"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Biólogo inglés. Licenciouse en Ciencias no University College de Londres en 1937 e doutorouse en 1954 na Caius College de Cambridge. Traballou no Cavendish Laboratory en Cambridge, onde estudou a estrutura do ácido desoxirribonucleico por medio da técnica de difracción de raios X. Xunto con J. D. Watson, elaborou unha teoría sobre a mutación xenética baseada na ordenación dos pares de bases específicas dentro da cadea do ADN. En 1962 compartiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina con M. H. F. Wilkins e J. D. Watson polos seus descubrimentos sobre a estrutura molecular dos ácidos nucleicos.

1. Anestesia rexional producida polo frío.

2. Perda da facultade de percibir o frío.

1. Relativo ou pertencente aos criptobránquidos.

2. Anfibio da familia dos criptobránquidos.

3. Familia de anfibios urodelos integrada por individuos de grandes dimensións, de corpo cilíndrico e deprimido, que se caracteriza por posuír fendeduras branquiais durante o estado adulto. Unha especie notable desta familia é a píntega xigante xaponesa, que pode alcanzar os 160 cm de lonxitude.

1. Herbácea ou arbusto do xénero Chrysantemum, da familia das asteráceas, de follas dispostas de xeito alterno e capítulos pedunculados de cor morada, amarela, dourada ou branca. Algunhas especies, como C. morifolium, C. sibiricum e Ch. indicum, cultívanse como plantas ornamentais. Doutras especies, como C. pyrethrum, obtéñense piretrinas, que teñen unha acción insecticida.

2. Flor desta planta.

PERSOEIRO

Mártir cristián. Fillo dun senador romano, converteu a Daría, virxe vestal, ao cristianismo e desposouna; ambos practicaron a castidade dentro do seu matrimonio, feito polo que foron castigados ao seren enterrados vivos nun areal da Vía Salaria no ano 284. Na iconografía ambos visten hábitos segrares de época romana; Daría leva como atributo unha azucena (símbolo da castidade) e Crisanto pode levar tamén un facho aceso (símbolo da súa tortura). A súa festa celébrase o 25 de outubro.

1. Relativo ou pertencente a Crisipo.

2. Nunha lóxica de proposicións, toda proposición P que satisfai simultaneamente o principio do terceiro excluído (P>I P≣1) e o principio de non-contradición (P=I P≣0).

PERSOEIRO

Humanista bizantino. Estableceu escolas de cultura grega en Italia (Florencia, Milán e Venecia) e Constantinopla. Traduciu ao latín a República de Platón e a Odisea de Homero.

PERSOEIRO

Político. Iniciou a súa carreira política como membro do goberno revolucionario constituído en Palermo en 1848. Restablecida a autoridade dos Borbóns en Sicilia, tivo que exiliarse. Volveu a Italia en 1859 e, ao ano seguinte, dirixiu, xunto con Garibaldi, a Expedición dos Mil. En 1861 foi deputado do novo Parlamento e xefe do grupo republicano. Poucos anos despois renegou do republicanismo e simpatizou coa casa de Savoia. En 1887 foi nomeado ministro de Interior e primeiro ministro. Co propósito de facer de Italia unha potencia colonial interveu en África oriental e obtivo do negus o recoñecemento da colonia italiana de Eritrea (Tratado de Uccialli, 1889); pero fracasou en Abisinia, onde o exército italiano foi derrotado en Adua (1896), feito que provocou a caída do seu gabinete.

1. Relativo ou pertencente ao cristianismo.

2. 1. Que ou quen profesa a fe en Cristo. O libro dos Feitos dos Apóstolos indica que a palabra procede da comunidade de Antioquía, en Siria, integrada por individuos de procedencia cultural helenística, alleos á relixión xudía. A finais do s II comezou a ser aceptada polos interesados e universalizouse. Chegou a ser, así, o común denominador de todas as confesións cristiás.

   2. cristián antigo/vello

      Nome co que se designaba na Península Ibérica dende finais da Idade Media os cristiáns puros, fillos de cristiáns. Recibían este nome por oposición aos cristiáns novos.

   3. cristián novo

      Nome co que se designaba na Península Ibérica dende finais da Idade Media os xudeus e musulmáns convertidos ao cristianismo.

3. Calquera persoa ou individuo.

4. Membro da Igrexa dos Deutsche Christen.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1448-1481), de Noruega (1450-1481) e de Suecia (1457-1464). Sucesor de Cristovo III, foi o fundador da dinastía dos Oldenburgo. Intentou restablecer a Unión de Kalmar (1397). En 1450 proclamou a unión entre Dinamarca e Noruega, que durou ata 1814. A unión con Suecia mantívoa ata a Revolución de 1464.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca e Noruega (1515-1523) e de Suecia (1520-1523), fillo e sucesor de Xoán I. En 1520 apoderouse da coroa de Suecia, despois dunha cruenta batalla en Estocolmo, pero perdeuna de novo por mor da revolta de Gustavo Vasa (1523), que se proclamou rei. Os nobres dinamarqueses, que tiñan a facultade de elixir o monarca, entregáronlle o poder ao seu tío Federico I (1523). Fuxiu aos Países Baixos e fracasou na súa tentativa de recuperar o trono (1531-1532). Foi un mecenas da arte e da cultura.