono no s XVIII; atópanse espalladas por todo o territorio galego e portugués, pero a súa influencia foi máxima no S de Galicia e N de Portugal. A tipoloxía é variada: hai petos de man, que se gardan no interior das igrexas, decorados coa representación das almas no Purgatorio e xeralmente de madeira policromada; e petos fixos, pétreos, que poden ser exentos, formar parte de cruceiros, ou estar anexados a muros particulares...